草の根を分けても捜す - Leave no stone unturned

Er wordt hier ook nog naar België teruggekeerd!

2007-06-02T13:15:00.000+09:00

Ja, het is alweer heel lang geleden dat deze blog vernieuwd werd. Dat heeft in dit geval een goede reden, die ik zo meteen zal uitleggen. Aangezien er de laatste tijd toch een aantal vermeldenswaardige zaken gebeurd zijn, is het echter sowieso mijn plicht nu toch een kleine update te bieden, vooral dan over wat praktische zaken.

Het belangrijkste is dat ik eindelijk de datum van mijn terugkeer vastgelegd heb. Op 27 juli vertrek ik hier, reis dan een paar uur terug in de tijd(zones) en kom tegen 20u aan in Brussel-Zuid. Die reis maak ik in tegenstelling tot in februari niet alleen, maar samen met Hilde. En dat is toch altijd leuker, zo'n reis van ongeveer dertien uur niet alleen te moeten maken.

Ik moet zeggen dat ik er naar uitkijk. Ik heb hier de (levens)ervaring opgedaan in de mate dat ik dat wou, heb mijn Japans genoeg kunnen oefenen om te kunnen zeggen dat dit jaar ook op dat vlak absoluut niet zinloos is geweest, maar vooral wordt het tijd om iedereen terug te zien, om terug te zijn in mijn vertrouwde omgeving, om mijn gewone leven te hervatten. Ik ga zeker niet zeggen dat ik het hier beu ben, want dat is niet het juiste woord, maar mijn verblijf in Japan heeft in elk geval lang genoeg geduurd. Meer daarover later, maar laat me nu gewoon zeggen dat het, behalve om mijn Japans nog wat bij te schaven, niet veel zin zou hebben om hier nog veel langer te blijven.

27 juli, dat betekent nog een kleine twee maanden. Er staan nog een aantal activiteiten op het programma, zoals eindelijk toch eens naar Tokio gaan, het aquarium van Osaka bezoeken, de Fuji beklimmen (wat eigenlijk ook in Tokio is, maar gezien de vermoeiende aard van die activiteit zullen we waarschijnlijk niet veel van de stad zien) en een karaokemarathon (indien dit doorgaat, volgen er later zeker nog details over dit evenement). Voor de rest zal ik me waarschijnlijk onledig houden met de gebruikelijke dingen: studie, wat opzoekingswerk, karaoke, interessante gesprekken (of pogingen tot)...

Jammer genoeg ben ik de laatste tijd wel wat belemmerd in mijn dagelijkse leven, wegens voor de elventachtigste keer computerproblemen. Het begon allemaal toen ik (ondertussen al ongeveer drie weken geleden) 's ochtends terugkwam van de karaoke (voor wie hier nog niet van op de hoogte was: naar de karaoke gaat men hier normaal gezien van 22u tot 5u) terwijl het hevig aan het regenen was. Bij het binnenkomen van mijn kamer stelde ik vast dat ik om een of andere reden mijn computer voor het raam had laten staan. Voor het open raam. Vol afgrijzen zag ik mijn laptop omringd door een plasje water, en ik vreesde al het ergste voor het arme ding. En inderdaad: toen ik het toestel probeerde aan te zetten was het al snel duidelijk dat er iets niet pluis was. Na ongeveer een minuut viel het vanzelf uit en was er niet veel leven meer in te krijgen.

En toen... werd ik wakker. Ja, het was een droom. Ik hoop dat niemand dacht dat ik echt zo gek zou zijn om een computer voor een open raam te laten staan. Het was ook niet moeilijk te verklaren waarom ik die droom had gehad: twee dagen daarvoor was ik inderdaad 's ochtends door de gietende regen van de karaoke teruggekeerd, had ik mijn raam inderdaad open laten staan en had het heel lichtjes binnen geregend. Maar gelukkig stond mijn computer zoals gewoonlijk op een veilige plaats, beschut van al die nattigheid.

Opgewekt na vast te stellen dat het maar een nare droom was en aangezien het nog te vroeg was om te ontbijten, nam ik me voor eerst eens te kijken of er de voorbije dag iets noemenswaardigs gebeurd was. Als een kind van deze tijd, doe ik dat gewoonlijk op Internet, en zodoende nam ik plaats achter mijn computer, terwijl ik zachtjes "de meeste dromen zijn bedrog" begon te neuriën. En toen...

BIIIEEEP

BIEP

BIEP

Drie scherpe geluiden. Mijn eerste gedachte was: verdorie, nu deed ik nog zo mijn best om zachtjes te neuriën, opdat mijn kamergenoot Takuma niet wakker zou worden, en dan moet die gekke computer toch wel lawaai maken zeker. Dat maakte echter al snel (waarschijnlijk 0,002 seconden later) plaats voor bezorgdheid, want een computer die drie keer luid biept bij het opstarten is niet wat je normaal zou noemen, en ook het feit dat er niets op het scherm kwam vervulde me niet meteen met optimisme. Aangezien geen toetsencombinatie, noch lieve woordjes konden baten kon ik het toestel enkel helemaal uitschakelen en nog eens proberen. Want je weet nooit, misschien hebben computers ook soms moeite om uit hun bed te kruipen en functioneren ze nadat hun slaap brutaal en plotsklaps onderbroken is (in dit geval niet door een "dekselse wekker", maar door iemand die op de knop "power" duwt) ook niet altijd optimaal. Maar dan zou het de tweede keer wel moeten lukken, toch? Niet dus. En ook niet de derde, vierde of tiende keer. Waarna ik moest vaststellen dat het ding moeilijk anders kon worden beschreven dan als "defect".

Dat is het hele verhaal achter de nieuwe computerproblemen. Deze keer dus niet gewoon internet of zoiets anders waarvan je zegt "ja, dat is niet leuk, maar roeiend met de riemen die je hebt zal je ook wel de kust bereiken". Neen, deze keer is de boot op onverklaarbare wijze verdwenen in volle zee. Ik zou immers echt niet kunnen zeggen wat het veroorzaakt heeft. Ik let er altijd op mijn computer op een goede, beschutte plaats te zetten, zorg ervoor dat er nooit teveel stof in de buurt ligt en laat de stekker nooit in het stopcontact zitten wanneer ik ga slapen. Desalniettemin zit ik nu dus met een defecte computer. Een troost: uit mijn eigen bevindingen (lees: afgaande op het geluid dat de laptop maakt en het feit dat ik hem nog steeds in standby-modus kan zetten door het scherm dicht te klappen), bevestigd door een paar andere mensen met verstand van computers, lijkt het alleszins dat de harde schijf niet beschadigd is. Wat het wel is, daar ben ik niet helemaal zeker van (ik gok op de videokaart). Het grappigste van het hele verhaal is dat ik maandag naar de lokale afdeling van de firma die mijn laptop gemaakt heeft (HP) geweest, en dat ze me zelfs daar niet konden helpen. Omdat het model dat ik heb niet in Japan verkocht wordt, mogen of kunnen ze mijn laptop niet maken, zelfs niet als ik wereldwijde garantie heb. Het ziet er dus niet naar uit dat ik die laptop hier nog ga kunnen gebruiken...

Aangezien ik gewoon ben ongeveer al mijn school- en ander werk op computer te doen, en het ding bijvoorbeeld ook al mijn muziek bevat (die ik meestal nodig heb om optimaal te kunnen werken), is het nu wel even aanpassen. Mijn dagschema is grondig door elkaar gegooid. Ik spendeer nu veel tijd in de computerklassen hier, maar aangezien daar elke dag toch vrij veel volk zit dat niet altijd even stil is, gaat alles toch veel trager vooruit dan het zou moeten. Zo traag zelfs, dat ik jammer genoeg een les heb moeten laten vallen, omdat het voorbereidende werk dat ik ervoor moest doen zonder eigen computer gewoon te veel tijd in beslag nam.

Voor iemand me een preek geeft over afhankelijkheid van moderne electronica, wil ik zeggen dat dergelijke computerproblemen al dat werk zeker niet onmogelijk maken. Het zorgt er echter wel onvermijdelijk voor dat alles meer tijd in beslag neemt, en het kan niet de bedoeling zijn dat er daardoor geen tijd meer overblijft voor zaken waar ik echt van geniet. Indien ik zaken als lessen daarover prioriteit zou geven, zou ik er niet blijer op worden, wat ironisch genoeg zou leiden tot minder goede prestaties tijdens die lessen. Vandaar dus.

Wat is er hier ondertussen nog gebeurd? Ik heb voor de eerste keer een echte Japanse presentatie gegeven, en niet over een simpel onderwerp. Voor de groepsodracht van het seminarie van Recht had ik me aangesloten bij het groepje dat de rechterlijke macht en het systeem errond in het algemeen ging bespreken. Dat klinkt nu niet meteen ongelooflijk boeiend, maar gelukkig was iedereen in ons groepje akkoord dat we ons zouden concentreren op het jurysysteem. Japan zal dit vanaf 2009 invoeren, en dus leek het onze Japanse vrienden geen slecht idee enerzijds de Japanse kant te bespreken en dan daarna ook eens te kijken hoe het er in de rest van de wereld aan toe gaat. Nu mag je eens raden wie voor dat laatste verantwoordelijk was. De "rest van de wereld" werd dan wel al snel gereduceerd naar Belgie, op een korte inleiding over de verschillen tussen de twee grote soorten van lekenrechtspraak na.

Zelfs wanneer het beperkt bleef tot Belgie, was dat niet echt een simpele opdracht. Dit was immers geen les voor buitenlanders, maar een voor Japanners. Ik krijg er geen punten of credits voor, maar die mensen wel, en voor hen was het dus wel belangrijk dat het groepswerk op iets leek. Dat zal waarschijnlijk wel de reden zijn geweest voor hun bezorgde blikken toen ik zei dat ik mijn stuk wel zelf wou presenteren. In ons geval zaten er zes mensen in de groep, en we hadden afgesproken dat de helft zou schrijven en de andere helft zou presenteren. Maar dat schrijven zag ik nu ook niet echt zitten, want in academisch Japans ben ik nu nog niet echt thuis. Ongetwijfeld hadden ze wel vriendelijk aangeboden me te helpen op dat vlak, maar dan zou ik waarschijnlijk zelf te weinig (kunnen) doen, wat niet zou stroken met mijn motivitatie voor het volgen van dit vak (actief deelnemen aan een echte Japanse les). Dus: ik ging de presentatie doen.

Daar hield de verrassing trouwens niet op, want toen ik zag wat Japanners bedoelen met de term "presentatie", viel ik bijna in slaap. Blijkbaar zijn de vereisten voor het geven van een happyou in het geval van universiteitsstudenten de volgende:

1. kunnen lezen

2. kunnen lezen op zeer monotome wijze

De studenten van dienst gingen vooraan zitten, namen hun blad voor zich en begonnen te lezen op een toon die nieuwslezers op operazangers deed lijken en op zodanige saaie, emotieloze wijze dat ik Abe Shinzo eerder met Urbanus zou vergelijken dan met hen. Zelfs onderwerpen die me interesseerden, zoals de doodstraf, werden daardoor ondraaglijk om naar te luisteren. Ik heb dan uitgelegd aan de leden van mijn groep dat we zoiets in Belgie niet gewoon zijn (en ook wel dat je zwaar zou falen als je op die manier een presentatie probeert te geven) en dat ik daarom graag "zou verkrijgen dat ik het op mijn eigen manier mocht doen". Naar goede gewoonte, kwam er niet veel reactie daarop, en dat betekent dus ook geen protest.

Wat volgde was wat opzoekings- en schrijfwerk. Uiteindelijk had ik twee bladzijden met een algemeen overzicht van ons jurysysteem (voor wie het interesseert: wij hebben iets dat het dichts aanleunt bij 陪審制, en dus niet een 参審制 of 裁判員制) waar ik best tevreden mee was. Een week voor de presentatie ben ik dan nog eens samengekomen met iemand uit mijn groepje die al wat ik zei mooi op papier zette, en voor de rest restte me enkel nog de voorbereiding van mijn "optreden": een paar mooie tabelletjes maken en die zo snel mogelijk op een bord leren tekenen. En dan maar oefenen he.

De dag zelf dan. Laat ik maar meteen zeggen dat ik niet ontevreden was. Het contrast was in elk geval groot: de twee andere mensen die de presentatie moesten doen deden dat op de hierboven beschreven manier, en ondertussen zat ik braaf op een stoel in het midden, met mijn bril op die ik voor niets anders nodig had dan om er extra braaf en intelligent uit te zien. Toen het eindelijk aan mij was, stond ik echter plots recht en begon meteen op het bord te tekenen. Zelf heb ik er niet echt op gelet, maar volgens ooggetuigen keken de aanwezigen daar wel even vreemd van op. De presentatie zelf ging vrij vlot en met behulp van mijn bordtekeningen heb ik denk ik wel alles duidelijk kunnen maken. Een goede, positieve en vanwege het grote contrast ook wel grappige ervaring dus.

Wat ten slotte ook wel nog het vermelden waard is, is mijn gesprek met twee Japanse christenen hier. Het is ondertussen denk ik wel al duidelijk dat ik niet echt wild ben van gesprekken met Japanse studenten, aangezien velen liever niet lijken te praten over diepgaandere zaken dan het weer of hun favoriete sport. Dat is uiteraard overdreven, maar het is in elk geval zo dat ik al vaak teleurgesteld ben geweest wanneer ik een gesprek met Japanners probeerde aan te knopen. Het deed me dan ook deugd toen twee mensen die ik vrij toevallig had leren kennen spontaan begonnen te spreken over iets ingewikkelds als geloof.

Nu beschouw ik mezelf wel nog als christen (ik ben immers zo opgevoed, en ik kan me wel vinden in de christelijke waarden), maar mijn geloof in de Kerk als instituut ben ik al een heel tijdje kwijt. De twee mensen waar ik mee gesproken heb gingen echter beiden nog bijna elke zondag naar de kerk, dus het was zeker niet zo dat we het over alles eens waren. Ze boden me echter de kans eerlijk mijn mening te geven over alles en toonden daar ook alle tekenen van respect voor (en vice versa, uiteraard). Zo argumenteerden ze dat het feit dat er in zoveel landen over de hele wereld christenen waren, toch betekende dat de christelijke boodschap de moeite waard was. Daarop heb ik geantwoord dat dat inderdaad deels waar was, maar dat je als je het hebt over de verspreiding van het christendom moeilijk de minder leuke zaken, zoals de kruistochten of het kolonialisme, kan vergeten. En ook daar gingen ze akkoord mee. Op die manier hebben we eigenlijk een zeer vruchtbaar gesprek gehad, niet altijd over even gemakkelijke onderwerpen (zoals toen het ging over hoe de bijbel te interpreteren), maar wel steeds op een zeer positieve manier. Ik moet dus zeggen dat ik best wel onder de indruk was.

Hier sluit ik mee af voor vandaag, en waarschijnlijk weer voor een tijdje. Om een idee te geven hoe weinig tijd ik met mijn computerproblemen nog over heb voor zaken als blogs schrijven: aan dit bericht ben ik meer dan een week bezig geweest, aangezien ik op de weinige dagen dat ik tijd had voor andere zaken dan schoolwerk ook maar maximaal twintig minuten hieraan kon besteden. En dan heb ik het geheel nog niet eens kunnen nalezen, dus mijn excuses voor eventueel fouten of inconsistenties.

Dus: hou jullie goed, veel succes met de examens voor wie die heeft en tot nog eens he

Ruben

Er wordt hier ook nog naar de les gegaan!

2007-04-16T11:53:00.000+09:00

Het nieuwe academiejaar is nu net iets meer dan een week aan de gang, en dat betekent dat we reeds hebben moeten kiezen welke vakken we dit semester we gaan nemen. Wie zich mijn vorig bericht herinnert, weet dat het niveau hier iets lager ligt dan in Leuven - というのは, voor de Japanologen, als het 格差問題 in Japan zo groot zou zijn als het niveauverschil tussen de twee universiteiten, zou de DPJ gemakkelijk de verkiezingen winnen. De laatste vier maanden wou ik toch wat meer uitdaging, en dat betekent dat ik zelf wat op zoek ben gegaan naar lessen, in plaats van alles voor mij te laten beslissen door zaken als een placement test.

Het nieuwe semester begint voor de buitenlandse studenten sowieso met die test, en aan de hand van je resultaten daarop bepalen ze welk niveau van Japans je mag meevolgen. Je kan je natuurlijk afvragen hoe eerlijk zo'n test is. We hebben immers allemaal wel eens een mindere dag, en als dat toevallig op de dag van die test is, tja... Maar goed, daar is niets aan te doen, dus doe je maar gewoon je best, en je ziet dan wel hoever dat je brengt.

Ik had gelukkig geen mindere dag, en de test ging eigenlijk redelijk goed. Het was vooral leuk dat ik (bijna) alles begreep en min of meer kon invullen, aangezien vooral het laatste (en moeilijkste) deel vorig semester zeker niet vrij was van het betere giswerk. In vergelijking met de lessen is die test immers niet zo gemakkelijk. Al bij al was ik dus tevreden met mijn prestatie, en ik had er wel vertrouwen in dat ik toch weer in of in de buurt van het hoogste niveau zou belanden. En dat gebeurde ook, aangezien ik in levels 5 en 6 terechtkwam. Men had beslist iedereen in twee niveau's te steken, waarschijnlijk omdat er nu twee waren bijgekomen (vorig semester ging het maar tot niveau 4) en om ons meer Japans te laten leren.

Allemaal goed en wel, ware het niet dat er twee problemen zijn. Ten eerste kan ik me moeilijk van de indruk kan ontdoen dat ze - een paar uitzonderingen daargelaten - iedereen gewoon een niveau hoger dan vorig semester gezet hebben, en dat die test dus eigenlijk niet zoveel uitmaakte. Nu lijkt ook dat op het eerste gezicht niet onlogisch, aangezien iedereen nu toch ook wat beter geworden is, en ze zodoende naar het volgende niveau kunnen gaan. Het betekent echter ook dat de mensen die vorig semester door omstandigheden - bijvoorbeeld, zoals hierboven reeds gezegd, een slechte dag - in een niveau zaten dat eigenlijk te laag voor hen was nu nog steeds niet hoog genoeg geplaatst zijn.

Een ander probleem ligt in het feit dat iedereen nu twee niveau's moet doen. Hierdoor zitten er in elke klas meer mensen, waardoor zowel de kans om actief aan de les deel te nemen als het leertempo lager ligt. Het eerste is vrij logisch, het tweede komt omdat ze hier het tempo eerder gaan aanpassen aan de laagste van de klas dan aan de hoogste.

Laat mij duidelijk zijn: dit is eigenlijk geen slechte zaak. Mijn indruk is immers dat de meeste mensen onderverdeeld zijn in het niveau waar ze volgens de test moeten zitten en dat daarboven. Op deze manier wordt men gestimuleerd deel te nemen aan een niveau dat misschien iets moeilijker is dan wat ze al kunnen, en dat moeten we toejuichen. Bovendien heb ik de indruk dat de kloof tussen de niveau's kleiner is geworden. Vorig semester was enkel niveau 4 上級 (gevorderde taalvaardigheid), en de rest was 中級 (gemiddelde taalvaardigheid) of lager. Nu is niveau 4 gemiddeld, niveau 5 gemiddeld tot gevorderd en niveau 6 gevorderd. Wie nu in niveau 4 en 5 zit, krijgt dus niet enkel met gemiddelde, maar ook met gevorderde taal te maken, en het lijkt me dan ook niet onlogisch dat mensen die het taalniveau van niveau 5 best te doen vinden, op eigen initiatief ook niveau 6 eens gaan uitproberen. Hetzelfde verhaal in de lagere niveau's. Om het met de woorden van iemand die beter een carrière als dorpsgek had nagestreefd te zeggen: no child is left behind.

Wanneer mensen in een niveau gaan zitten dat eigenlijk iets te moeilijk is voor hen, wordt de kans dat het lespeil en -tempo wat daalt (om bovenvermelde reden) weliswaar groter, maar dat is voor de meesten niet echt een probleem, aangezien ze dan vrij gemakkelijk in een hoger niveau kunnen gaan zitten, desnoods hoger dan hen is toegewezen. Dit werkt echter niet voor iedereen; wie immers in de hoogste niveau's zit kan logischerwijze niet meer hoger, ook al zijn de lessen te gemakkelijk.

Nu heb ik altijd gezegd dat wij in het hoogste niveau zaten, en dat hebben ze ons ook steeds verteld. Er is echter nog een hoger niveau dan 上級, namelijk 超級, het zogenaamde "superniveau". Het probleem is dat dat het niveau is waarin vooral de buitenlanders die effectief aan deze universiteit zullen afstuderen, en hier dus niet gewoon voor een jaar zijn, onderverdeeld zijn. Het Japans van dezen is uiteraard veel beter dan dat van ons, en de lat ligt dan effectief ook veel hoger. Het is waarschijnlijk om deze reden dat men de mensen die hier maar een jaar zijn in de regel enkel niveau's 1-6 aanraadt, en weinig tot niets zegt over het bestaan van een hoger niveau, laat staan verdere (praktische) informatie geeft over deze lessen. Dat is enigzins begrijpelijk, maar aan de andere kant zou het toch beter zijn de mensen van niveau's 5 en 6 meer te stimuleren ook eens 超級 te gaan uitproberen. Ik denk immers dat het niet moeilijk is uit te maken wat beter is: een les waarin het tempo te laag ligt om veel bij te leren, of een die eigenlijk te moeilijk is, en waarvoor je dan zowel voor, na, als tijdens de les echt wel je best moet doen.

Om een lang verhaal kort te maken: na de eerste les bijgewoond te hebben, heb ik besloten niveau 5 niet te volgen en in de plaats niveau 6 en het "superniveau" te doen. Niveau 6 zal misschien iets minder uitdagend zijn dan vorig jaar, door de zaken die ik hierboven al vermeld heb, maar het boek dat we zullen gebruiken is op het eerste gezicht van zeer degelijke kwaliteit en bevat verschillende interessante teksten, vooral over belangrijke maatschappelijke problemen in het hedendaagse Japan. Bovendien zijn de docenten van dit niveau dezelfde als die die ik vorig semester had, en weet ik zodoende dat het zeer capabele lesgevers zijn.

En dan het "superniveau". Ik heb er nu al drie lessen van bijgewoond, en hoewel het inderdaad moeilijk was, lijkt het me te doen. Daarmee bedoel ik zeker niet dat ik er een A op ga halen (er is trouwens kans dat ik niet aan het examen zal kunnen meedoen wegens reeds terug in België), maar wel dat ik kan begrijpen wat er gezegd wordt en kan antwoorden als me iets gevraagd wordt - zij het uiteraard met een iets minder grote woordenvloed dan de Aziaten. Het lijkt erop dat we veel teksten gaan lezen, en dat is altijd goed voor woordenschat, alsook voor het ontdekken van nog meer obscure grammaticale vormen en bijwoorden. Daarnaast wordt er in de les van vrijdag ook wat aandacht besteed aan conversatie, wat nog beter is.

Gecombineerd met de les Contemporary Japan, waarin we ook vooral teksten lezen, maakt dat 7,5 uur Japans per week, in vergelijking met andere universiteiten nog steeds weinig, maar toch al veel beter dan de 4,5 uur van vorig semester, en bovendien in het algemeen nu ook van een hoger niveau.

Natuurlijk zijn er nog andere lessen. Ten eerste volg ik twee vakken in het Engels, politiek en geschiedenis. Politiek is onderverdeeld in twee delen: voor en na WO II. Het eerste interesseert me niet zo heel erg en is eigenlijk eerder een geschiedenisles, maar het tweede lijkt wel beter voor mij. Aangezien ik er toch al vrij veel over weet, onder andere door de lessen in Leuven, betwijfel ik dat ik veel nieuws bij zal leren, maar ook herhaling kan nooit kwaad.

Geschiedenis is een vak apart. Ook dit hebben we al zeer uitgebreid in Leuven behandeld, maar de les hier gaat specifiek over een paar belangrijke gebeurtenissen tijdens of gevolgen van WO II, zoals de troostmeisjes/seksslavinnen, de aanval op Pearl Harbor en de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Voeg daar nog eens aan toe dat dit vak gegeven wordt door een jonge en schone verschijning die (voor de verandering) ook nog eens degelijk Engels kan spreken, en je weet waarom ongeveer iedereen deze les volgt. Ook bijzonder kenmerkend is dat we effectief zullen moeten werken voor dit vak. Zo moesten we voor de les van vorige woensdag op een week tijd 120 bladzijden over troostmeisjes lezen, en deze week hetzelfde. Tijdens de les is het dan de bedoeling een discussie hierover te voeren, en dat lukt best wel aardig tot nu toe. Een les met actieve participatie, het is eens wat anders.

Er waren nog een hele hoop andere Engelse lessen, maar die werden ofwel gegeven door Gibbs (de prof waarvan ik in mijn vorige bericht denk ik al duidelijk genoeg heb gemaakt dat ik er liever niet te veel mee te maken heb), liggen "wat verwijderd van mijn interessegebied" (literatuur tijdens de Edoperiode) of slaan gewoonweg op niets. Over dat laatste zou ik nog veel kunnen vertellen, maar dan vrees ik dat het weekend om zal zijn voor ik klaar ben. Laat ons het er bij houden dat de les "informatics and society" een van de saaiste en meest nutteloze momenten uit mijn leven was en dat het noch ging over informatics, noch over society. Het ging volgens de docent over alles, en tegelijk - en naar mijn mening vooral - over niets.

Maar geen nood, er zijn ook nog Japanse lessen. Vorig semester had ik mij hier niet aan gewaagd, maar nu mijn Japans er toch op vooruit is gegaan, zou het zonde zijn deze kans te laten liggen - in België gaan we die immers niet meer krijgen. De eerste les die ik (samen met de meeste andere Belgen) volg, recht, is eigenlijk een werkcollege. Het wordt gegeven door de prof die vorig semester de Engelse les recht gaf, en we waren dan ook door hem uitgenodigd om ook de Japanse versie van het vak te komen volgen. De inhoud ligt niet vast, aangezien dat afhangt van de onderwerpen waarin de studenten geïnteresseerd zijn, maar zal hoogstwaarschijnlijk ongeveer gelijklopen met die van de Engelse les. Dat wil zeggen: bespreking van het ontstaan van de grondwet, maar ook problemen als Yasukuni, stijgende criminaliteit bij jongeren, Yakuza en sektes, enz. Niet meteen wat je zou verstaan onder recht misschien, maar ook zoveel interessanter. Zoals reeds vermeld, is dit een werkcollege, wat betekent dat er iets meer van je verwacht wordt dan braaf op je stoel blijven zitten en luisteren. Iedereen zal immers een korte presentatie (hoewel tien tot vijftien minuten Japans spreken voor ons uiteraard hoegenaamd niet kort is) moeten geven over een onderwerp naar keuze, en daar ook iets van op papier zetten. Benieuwd hoe dat gaat aflopen, maar het is in elk geval een leuke uitdaging.

De laatste les die ik uitgekozen heb, is (geschiedenis van de) naoorlogse politiek. Aangezien mijn interesse in de Japanse politiek zich vooral situeert rond verkiezingen, was ik eerst op zoek gegaan naar een college dat hierbij aansloot, maar jammer genoeg was dat er dit semester niet. Uiteindelijk leek dit vak me echter ook interessant, want een uitgebreide kennis van de historische achtergrond kan natuurlijk enkel helpen bij het begrijpen van de hedendaagse politiek. Bovendien is het de perfecte les om een heleboel specifieke woordenschat op te pikken. Na een keer dit hoorcollege gevolgd te hebben, kan ik moeilijk een oordeel vellen over de kwaliteit ervan. De prof leek er veel van af te weten, maar ging vrij traag vooruit en geraakte soms maar moeilijk uit zijn woorden. Op het vlak van nieuwe woordenschat zat het dan wel weer goed. Of dit college mijn verwachtingen zal inlossen, valt dus nog te bezien, maar ik denk dat ik het in elk geval toch zal blijven volgen.

En zo heb ik alle vakken gehad, zeven in totaal, goed voor negen lesseriodes (je moet er minstens zeven hebben) en 13,5 lesuren per week. Rest mij alleen nog me te excuseren voor dit voor velen waarschijnlijk vrij saaie gedoe - en dan nog zonder foto's! Naar verluidt zijn er effectief mensen die interesse hebben in deze dingen, vandaar dat ik de moeite heb genomen om het allemaal eens neer te typen. Voor de anderen: aangezien het merendeel van mijn tijd hier gevuld zal worden met lessen, weet ik niet wanneer er hier nog eens iets zinnigs zal opkomen.

AAAAAAAArgh

2007-04-03T16:45:00.000+09:00

Wie al minstens een jaar unief achter de rug heeft, heeft het wel al meegemaakt: de plechtige proclamatie der examenresultaten. Ook bij Japanologie is het een gebeuren dat je niet snel vergeet. Twee uur op voorhand aankomen, op een van de stoeltjes in MSI 00.08 plaatsnemen en dan maar afwachten, taterend met iedereen die je kent, om toch aan iets anders te kunnen denken dan stress en van bruggen springen. Een oog op je gesprekspartner, het andere op de deur waardoor elk moment de heren en dames professoren kunnen komen. En dan, het grote moment: Nicholas Standaert leest de resultaten van de "geheime beraadslaging" voor, zijn kalme stem in schril contrast met de gesprongen zenuwen in de zaal. Een gewicht als dat van duizend geschiedeniscursussen dat van je afvalt bij de woorden "geslaagd". Teleurgestelde gezichten bij de anderen. Algemene ontlading...

Hier hebben wij ook net onze punten gekregen. In vergelijking met de situatie hierboven beschreven ging het er ongeveer zo aan toe:

LOLZ!1!! U R winner!!

Waarmee ik bedoel dat we ineens gewoon een puntenblad onder onze neus geschoven kregen, "nu we daar toch waren". Maar daar ga ik natuurlijk geen hele blog aan besteden. Iedereen - of toch iedereen die bovenstaande subtiele hints niet opgevangen heeft - vraagt zich uiteraard af hoe ik het heb gedaan. Laat ik de spanning niet langer opvoeren en maar gewoon zeggen dat ik allemaal A's heb. Dat betekent een punt tussen de tachtig en honderd procent, aangezien blijkbaar niemand het de moeite vond een onderscheid te maken boven tachtig. Voor u al te trots begint te wezen, moet u wel weten dat ook een kameelaap met dyslexie waarschijnlijk een gelijkaardige score kan halen.

Uiteraard zijn er wel vakken waarvan ik de punten - min of meer - verdiend heb. In de eerste plaats Japans, aangezien die lessen tenminste nog een uitdaging boden en ik er toch navenant voor gewerkt heb. Ook bij Popular Culture en Manga hebben we niet stilgezeten. Voor beide vakken moesten we een presentatie van twintig minuten over een onderwerp naar keuze doen, een geschreven versie van die presentatie (maximum tien bladzijden) en dan nog een essay van een blad of drie. Tot daar de vakken waarvoor we moesten werken. Dan was er nog Japanese Literature, waarin we de poëzie van Matsuo Basho bespraken. Of liever gezegd, waar de prof een paar gedichten besprak en wij noteerden wat we interessant vonden. Er was toch geen enkele test, laat staan examen.

Japanese Law was een vak apart. De prof was tof, de leerstof vrij interessant en de uitstap naar een Japanse rechtbank ook wel de moeite. Er was één nadeel: de prof kon eigenlijk te weinig Engels om les te geven in die taal, zodat we tergend traag vooruitgingen en nooit iets volledig afhandelden. Maar niet getreurd, want ook hier was er geen enkele test. Ja, er was wel een paper... die één bladzijde lang moest zijn. Bij mij zijn dat er natuurlijk drie geworden. Nee, het moeilijkste aan deze les was zonder enige twijfel het herinneren van de woorden van de Brabançonne toen de prof vroeg ons volkslied eens ten beste te brengen.

De rode draad bij al het bovenstaande is dat er geen examens waren, en nauwelijks testen. Op dit punt leg ik dan ook best uit dat het allerbelangrijkste op de doorsnee Japanse unief je aanwezigheid is. Bovenvermelde kameelaap zou dus wel naar alle lessen moeten gaan. Hoewel, ook daar zijn blijkbaar uitzonderingen op, zoals de twee laatste vakken bewijzen.

Het gaat hier om twee vakken van de heer Gibbs, op het eerste gezicht een aardige man met een heerlijk Brits accent en een zeer grondige kennis van Japan en de Japanse taal. Na het vorige semester liepen de meningen over hem uiteen: sommigen waren bang elk moment aangerand te kunnen worden (en daarin maakte hij geen onderscheid tussen jongens of meisjes), anderen voelden zich gewoon niet echt op hun gemak bij hem. Zoals het filmcliché wil, werd diegene met het beste Britse accent dus de bad guy. Ikzelf vond dat hij niet echt oprecht overkwam, en dat zijn manier van lesgeven op zijn zachts gezegd niet bij mij paste. Maar dat wist ik natuurlijk niet toen ik me voor zijn vakken inschreef in het begin van het jaar, en dus had ik twee lessen van hem: theeceremonie en Japanse cultuur. De vraag is nu of ik ondanks mijn "lichte" afkeer jegens de docent toch doorgezet heb...

Eerst was er de theeceremonieles: thee maken en drinken op de oude Japanse manier. Op papier zag het er allemaal goed uit, en aangezien je zulke kansen in België niet meer zal krijgen leek het geen slecht idee dit eens uit te proberen. Een combinatie van de bovenvermelde docent, twee linkerhanden en het besef dat dit eigenlijk toch niet echt iets voor mij was, deden me echter beslissen ermee te stoppen na het eerste semester. Door omstandigheden (verjaardagen) en op voorhand gemaakte afspraken waar ik niet onderuit kon, heb ik in praktijk eigenlijk ongeveer de hele laatste maand deze les niet meer bijgewoond. En wat levert dat op, een (niet altijd onzichtbare) afkeer van de docent, twee linkerhanden en op het einde een duidelijke tegenzin te gaan? Tja, een A natuurlijk. En ook het besef dat het toch geen zin heeft me een kunst uit het oude Japan eigen te proberen maken. Kalligrafie, origami, thee... ik ben er te praktisch ingesteld, te tijdsbewust en vooral te lomp voor.

Ten slotte was er Japanese Culture. Dit was op zich geen slecht vak; vele interessante onderwerpen zijn de revue gepasseerd, gaande van het plaatselijke dialect (kansai-ben) tot misverstanden tussen culturen. De manier van lesgeven was jammer genoeg wat minder. Tijdens de twee lessen over het dialect moesten we vanbij het begin in kleine groepjes gaan zitten en aan de hand van een dertigtal voorbeeldzinnen zelf de verschillen en gelijkenissen tussen dialect en standaardtaal uitzoeken. Wat normaal gezien zeer interessant zou zijn - onder andere vanuit een historisch-linguistisch standpunt, aangezien kansai-ben dichter bij klassiek Japans staat dan de moderne standaardtaal - werd vrij grote tijdverspilling om twee redenen. Ten eerste kregen we bijna geen leidraad mee. We moesten maar zelf analyseren, en dan zouden we onze bevindingen nadien samen bespreken. Nu zitten dialecten wel niet zo simpel in elkaar dat je ze zonder voorbereiding goed kan ontleden, en het was dan ook veel zinvoller geweest als we voor we zelf aan het werk gingen tenminste een introductie hadden gekregen over enkele kenmerken van dit dialect. Ten tweede waren de voorbeeldzinnen niet altijd van de gemakkelijkste soort, zodat ik veel te veel tijd moest besteden aan vertalen voor de Amerikanen waarmee ik in de groep zat. En zo waren er nog wel wat opdrachten. Dit vak was trouwens het enige waarvoor er een "examen" was, en dat zou bestaan uit het bespreken van "een magazine dat je in je eigen land niet snel zou vinden". Ik vond het eerlijk gezegd een idiote opdracht zonder enige meewaarde, en toen ik hoorde dat we er in januari speciaal nog eens voor naar de unief gingen moeten gaan besloot ik de les helemaal te laten vallen, ie mij officieel uit te schrijven. En dat heb ik ook gedaan. Hoe kom ik dan aan die A? Waarschijnlijk om dezelfde reden als bij de theeceremonieles, maar al schilder je me groenoranje, ik zou die zelf ook niet kunnen geven.

En zo komt het dus dat ik nu een mooi wit papier heb met acht vakken met acht A's ernaast. Als de punten die ik daarmee verdiend heb iets waard zouden zijn in België, zou ik nu 24 credits hebben. Ik heb nooit echt uitgezocht hoe dat in elkaar zit, maar aangezien ik twee vakken extra gevolgd heb dan vereist was, zal dat wel al een aanzienlijk aantal zijn. Maar ze zijn niets waard in België, en gelukkig maar! Het is niet dat geen enkele les hier deugt - ik heb bijvoorbeeld gehoord dat het vak over Japanse bedrijven zeer goed was - maar in vergelijking met Leuven krijg je bij de meeste vakken gewoon gratis punten, gewoon om een keer per week in dat lokaal te gaan zitten. Een gelijkaardige klachtenregen kan je trouwens hier vinden.

Voor mensen beginnen te denken dat ik het hier allemaal beu ben - voor alle duidelijkheid: dat is niet zo - zal ik het hier maar bij laten. Om met een positieve noot af te sluiten: door hier te zitten besef je echt wel hoe goed de kwaliteit van ons onderwijs is, en dat we dat wel eens in gedachten mogen houden als we er weer eens op klagen. Maar klagen doen we sowieso, ik ook, aangezien dat nu eenmaal leuk is en daarnaast ook wel helpt om die hoge kwaliteit te bewaren...

In een volgend bericht, dat niet te lang op zich zou mogen laten wachten, zal ik laten weten aan welke vakken ik me dit semester zal wagen. Jaja, het schooljaar is eindelijk weer begonnen!

De vakantie waarop mijn haar nooit goed lag

2007-03-12T11:15:00.000+09:00

Wie de laatste tijd de blogs van mijn medestudenten aan Kansai University heeft gelezen, zou kunnen denken dat ons leven hier voorlopig uit niets anders bestaat dan reisjes en ander vakantievertier. Dat is uiteraard niet waar, slechts negentig procent van onze tijd wordt daaraan besteed. Ik studeer bijvoorbeeld tussendoor nog wat Japans of benieuw er me over hoe de eerste minister van dit land telkens toch weer creatievere manieren vindt om zijn reputatie om zeep te helpen. Maar aangezien lezers van deze blog over het algemeen waarschijnlijk niet zo erg geïnteresseerd zijn in het aantal nieuwe kanji dat ik vandaag heb bijgeleerd, moet ik hier dus wel over het net afgelopen reisje spreken. De bestemming was Okinawa, een groep eilandjes helemaal in het zuiden van Japan. U ziet het al aankomen: foto's van zonovergoten stranden!

We (Hilde, Judith en ik) gingen evenwel niet alleen. De trip naar Okinawa maakte deel uit van de lenteuitstap van de backpackerscircle (BPC). Het plan: vijf dagen rondtrekken met onze Japanse vrienden, om daarna nog drie dagen met ons drietjes van het mooie weer te genieten. En niet om in mooie hotelletjes te slapen - tenzij er geen andere mogelijkheid was, maar om te kamperen. Met de rugzak en tentjes, de draagbare gasvuurtjes, de potten en pannen die zo'n heerlijk kletterend geluid maken bij elke stap die je neemt. Ik voelde me ineens weer bij de scouts...

Het eerste deel van de reis is snel te beschrijven. Samen met Haku en Yakka namen we de trein naar Yamada, vandaar de monorail naar Osaka Itami Airport en ten slotte het vliegtuig richting Okinawa. We kwamen aan in Naha, liepen daar wat rond omdat de zon toch zo mooi scheen, kochten eten en ontmoetten wat later de overige BPC-leden. Na een blij weerzien stapte iedereen op de boot naar Kumejima, en vandaar kon het avontuur pas echt beginnen. Spannend, zo nog eens in een tent slapen! Jammer genoeg is daar de eerste dag wel niet veel van gekomen, aangezien er net een storm over Okinawa raasde en buiten slapen toch te gevaarlijk werd bevonden. We hebben dan maar onze toevlucht moeten nemen tot een verblijf dat ons ter beschikkking werd gesteld door de vriendelijke mensen van de duikshop, die later in het verhaal nog zullen voorkomen. Soit, we lagen daar eigenlijk wel lekker knus, dus erover klagen ga ik zeker niet doen.

Als de wind zo hard bleef loeien, zou dat wel betekenen dat de activiteiten voor de volgende dagen in het gedrang kwamen. Duiken en zeekajakken doe je nu eenmaal best niet als de golven - waarschuwing: exasperatie in zicht - hoger komen dan je zelf bent. En hoewel we steeds braaf ons vuil sorteren, bleek Moeder Natuur ons niet gunstig gezind. De tweede dag zijn we dus niet de zee gaan verkennen, maar hebben we in de plaats kleibeeldjes gemaakt, een activiteit die normaal gezien op de vierde dag ging plaatsvinden.

De beeldjes in kwestie heten shisa, zijn half-leeuw, half-hond en dienen - hoe kan het ook anders - ter bescherming van huizen en als het even kan ook van het hele eiland. Ikzelf heb ze iets te veel gezien om ze nog uit te kunnen staan, maar je kan niet ontkennen dat ze vaak mooi gemaakt zijn. Er zelf eentje fabriceren leek dan ook een onmogelijke opgave, zeker voor mij. Daar kwam nog eens bij dat ik om een of andere reden niet kan tegen klei die aan mijn handen blijft kleven, wat natuurlijk niet helpt als je een figuurtje in de juiste vorm moet kneden en kerven.

Al bij al viel het echter nog goed mee. Terwijl ik dacht dat je uit één blok klei dat hele beeldje ging moeten kerven, bleek het iets eenvoudiger in elkaar te zitten. Je moest de klei immers in stukken breken om dan de verschillende lichaamsdelen te vormen. Het spreekt niet voor mijn inzichtelijk vermogen dat ik daar niet zelf op gekomen was, maar ik was gelukkig bijlange niet de enige, zo bleek. Het eindresultaat leek in elk geval wel op iets. Niet op een shisa, gelukkig, want om bovenvermelde redenen zou mijn creatie anders in een donker hoekje verdwijnen eens ik het toegestuurd heb gekregen. Nee, volgens verschillende bronnen was het meer een kruising tussen een gremlin, een furby en een hyena uit de Leeuwenkoning. Met een kromme neus, weliswaar, maar daar mag men hem niet op afrekenen.

Mijn pseudo-shisa; poseren met Waka, Judith en shisa; Hilde en shisa; Judith had nog klei over, en aangezien dat toch een beetje op chocolade lijkt...

In de namiddag zijn we dan wat gaan rondrijden met gehuurde auto's, vooral naar van die typische panoramapunten met kolkende golven onder en/of naast je. We brachten echter ook een bezoekje aan het zeeschildpaddenaquarium, thuis van een stuk of vier grote dieren en nog een paar kleintjes. Het belangrijkste dat we hier gedaan hebben was experimenteren met onze fototoestellen om te kijken welke instellingen de beste foto's van de dieren opleverde. Een hele opgave, maar uiteindelijk zijn er toch een paar goed gelukt. De twee beste (deze en deze) zijn wel slechts foto's van de informatieborden die bij de schildpadden hingen, getrokken voor het geval ik toch geen goede foto's zou hebben en dus eigenlijk om jullie te bedriegen. Sorry daarvoor!

De avond viel, en dat betekent ook in Japan dat het tijd is om te eten. Op het menu stond iets typisch Okinawaiaans, goya chanpuru, voedzaam eten. Tijdens het bereiden van de maaltijd viel me in elk geval al een groot verschil met mijn kampervaringen in België op: de zorg die besteed wordt aan het klaarmaken van het eten. Alle groentjes moesten bijvoorbeeld mooi in de juiste vorm gesneden worden voor ze de pot in mochten. Het wassen van de snijplankjes en messen voor gebruik werd eveneens streng gecontroleerd. Misschien denken sommige mensen nu dat dit maar normaal is, maar ik - en ook Hilde, die scoutsleidster is - kan je verzekeren dat dat bij ons niet waar zou zijn. Indien er op onze kampplaats in Okinawa iets van eten op de grond gevallen zou zijn, zou dat zeker zesentwintigduizend keer afgewassen zijn geweest voor men nog maar ging overwegen of men het nog ging gebruiken of niet. Een aardappel die bij de Belgische scouts in de pot verdwijnt, moet bij mijn weten maar aan één criterium voldoen: er ongeveer goed uitzien. Als er dus een op de grond zou vallen, zou die hoogstens eens afgeborsteld worden, met een handdoek of kledingsstuk - naargelang wat het dichtstbij ligt. Toen ik dat laatste een paar dagen later vertelde aan de Japanners, begonnen ze spontaan te lachen. Maar ik ben er zeker van dat ze vanbinnen dachten: als ik ooit naar dat gekke land ga, neem ik maar best een hele koffer vol instant noedels mee.

Sightseeing op de tweede dag

Goed, dag drie dan. Het weer was nog steeds zorgwekkend, zodat ook nu geen van beide zeeactiviteiten kon doorgaan. Dan maar weer in de auto's om nog wat aan sightseeing te gaan doen. Deze keer bezochten we eerst een grot, wat altijd wel leuk is, en ook mooi. Na een tochtje langs de wilde, woeste, woelige en zilte baren ging de reis dan verder naar de lokale Awamoribrouwerij, waar ze de gelijknamige, exclusief Okinawaiaanse, rijstalcohol (let wel: het is geen soort sake) produceren. Er was zelfs een plekje waar je ongegeneerd tien verschillende soorten mocht proeven, met alcoholpercentages varieerende van vijfentwintig graden tot bijna vijftig graden. Voor mij smaakte het allemaal nogal hetzelfde en jammer genoeg niet zo lekker. Het moet een van de eerste keren geweest zijn dat ik gratis drank heb laten staan.

De rest van de dag bracht eigenlijk enkel nog eten en slapen, en echt boeiend is dat natuurlijk niet. De volgende ochtend kregen we wel heuglijk nieuws te horen: het weer was aan de betere hand, en we zouden die dag dan toch gaan duiken. We werden opgedeeld in twee groepen: zij die al duikervaring hadden, en zij die in het beste geval al eens met hun gezicht in een plas water gevallen waren. Ik hoor, voor alle duidelijkheid, bij de laatste categorie. Dat betekende dat ik - samen met Judith (die eigenlijk al ervaring had, maar voor de zekerheid toch eerst alle uitleg nog eens wou krijgen), Hilde en de eerstejaars van de circle - eerst een uitgebreide uitleg heb gekregen over het aandoen van je duikmasker, wat te doen als er water inkomt en hoe je het best de druk op je oren verlaagt. Daarna mochten we gaan oefenen in het water, wat vrij snel gedaan was, aangezien we blijkbaar allemaal zeer jouzu (gewooon goed) waren. Ik betwijfelde wel een beetje of het niet altijd beter is toch nog wat meer te oefenen, maar aangezien het die vriendelijke mensen van de duikshop waren heb ik ze hierin maar vertrouwd.

Na een extra lange middagpauze kwam dan het grote moment: duikpakken aandoen, in de auto, in de boot, en varen naar de plek waar we voor het eerst ondergedompeld zouden worden in de wereld van het duiken en de zee. We zouden wel maar vijftien meter diep gaan, maar geloof me, dat was al griezelig genoeg voor de eerste keer. Toen ik op het moment zelf daar in dat water zat, heb ik mezelf toch even moeten kalmeren voor ik echt durfde onder te gaan. Het gaf me immers een niet zo geruststellend gevoel dat ik het einde van het koord (dat ons moest helpen tot aan de bodem te geraken) niet kon zien, en dat ik eens op de bodem niet zo gemakkelijk meer naar boven zou kunnen - caissonziekte, weet u wel. Maar goed, ik heb die angst dan toch kunnen overwinnen en ben dus tot op de bodem geraakt zonder al te veel problemen.

Bij gebrek aan foto's van het duiken, zijn er hier nog een paar van de derde dag: buiten de grot; Yoshinobu met ingegraven voeten; de rots in de branding; een nepvis die daar ergens op de grond lag en waar ik een foto van wou trekken.

Echt overweldigend was het daar echter niet. Ik weet niet of het aan het relatief slechte weer lag of aan de duikplaats - waarschijnlijk aan een combinatie van beiden - maar uiteindelijk hebben we misschien vier verschillende visjes gezien en voor de rest een paar planten en (vooral) veel stenen. Dan is kijken naar het aquarium van mijn favoriete Chinees restaurant in Aalst eerlijk gezegd toch wel veel boeiender. Buiten het opdoen van een nieuwe ervaring was het dus eigenlijk niet echt heel erg de moeite. De Japanners vonden allemaal (uiteraard) van wel, en het zou niet mooi van me geweest zijn dat tegen te spreken, dus dat heb ik niet gedaan. Indrukken van het hele gebeuren waren voor de rest vooral van de koude aard, want zo'n wetsuit is wel warm op zich, maar als je er al in de voormiddag al eens in het water mee geweest bent en het dan nog eens danig regende toen ze tijdens de middagpauze lagen te drogen, geeft het toch niet zo'n aangenaam gevoel om dat opnieuw aan te moeten doen. Maar gelukkig viel de temperatuur van het water op onze duikplek wel goed mee. En we zijn tenminste geen blauwgeringde octopussen (ja, dat zit daar, net als kegelslakken en zeeslangen) tegen het lijf gezwommen.

Maar genoeg over gevaarlijke beesten in zee. Na het duiken mochten we allemaal nog eens het bad in, gevolgd door - zeer uitzonderlijk - wat vrije tijd voor we aan het eten begonnen. Na op ons gemak een koffietje gedronken te hebben in het badhuis, zijn we dan nog even naar het strand gegaan. Schelpjes zoeken... het deed me terugdenken aan vroeger, toen we met ons gezinnetje naar de zee gingen voor een dagje, wat ik nooit echt heel graag heb gedaan, aangezien ik niet kan tegen zand tussen mijn tenen en het water te koud was. Maar een ding deed ik daar wel: schelpjes zoeken. En ze dan maar trots tonen aan mama en papa en erop staan dat er een foto van getrokken zou worden, vooral als ik iets speciaals als een (miniscuul) exoskelet van een krab had gevonden... In feite doet zoiets me vooral stilstaan bij hoe gelukkig ik ben, vooral dan hoeveel geluk ik heb gehad op te groeien in een omgeving die mij al die kansen heeft gegeven, en hoe dankbaar ik daarvoor ben. Dat besefte ik, terwijl ik daar op mijn knieën in het zand zat, en het is nog een hele tijd in mijn hoofd blijven hangen, aangezien het toch iets moois is om af en toe aan te denken.

Het eten zou die avond gevolgd worden door de traditionele nomikai, het zitten in een cirkeltje en wat gezellig keuvelen met een drankje en hapje bij de hand. Onvermijdelijk was hier natuurlijk ook weer een kansou-moment (zeg wat je vond van de voorbije vijf dagen, maar beperk je tot de positieve zaken, tenzij je laatstejaars bent) bij. Wij, de drie Belgen, waren echter vrij moe en hadden bovendien nog drie dagen op ons eentje voor de boeg, zodat we besloten dat het beter was wat vroeger dan de rest onze slaapzak op te zoeken.

Het begin van de volgende dag bestond enkel uit het opruimen van onze tentjes, de vriendelijke mensen van de duikshop bedanken voor alles, naar de haven gaan en de boot terug nemen. Eens aangekomen, namen we vrijwel meteen afscheid van de overige BPC'ers, en dit is dus ook het moment waarop ze uit dit verhaal verdwijnen. Tijdens ons verblijf in Okinawa hebben we in elk geval voldoende de kans gekregen alle leden beter te leren kennen. Zo weten we bijvoorbeeld eindelijk hoe iedereen heet, een niet onbelangrijke stap bij het leggen van contacten. Voor de rest kan ik enkel zeggen dat het best wel fijne mensen zijn. Ik zal waarschijnlijk wel nog meer over hen schrijven in een van mijn allerlaatste blogberichten, misschien wel getiteld "Ruben beschouwt na: Japanners", waarin in elk geval de woorden kippetjes, boeren en boerderij zullen voorkomen - maar niet noodzakelijk in verband met de BPC'ers.

Na het afscheid trokken we naar ons hotel-voor-een-nacht, dat er aan de buitenkant nogal sjofel uitzag. Aan de binnenkant viel het gelukkig beter mee. We sliepen in slaapzalen, maar gelukkig waren er gordijntjes aan de bedden, zodat je weinig hinder had van de andere gasten indien je even geen zin had om sociaal te doen of (zoals wij) te moe was daarvoor. Nadat we onze rugzakken daar hadden afgezet trokken we naar kasteel Shuri, verblijfplaats van de heersers van het vroegere Ryukyukoninkrijk, door Japan geannexeerd na de Meijirestauratie en in 1879 omgedoopt tot de prefectuur Okinawa. Dit kasteel werd bijna volledig vernietigd tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar is gelukkig heropgebouwd en behoort nu tot het werelderfgoed.

Aan de buitenkant deed het complex vrij Japans aan, vond ik, maar eens binnen zag je toch duidelijk dat Ryukyu vooral relaties met China had. Niet dat ik een kunstkenner ben, maar de schilderijen en ornamenten deden mij toch veel meer denken aan de zaken die in het Chinese luik van de cursus Oost-Aziatische kunst staan. Jammer genoeg mocht je op de meeste plaatsen geen foto's trekken. Hoogtepunt van ons bezoek was in elk geval een gezellig kopje thee met heerlijke koekjes, vooral omdat we op die manier even konden ontsnappen aan alle toeristen die als een kudde wildebeesten door het complex raasden, alle hersencellen die ze op hun weg tegenkwamen vernietigend met hoge kreetjes van a! sugoiiii! heeeeeeeee! subarashiiiiiii! kireiiiiii!, en dan het tak-tak-tak van hoge hakken waarop ze amper kunnen balanceren, maar waarop ze moeten lopen volgens De Voorschriften, en het duidelijk gebrek aan interesse in iets anders dan het mooist op de foto te staan.... En dat zijn dan enkel nog maar de meisjesdieren! Maar ik dwaal af.

Dat theegedoe was niet helemaal gratis, en dus stond er een meisje aan de ingang om met een gulle glimlach onze 300 yen in ontvangst te nemen. Net nadat ze de mensen voor ons had binnengelaten, huppelde die echter ineens weg. We namen aan dat ze daarvoor wel een goede reden had, en veel tijdsdruk hadden we toch niet. Het heeft wel een tijdje geduurd voor ze terugkwam, en ze had iemand bij: een medewerker die, zo legde ze uit, Engels kon. En dat meisje maar beschaamd zijn toen we zeiden dat we ook wel Japans konden, wat de jongen die ze erbij had geroepen de opmerking ontlokte dat ze daar toch beter eerst naar had gevraagd. Ze werkte er dus duidelijk nog niet al te lang, maar was wel bijzonder vriendelijk, dus we hebben er eens goed om gelachen. Ze vroegen ons verder nog een enquête in te vullen, wat we met plezier deden. Alles was toch positief, dus dat was snel gedaan.

Na ons kasteelbezoek reisden we af naar de drukste winkelstraat, om er eerst eens goed te eten en daarna wat winkeltjes te gaan bekijken. Het eerste ging goed, maar tijdens die tweede activiteit voelde ik me toch overmand worden door een vrij hevige moeheid, die waarschijnlijk veel te maken had met het grote verschil in temperatuur buiten en in de winkels. Onder andere gesterkt door het zingen van Samson & Gert-liedjes ben ik toch op mijn benen kunnen blijven staan, maar eens in mijn kamer voelde ik me echt ziek. De rillingen over mijn hele lichaam wezen op beginnende koorts, en dus kroop ik meteen in bed.

Het grootste probleem was inderdaad vermoeidheid, veroorzaakt door de bovenvermelde winkelbezoekjes, maar ook al aanwezig gedurende de vijf dagen daarvoor. Dat merkte ik onder andere aan het feit dat het ineens leek of ik minder goed Japans kon spreken dan toen ik hier in september aankwam. Grammaticale constructies maken duurde langer dan normaal, en zelfs de simpelste woorden (zoals zee, umi) kwamen niet altijd meteen in me op. Nochtans had ik er voor deze reis op gelet genoeg te slapen, net om vermoeidheidsproblemen te vermijden, en ook van de vijf dagen met de BPC kan je moeilijk zeggen dat we erg weinig geslapen hebben; we moesten weliswaar erg vroeg opstaan (5 à 6 uur), maar gingen toch steeds op tijd slapen. Nu ja, blijkbaar was de kampervaring dus wel vermoeiend geweest, en was het nodig te recuperen. Jammer genoeg moesten we ook in ons hotel 's ochtends vrij vroeg opstaan, waardoor ik me nog steeds niet opperbest voelde toen we op de boot naar onze volgende bestemming, het eiland Zamami, stapten. De reis duurde echter lang genoeg om nog wat te slapen (we waren gaan kamperen, dus ik had sowieso toch een slaapzak en slaapmatje bij), zodat ik bij aankomst enkel nog wat vermoeid was.

Ondertussen drong er zich een belangrijke keuze op. We hadden immers afgesproken dat we zouden gaan snorkelen, maar aangezien ik me die ochtend nog wat slapjes voelde had ik toch sterk getwijfeld of dat wel verstandig zou zijn. Aangezien ik me op dat moment enkel nog wat vermoeid voelde, besloot ik het er toch op te wagen. En ik moet zeggen dat ik me dat niet beklaag. Het weer was er nog niet beter op geworden, waardoor het rillen in zwembroek en bikini was. Na de verplichte fotoshoot waagden we ons dan het water in, dat gelukkig nog van redelijke temperatuur was. Lang ben ik er niet ingebleven, om het risico weer ziek te worden te vermijden, maar ik heb er in elk geval wel meer, mooiere en interessantere zeedieren gezien dan tijdens het duiken. En we zijn alweer geen gevaarlijke beesten tegengekomen, al deed Judith me soms wel schrikken met haar luid gegil nadat er bijvoorbeeld een dode - maar ongetwijfeld monsterachtige - krab plots voor haar opdook.

Ook leuk was dat er op het strand een Japanner naar ons toekwam die ons blijkbaar gezien had op de boot naar Zamami. Bleek dat die man een jaar in Nederland had gewerkt en dus zelfs wat Nederlands komt. Wat natuurlijk wel vrij zeldzaam is in een land waar men over het algemeen niet echt sterk is in vreemde talen. En hij was dan nog eens sympathiek ook, genoeg stof voor een leuke babbel dus. Jammer genoeg had hij het (ondanks zijn wetsuit, wat wij niet hadden) wel enorm koud, zodat hij na een keer in het water geweest te zijn al wegging. Nadat wij bibberend uit het water gekropen waren, haastten we ons dan terug naar de duikshop waar we de snorkels en zwemvliezen gehuurd hadden. De bedoeling was daarna op zoek te gaan naar een deftige douche of publieke badplaats, maar dat werd ons meteen een stuk gemakkelijker gemaakt door de vriendelijke dame van de duikshop, die zei dat we haar douches wel mochten gebruiken. Ik moet zeggen dat een douche me zelden zoveel deugd heeft gedaan als toen. Het plakkerige gevoel van zeezout in je haar was meteen weg, en het warme water zorgde ervoor dat ik me daarna echt weer goed voelde. Daarenboven was er naast die duikshop een gezellig eethuisje, waar ik heerlijke en vooral verse scampi's heb gegeten. Om helemaal zeker te zijn van volledige genezing, kroop ik best wel zo vroeg mogelijk in mijn bed, en gelukkig wouden Hilde en Judith ook niets liever doen. Snel de tent in (die we hadden gehuurd voor één nacht) dus, en hopen dat het de volgende dag beter weer zou zijn. Er stond immers iets speciaals op het programma.

En we hadden geluk. Net deze laatste dag scheen de zon. En ze scheen fel. Het was warempel nodig mijn zonnebrandcrème te gebruiken, waar blijkbaar toch wel zeer veel muntextract inzat, iets wat mijn ogen in het begin niet zo tof vonden. Zoals ik al aangegeven heb, hadden we vrij hoge verwachtingen voor deze dag. We zouden immers gaan walvissen kijken, met de Zamami Whale Watching Association. Rond deze periode zitten er immers nog veel bultruggen in de zee rond Zamami, en er worden dan ook boottochten georganiseerd waarop men deze kan gaan bekijken. Twee uur zou die van ons duren, en men verzekerde ons vooraf dat we wel heel veel kans hadden om er een paar te zien, aangezien het zeer mooi weer was en men er 's ochtends al een paar had gespot. Na een korte inleiding kropen we in de boot, samen met nog een hele hoop mensen. Ik ga er niet meer te veel woorden aan vuil maken, behalve dan dat we echt wel uitzonderlijk veel geluk hebben gehad. Na in het begin een walvisvrouwtje en haar kalf gezien te hebben, ontdekten we immers even later een kudde van minstens zeven volwassen dieren, die we dan toch ongeveer anderhalf uur gevolgd hebben. De foto's zijn uiteraard niet allemaal even goed gelukt (op zulke momenten wil je wel zo'n duur fototoestel met telelens), maar er zitten er toch een paar aanvaardbare bij, vooral door het feit dat we in staat waren ze van wel heel dichtbij te zien.

Ik ben in elk geval vooral blij voor Judith, die hier echt wel heel hard naar uitkeek, en zichtbaar ontroerd was toen ze de dieren waardoor ze zo gefascineerd is eindelijk te zien kreeg. Voor mezelf was het natuurlijk ook de moeite, aangezien ik ook altijd geïnteresseerd ben geweest in de zee en het leven erin.

Het walvissen kijken was onze laatste echte activiteit op Zamami. Daarna volgde enkel nog het middagmaal, en dan de boot weer op, terug naar het hoofdeiland van Okinawa. De laatste uren op Okinawa zijn even kort te beschrijven als het begin van de reis: we gingen eten, kochten wat spullen (ik een t-shirt, die misschien later ooit op foto zal verschijnen), gingen slapen, stonden op, kochten nog wat spullen (souvenirs, in mijn geval stervruchten, al zeg je volgens Van Dale beter carambola, waar ik nog nooit van gehoord heb), stapten het vliegtuig op en landden anderhalf uur later weer in Osaka. Terug thuis. Het was zoals gewoonlijk een ervaring met hoogte- en dieptepunten, iets waarvan het weer een duidelijk voorbeeld is. Maar ik had foto's van zonovergoten stranden beloofd, dus klik maar snel hier. Mijn foto's zijn deze keer hier (alles behalve walvissen) en hier (walvissen) te bewonderen.

Tot binnenkort...
Ruben

PS: ik had geen kam mee, en daarenboven was er bijna altijd felle wind, vandaar de titel en de foto's.

Alweer weg

2007-03-04T00:31:00.000+09:00

Deze keer gaan we naar Okinawa, het meest zuidelijke eiland van Japan, in het kader van de jaarlijkse lentereis van de backpackerscircle. We zullen vier dagen met de circle rondtrekken, daarna gaan Judith, Hilde en ik nog twee dagen alleen rondtrekken. Dat betekent dat we een week weg zullen zijn. Daarna zal ik wel weer - het is nu toch al heel lang geleden - een lang bericht neerschrijven. Verwacht geklaag over de Japanse manier van organiseren, over snurkende Japanners, over het onverstaanbare plaatselijke dialect, en eventueel schrijf ik tussendoor ook nog iets over zaken die ik leuk vond. Voor de goede verstaander: ik kijk er dus naar uit.

Morgen wordt het weer vroeg opstaan, dus ik kruip nu in mijn bed. Tot binnen een week!

Gelukkige verjaardag, lieve schat

2007-03-02T23:01:00.000+09:00

Ik weet het, het is lang geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Tijdsgebrek en internetproblemen waren daar de oorzaken van, al moet ik ook zeggen dat ik het bijhouden van zo’n blog soms wel eens beu werd. Nu ik terug in Japan ben en mijn internet terug werkt zal ik er wel weer eens werk van maken. En welke dag is daarvoor beter dan deze? Nee, ik heb het nu niet over het feit dat ik daarnet 62903 yen heb gekregen voor geleverde inspanningen tijdens het Ebisufestival (al is dat bedrag natuurlijk zeer welkom), maar over iets veel belangrijkers.

Meer dan viereneenhalf jaar geleden overviel me een gevoel dat ik nog nooit tevoren had ervaren. De gevolgen ervan waren niet te overzien. Ik begon bijvoorbeeld ineens last te krijgen van vlagen van ijver, waaronder warempel zelfs spontaan en graag helpen in het huishouden – in die tijd een klein mirakel. Het was een gevoel van blijdschap, opwinding, van schijnbare onoverwinnelijkheid, maar toch ook van onzekerheid. Het was het gevoel, zo zou ik zelf snel ontdekken, verliefd te zijn.

Hoe het zover was kunnen komen en hoe het verder verliep zal ik hier niet vertellen, anders heb ik immers niets meer om over te schrijven op 21 juni. Feit is dat ik uiteindelijk een relatie begon met het meisje dat erin geslaagd was die gevoelens bij me op te wekken, en dat die relatie dus nu bijna aan haar vijfde jaar zit. Vandaag verjaart het meisje dat samen met mij zo toegewijd gewerkt heeft een hecht “ons” te maken van de “ik” en “jij” van vijf jaar geleden.

Lieve schat, ik kan moeilijk in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik je ben voor alles wat je al voor me gedaan hebt. Je hebt me hetgene gegeven dat ik het meeste nodig heb: onvoorwaardelijke steun. Zowel op de echt moeilijke momenten als bij doordeweekse probleempjes was je er altijd voor mij. En ik weet dat je dat zal blijven doen, ons hele leven lang. Ik zal je dan ook altijd dankbaar blijven.

Als je me vraagt waarom ik vijf jaar geleden verliefd op je geworden ben, kan ik daar niet met volle zekerheid op antwoorden. Net als het onmogelijk is dat gevoel te beschrijven, kan je immers ook niet zomaar alle redenen voor het waarom gaan opsommen. Maar ik weet natuurlijk wel wat mij aantrekt in jou, zoals je humor, je intelligentie, je knuffelgehalte – nee, niet je stoerheid :p Natuurlijk zijn er ook verschillen tussen ons. We zouden elkaar echter nooit zo goed kunnen aanvullen als we nu doen als die verschillen er niet waren, en hoewel we er toch af en toe stevig door botsen, zou ik het waarschijnlijk verschrikkelijk vinden als je op een van die cruciale punten zou veranderen, zelfs al zouden we daardoor minder ruzie maken. Nee, van een partner moet je volgens mij veel eerder aanpassing dan verandering verwachten. En ik weet dat ook dat niet altijd eenvoudig is, zeker omdat ik nu eenmaal ook niet het gemakkelijkste karakter heb. Maar ik weet dat je je best doet, en daarvoor ben ik je – alweer – oneindig dankbaar.

Om het met een uitspraak van Stijn te zeggen, ons bindt meer dan ons scheidt, véél meer. De negatieve kant van onze verschillen zal nooit de positieve kant overschaduwen. Ik weet dat, omdat we elkaar gewoon veel te graag zien om dat toe te laten. Blijf dus altijd jezelf, lieve schat. Ik zie je graag, ik hou van je zoals je bent en zal dat altijd blijven doen. Dat wou ik je nog even laten weten op deze speciale dag. Ik heb in de loop van de dag toch een paar traantjes gelaten omdat ik nu niet bij jou kan zijn, maar gelukkig heb ik zoveel mooie momenten om op terug te blikken, en vooral een prachtige tijd om naar uit te kijken: de tijd waarin ik mijn hele leven met jou zal mogen delen. Wie weet welke moeilijkheden ons nog te wachten staan. Ik ben er echter van overtuigd dat we ze allemaal zullen overwinnen en er sterker zullen uitkomen, zoals we al zo vaak hebben gedaan. En als iemand zich afvraagt waarom ik dit allemaal hier schrijf in de plaats van in een mail ofzo, kan ik enkel antwoorden wat Michael al eerder schreef: ik hou van je, en iedereen mag dat weten.

Gelukkige verjaardag, lieve Stefanie
je Ruben

Internetperikelen

2007-01-07T22:37:00.000+09:00

Dit wordt eens geen lang bericht, maar gewoon een korte mededeling. Gisteren besloot mijn draadloze internetverbinding dat het dringend tijd was om eens lastig te gaan doen, en dus viel ze uit. Nu is dat wel al vaker gebeurd (gemiddeld drie keer per dag), maar deze keer lag het duidelijk eens niet aan de onstabiele connectie die ik gebruik, maar aan mijn laptop. De draadloze netwerkadapter wordt immers eenvoudigweg niet meer gedetecteerd. Ik heb al vanalles geprobeerd, tot nu toe zonder succes.

Als er mensen zijn die denken te kunnen helpen, mogen ze me altijd mailen voor meer informatie. Dit bericht dient eerder om te zeggen dat ik de komende dagen waarschijnlijk niet echt veel gebruik zal kunnen maken van internet, zodat de correspondentie vooral tot mail beperkt zal blijven. Tot 15 januari heb ik het immers nog vrij druk met verschillende taken, en geregeld naar het internetcafé gaan zit er dus niet echt in... Mijn voornemen om meer gebruik te maken van msn zal dus weer even moeten opgeschort worden, vrees ik... Alsook het vlotte bijwerken van deze blog.

Bij deze zijn jullie dus op de hoogte!

Gelukkig Nieuwjaar (deel 2)

2007-01-02T04:19:00.000+09:00

Twee dingen vooraf:
- Mijn nieuwjaarskaartjes zijn nog niet verstuurd wegens een kleine vergetelheid van mijn kant, zijnde het kopen van postzegels. Ik doe het echter zo snel mogelijk.
- Stefanie wees me er net op dat ik blijkbaar bepaalde reacties op deze blog eerst moet goedkeuren voor ze hier verschijnen. Ik had al van andere mensen gehoord dat ze een bericht hadden proberen na te laten en daar niet in leken te slagen, maar ik ben dat toen telkens - vergeef het mij - vergeten na te kijken. Nu ik dat wel eens heb gedaan, zag ik dat er een tiental berichtjes op mijn goedkeuring aan het wachten waren zonder dat ik er iets van wist. Ik weet zelf niet goed hoe het komt dat sommige berichten automatisch doorgelaten worden en andere niet, maar vanaf nu zal ik in elk geval regelmatig kijken of er niet zo'n berichten zijn. Excuus aan wie de moeite heeft gedaan een reactie te plaatsen zonder dat deze verscheen. En bedankt voor de vele reacties, zowel via mail als blog!

Allereerst wil ik iedereen nogmaals een heel erg gelukkig nieuwjaar wensen. Ik kan enkel hopen dat jullie ervan genoten hebben. Als nieuwjaarskaartje bied ik graag dit aan, gemaakt door broer Jacob en papa Bart. Een mooie animatie en ontroerend tekstje; deze keer ben ik het die moet zeggen dat ik het zelf niet beter zou kunnen gedaan hebben. Proficiat en bedankt allebei!

Zoals ik in (deel 1) al vermeldde, hebben wij hier Nieuwjaar wel op een heel speciale manier gevierd. Voor wie een kort geheugen heeft én te lui is om even naar beneden te scrollen om (deel 1) even te herlezen: Judith, Hilde en ik hadden met een paar andere mensen van de backpackerscircle afgesproken om in Kobe een berg of twee (de Maya en de Rokkou) te beklimmen, op de top te overnachten en dan 's ochtends naar de zonsopgang te kijken.

Uiteraard hadden de meeste mensen van de circle andere verplichtingen op deze feestdag, waardoor we in totaal maar met z'n elven waren. Niet dat ik dat heel erg vond, want grote groepen zijn geen goede gesprekspartners. En Japanners zijn dat over het algemeen meestal toch al niet zo, dus...

De bedoeling was om tegen ongeveer 17u te vertrekken vanuit ons klein lokaaltje niet zo ver van de unief. Dat ging al fout toen Ken (vorig jaar leider van de circle) door omstandigheden bijna drie kwartier later was. Maar ook daarna werd duidelijk dat haast bij deze activiteit blijkbaar niet nodig was, want terwijl ik dacht dat we meteen op de trein gingen springen richting Kobe, bleek dat we eerst nog rustig een plekje om te eten gingen uitzoeken. Eens geen tijdsdruk hebben was wel leuk, maar ik vroeg me dan toch wel af of we onze doelstelling van om 22h op de top van de berg te staan wel zouden halen.

Toen we eindelijk in Kobe aankwamen en begonnen aan de eerste beklimming (de Maya-berg) bleek dat echter al helemaal niet meer de bedoeling te zijn. Sterker nog, wegens tijdsgebrek zouden we het enkel bij de Maya houden. Nu was dat op dat moment wel begrijpelijk, aangezien we nog voor middernacht eten moesten klaarmaken (zie verder), maar ik vond het toch jammer dat we de Rokkou alweer (zie bericht "We gaan op bergenjacht" van ongeveer twee maanden geleden) niet zouden beklimmen en vroeg me toch af of we dan niet beter wat meer voortgemaakt hadden voor we naar Kobe vertrokken. Maar er was dus niets aan te doen, en aangezien de Maya minder dan 700 meter hoog is, kwamen we al vrij snel op de top aan.

Nu viel de koude tijdens het wandelen nogal mee, aangezien we heel de tijd in beweging waren en de bomen ons beschutten tegen de wind. Eenmaal boven duurde het echter niet lang voor mijn handen en tenen helemaal bevroren waren, en echt bevordelijk bij het opzetten van de tenten was dat natuurlijk niet. Uiteindelijk lukte dat toch (al had dat niet veel met mijn hulp te maken) en konden we stilaan aan het eten beginnen. Dit diende niet zozeer om de honger te stillen, maar is een Japans gebruik om het oude jaar af te sluiten. Het gaat hier over toshikoshi soba, lange boekweitnoedels. De naam betekent "overgang van het (ene) jaar (naar het andere)" en deze maaltijd moet dan ook gegeten worden voor middernacht. Er wordt gezegd dat de lange slierten symbool staan voor een lang en gelukkig leven, en aangezien Nieuwjaar toch een feest is waarbij men aan de toekomst denkt past dit er inderdaad wel bij.

Eens de noedels op waren, restte ons niet veel meer dan te wachten op middernacht, de echte start van het nieuwe jaar. Men vertelde ons dat er vuurwerk te zien zou zijn in de stad beneden, zodat we toch nog eens de moeite wouden doen onze bevroren ledematen te vergeten om bij een verzamelde menigte te gaan staan aan het panoramapunt van dienst. Nu middernacht steeds dichterbij kwam, vroegen we ons wel af hoe Japanners zich gedroegen als het zover was. Na enige rondvraag bleek dat er van drie kussen alvast absoluut geen sprake kon zijn. De gezichten en reacties van onze Aziatische vrienden toen we vertelden dat dit de gewoonte was in België waren echt wel hilarisch, vooral toen ze ontdekten dat het bij ons ook perfect normaal is als mannen elkaar drie kussen geven. Bijna doodsbenauwd vroeg er uiteindelijk eentje: "op de mond?", en hij was zichtbaar opgelucht te horen dat het alvast niet zo decadent werd.

Wat ze wel kenden, was het aftellen net voor 12u. Aangezien we op een berg zaten, was er uiteraard geen groot elektronisch bord, noch tv-scherm om ons daarbij te helpen, en dus moesten we het doen met behulp van onze gsm-klokjes. Klokslag twaalf kwam en ging naar onze normen vrij onopgemerkt voorbij, uitgezonderd wat flauw handengeklap en een vuurwerk dat er geen was. Terwijl ik me bij vuurwerk iets voorstel dat zich van de grond naar de lucht beweegt, leek wat we in de haven beneden zagen immers eerder op een licht"spektakel" dat men voor een zacht prijsje bij de lokale Aldi op de top had kunnen tikken. Maar dat belette ons Belgen er natuurlijk niet van de gebruikelijke kussen uit te wisselen. De Japanners maakten dat ze snel uit de buurt waren, teneinde zelf niet ten prooi te vallen aan al deze verderfelijkheden.

Terug bij onze tentjes was er nog allerlei lekkers, zoals warme mochi (rijstcakejes) en zelfs een bescheiden (maar zeer lekkere) kaasfondue. Allemaal goed en wel, maar als we naar de zonsopgang wouden kijken moesten we wel opstaan om 6u, en dus was het tijd om ofwel te gaan slapen, ofwel te beslissen een nachtje door te doen. Bijna alle Japanners kozen voor het laatste, maar wij zagen het niet echt zitten die koude (ondertussen was het immers al goed aan het vriezen) nog langer te trotseren en kropen dan ook in onze tent. Opvallend: het was een van de eerste keren dat men het normaal leek te vinden dat jongens en meisjes samen sliepen.

Slapen bij zulke temperaturen is niet zo eenvoudig, maar met behulp van mijn geleende slaapzak en dankzij enige ervaring met slapen in moeilijke omstandigheden lukte het uiteindelijk toch nog behoorlijk, naar verluidt in tegenstelling tot bij de anderen. Zes uur kwam natuurlijk wel veel te snel, en het leek zelfs nog kouder te zijn dan de vorige nacht. Maar we waren gekomen om de zonsopgang te zien, dus grabbelden we nog halfblind naar onze fototoestellen en kropen onze tent uit. Daarna volgde een tijd van wachten, terwijl we de lucht langzaam zagen verkleuren en alvast wat foto's trokken - geen sinecure met zo'n koud weer dat je handen oncontroleerbaar beginnen te schudden. Na een twintigtal minuten was het dan eindelijk zover: een lichtgevende bol die opeens vanachter een heuvel kwam piepen en daarna opvallend snel zijn tocht naar boven voortzette. Snel wat foto's trekken dus, en dan terug naar de tentjes om op te ruimen en te vertrekken. Of toch niet, want - ook al was ons vertrek gepland om 8u - er leek alweer geen haast bij te zijn en de Japanners wouden nog ontbijten. Zeer leuk, maar ze hadden dat wel eens op voorhand mogen zeggen, zodat ik mijn ontbijt uit mijn zak had kunnen halen voor ik die slaapzak enzo erin propte. Aangezien het me bijzonder veel moeite had gekost om mijn zak daarna toe te krijgen (herinner u mijn bevroren handen), had ik niet echt veel zin om alles er weer uit te halen. Nu was er wel een voordeel aan het feit dat we om 8u nog steeds op dezelfde plaats zaten, namelijk dat de drie Belgen dan voor de tweede keer nieuwjaar konden vieren, deze keer dan volgens Belgische tijd. Alweer aftellen, drie kussen geven en lachen met Japanners die letterlijk terugdeinsden bij de suggestie ook deel te nemen aan dit semisatanische ritueel.

Na een groepsfoto was het dan toch tijd om eens aan de afdaling te beginnen. Een perfect moment om de gekke buitenlanders weer eens te verrassen, moeten de Japanners gedacht hebben, want opeens vertelden ze doodleuk dat we (wegens tijdgebrek en de koude) dat met de kabellift gingen doen. Nu ligt het misschien aan mij, maar ik denk dat je geen genie moet zijn om de inconsistentie te zien tussen een groep die zichzelf "backpackerscircle" noemt en het afdalen van een nog niet eens zo hoge berg via een ander middel dan je eigen voeten. Een lichte teleurstelling voor ons dus, maar het is nu ook niet iets waar je je dag door laat verpesten. Bovendien kregen we een glaasje sake (Japanse alcohol) tijdens het wachten op de kabellift.

Wat we ook niet wisten, was dat het niet de bedoeling was meteen naar huis te gaan nadat we van onze berg gekomen waren. Er stond immers nog een tempelbezoek op het programma. Ik neem aan dat het voor de Japanners heel vanzelfsprekend is dit te doen op Nieuwjaar, waardoor ik wel kan begrijpen dat ze er niets van gezegd hadden op voorhand. Lang zijn we er ook niet gebleven, ze wouden er vooral hun jaarlijkse geluksvoorspelling gaan halen. Deze staat op een papieren strookje met bovenaan een algemene geluksvoorspelling (gaande van Groot Geluk tot Grote Vloek) en daaronder dan wat meer specifieke uitleg. Een beetje als een horoscoop dus, maar dan uitgebreider. Ik ben uiteraard veel te saai om aan zulke dingen mee te doen.

Daarna was het dan toch tijd om uniefwaarts te keren. Een treinreis en korte wandeling naar mijn kot later lag ik in mijn bed, moe van een licht gebrek aan slaap de avond ervoor, maar toch ook blij dat ik eraan had deelgenomen. Om 19u die avond volgde dan nog een klein nieuwjaarsdineetje met Judith en Hilde, al hadden we wel wat moeite met het vinden van een plaats die open was en waar je enigszins deftig kon eten. Het werd uiteindelijk de Amerikaanse "taverne" hier in de buurt, wat erg ongezellig klinkt en dat naar mijn normen meestal ook is, maar aangezien de meeste Japanners met Nieuwjaar niet op café gaan zat er erg weinig volk, waardoor het best nog meeviel. Het is eten is er in elk geval altijd dik in orde, in dit geval koos ik voor een schotel van rijst met currysaus, gesmolten kaas en kip met daar bovenop een vrij dikke laag sla. Zeer lekker, en dus toch wel een geslaagd einde van de dag.

Om af te sluiten mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar:
- regelmatiger zelf contact zoeken met mensen in België (via msn of andere). Dat had ik al eens gezegd, maar het is altijd goed om mezelf er nog eens aan te herinneren.
- minder McDonalds eten. In België deed ik dat ongeveer twee keer per jaar, maar hier is het veel goedkoper, een argument dat het wel vaker haalt bij arme studenten als ze op zoek zijn naar eten. Maar het blijft ongezond, dus vanaf nu is beperken de boodschap.

Voor de rest ga ik vooral mezelf blijven, in het graag zien van vrienden en familie, in mijn studieaanpak en in al mijn gekke karaktertrekjes waarmee iedereen het van tijd tot tijd wel eens moeilijk heeft, maar die jullie toch ook moeilijk zouden kunnen missen volgens mij... Ik kan jullie enkel aanraden hetzelfde te doen.

Ten slotte zeg ik nog een laatste keer:
Gelukkig Nieuwjaar!

Ruben

Gelukkig Nieuwjaar (deel 1)

2006-12-31T11:39:00.000+09:00

Nee, ook hier is het nog geen Nieuwjaar, maar aangezien ik op het moment zelf geen pc bij de hand zal hebben, wil ik al even zeggen hoe de festiviteiten er straks zullen uitzien.

Om 16.30 hebben we (Hilde, Judith en ik) afgesproken met de mensen van de backpackerscircle om samen aan een wel heel originele nieuwjaarsactiviteit deel te nemen. We trekken immers naar Kobe om daar de Rokkou-berg te beklimmen. Tegen 22u zouden we op de top moeten zijn, waar we dan de nacht doorbrengen en de overgang naar het nieuwe jaar vieren. Dit wordt afgesloten met het bekijken van de zonsopgang rond 6u 's ochtends op 1 januari. Het belooft dus een unieke ervaring te worden!

Voor de overnachting hebben we wel een slaapzak nodig, maar die kunnen we gelukkig lenen uit de opslagruimte van de circle. Het zal in elk geval koud zijn, dus ik hoop dat mijn bevroren handen me nog zullen toelaten foto's te trekken van dit alles.

Het verslag ervan volgt zeer binnenkort, nu wens ik jullie alvast een zalig en/of gelukkig nieuwjaar, met een fijn feest, een leuke fuif of hoe jullie het ook willen vieren!

Ruben

post-Matsumoto blog

2006-12-30T02:48:00.000+09:00

Noot Vooraf: ik heb al vele grappige reacties op mijn blog gekregen, maar een van de leukste vond ik toch die van de mensen die zeiden mijn berichten in meerdere stukken te lezen, aangezien ze te lang zijn om in één keer te verwerken. Daarom is er nu: de blog met intermissie! Ben je het lezen even moe? Laat je gedachten dan afdwalen met grappige of interessante filmpjes, rustgevende muziekjes en dergelijke meer. Deze dienst is bovendien volledig gratis!

Ons bezoek aan het verre (en vooral koude) Matsumoto ligt nu reeds twee dagen achter ons, dringend tijd dus voor het relaas van onze tocht! Men weze gewaarschuwd dat er in dit verhaal vele angstaanjagende figuren zullen voorkomen, zoals de vuile puzzelgever en de marginale veelfototrekker. Maar bovenal is het het verslag van de tocht van drie, en daarna vier, Belgen naar de Bergen, waar een andere Belg hen opwachtte. Nu de interesse is gewekt, zal ik snel beginnen, want net als de reis zal dit tekstje weer lang worden.

We zouden op 22 december vertrekken, naar goede gewoonte weer ’s morgens vroeg. Van slapen is er niet veel in huis gekomen, en dus heb ik mijn tijd gevuld met het versturen van een paar mailtjes, mijn blog bij te werken en in bad te gaan. Dit laatste om half vier ’s ochtends, en geloof het of niet, zelfs toen zaten daar nog Japanners. Door extra vroeg op te staan dacht ik genoeg tijd te zullen hebben om alles op mijn gemak te doen, maar mijn legendarische traagheid zorgde ervoor dat ik uiteindelijk maar net op tijd bij het station aankwam, waar reisgenoten Judith en Hilde al stonden te wachten. De trein naar Umeda liet niet lang op zich wachten, en elk nog met de slapers in de ogen vertrokken we.

Vanuit Umeda namen we de bus naar Matsumoto, een tocht van ongeveer vijf uur, gelukkig met af en toe een tussenstop bij een supermarktje met bijhorende sanitaire voorzieningen. Uiteindelijk kwamen de bergen in zicht, als teken dat we onze eindbestemming bereikt hadden. Gastheer Wim stond ons reeds op te wachten bij het station van Matsumoto, en na wat kleins naar binnen gespeeld te hebben trokken we naar zijn appartementje. Ik zou liegen als ik zou beweren niet een beetje jaloers te zijn geweest op zijn onderkomen, aangezien hij een vrij ruim appartementje had met een ruime woonruimte, een keukentje en een badkamer. Toch heel wat anders dan mijn klein kamertje, en bovendien veel gezelliger. Maar goed, we zouden hier zes nachten mogen doorbrengen, dus dat zag ik wel al helemaal zitten. In het midden van de kamer stond er een kotatsu, een tafel met ingebouwde verwarming waar je je benen onder kan steken als het koud is. Ideaal voor de kerstperiode, toch?

We besloten de verdeling van de slaapplaatsen te houden voor later, zodat we ons konden concentreren op een veel belangrijkere vraag: wat gaan we vanavond eten? Uiteindelijk werd het rijst met curry, naar een recept dat Hilde en Judith op hun kot al vaker met succes hadden uitgeprobeerd. Als dessert zouden er pannenkoeken zijn, iets waar ik natuurlijk nooit nee tegen zeg. Wij dus snel naar de winkel, zodat de twee meisjes niet lang daarna hun kookkunsten konden laten zien. En ik moet zeggen: het was zeer lekker, dank daarvoor dus. De pannenkoeken werden dan weer gemaakt met vereende krachten, maar met evenveel smaak opgegeten als de hoofdschotel. Na het eten zat de dag er bijna op, maar niet voor we Wims Dreamcast (een oude spelconsole) hadden uitgeprobeerd en nog wat onder de zachte dekens gekeuveld hadden. We waren echter moe genoeg van de lange tocht om snel onze ogen te kunnen sluiten in afwachting van de volgende dag.

De curry komt tot stand; Het eindresultaat; De pannenkoeken komen tot stand; Een mogelijk eindresultaat.

Deze begon met een bezoek aan het kasteel van Matsumoto, een van de drie bekendste oud-Japanse kastelen. Tijd en zin om binnen te gaan was er niet, en dus vulden we onze tijd met foto’s trekken (oa van exotische vogelsoorten, zie foto) en praten. Na een tijdje kwam David, een andere Belg die een jaartje in Matsumoto verblijft, ons toegereden op zijn fiets. Er moesten immers nog wat dingen geregeld worden voor het Belgisch kerstfeestje van de volgende dag, en we spraken meteen af die avond met ons allen iets te gaan drinken en eten. Maar eerst moesten we nog een keer terug naar het station om een andere Belg op te wachten. Stijn kwam immers van Tokio afgereisd om samen met ons de kerstdagen te vieren. Het blije weerzien volgde om 18u, perfect om meteen met z’n vijven al iets kleins te eten. Het werd Mos Burger, (voor de mensen die nog niet van dit fenomeen zouden gehoord hebben) een gezonde (ja, echt!) en lekkere (maar ook wel vrij dure) hamburgerketen. Stijn moest zich nog even installeren in zijn hotelkamertje (bij Wim was er jammer genoeg geen plaats meer), maar daarna konden we samen weer leuke dingen doen. Wat weet ik wel niet goed meer, dus waarschijnlijk was het niet zo heel speciaal…

Om half tien was het dan tijd voor de eerder afgesproken nomikai, die in feite een nomihoudai zou worden. Dat betekent veel drank en in dit geval ook veel eten, waardoor iedereen (we waren in totaal met ongeveer twaalf mensen) al snel in de juiste stemming raakte. De drank was goed, het eten naar mijn mening iets minder, er waren vele licht aangeschoten mensen, een paar die er iets meer last van hadden en veel meer valt daar niet over te zeggen. Zelf heb ik zeker niet minder gedronken dan waar ik voor betaald had, maar zoals iedereen wel al weet let ik er op het niet veel verder te laten komen dan “licht in de wind”, het “verjaardagsincident” even daargelaten.

Er was nog een activiteit gepland om de avond af te sluiten, namelijk een paar uurtjes doorbrengen in een lokale hiphopclub. Voor mensen zich wanhopig van kliffen storten in de overtuiging dat ik door mijn verblijf in Japan gemutileerd voor het leven ben, nee, dat is nog steeds niet mijn stijl van muziek, maar ik dacht dat ik een uurtje of twee, drie kon overleven. En dat was ook zo. Het begon in elk geval al grappig, met vier acts waarbij telkens een ander stel meiden dansende bewegingen zou maken op het ritme van de muziek. Ik verwoord het met opzet zo, aangezien het eerste groepje wel iets deed dat leek op dansen, maar bij nader inzien eerder wat willekeurig schudden met borsten en billen was. Oh ja, ze hadden ook nog van die ultrakorte kerstpakjes aan waardoor hun “facetten” extra in de kijker werden gezet. Waarschijnlijk sprak dat een deel van het manvolk in de zaal wel aan, maar het blatante gebrek aan enige finesse in hun bewegingen deed mij eerder denken aan een een mislukte Miss Piggy act. Dit alles om te zeggen dat ik er niet wild van was.

De drie groepjes erna waren daarentegen wel goed, en hoewel de muziekstijl waarop ze dansten nooit mijn favoriete zal worden, was ik toch wel vaak onder de indruk van hun act. Daarna ging alle aandacht weer naar het hoofdpodium, waar twee dj’s voor wat entertainment zorgden bij de gedraaide plaatjes. En eerlijk is eerlijk, voor zover ik daarover kan oordelen deden ze het niet slecht. De muziek was nog steeds niet echt iets voor mij (ja, ik herhaal dit opzettelijk), maar uiteindelijk viel het allemaal dus nog mee. En op het einde gingen we naar huis, waar we sliepen. En toen begon de volgende dag.

Het was de dag waarop alle Belgen die zich op dat moment in Matsumoto bevonden samen zouden komen om kerstmis te vieren, aangezien het 24 december was, een datum die niet zo slecht gekozen was voor een dergelijk feestje. Maar eerst stond ons een naar verluidt onmogelijke opdracht te wachten: een zware tocht naar Arupusu Kouen (Alpenpark), waar we al veel over gehoord hadden en wat we dus zeker toch eens moesten bezoeken. Er was ons aangeraden met een vervoermiddel op wielen daarheen te gaan, aangezien het toch wel “heel ver” was, maar dappere avonturiers als we zijn, gingen we met ons vijven te voet de uitdaging aan. Nu hadden we wel al vermoedens dat de onmogelijkheid van deze tocht licht overdreven was, maar de werkelijkheid sloeg deze uitspraken al helemaal aan diggelen. Als dit als ver beschouwd werd, dan was onze bergtocht in Kobe begin oktober waarschijnlijk qua afstand het equivalent van een halve wereldreis. Bon, het park zelf was zeker de moeite waard, met als hoogtepunt toch wel de papegaaien die naar verluidt konden spreken. En inderdaad, niet lang nadat we bij hun kooi kwamen begon er eentje konnichiwa (hallo) te zeggen. Nog beter was echter de papegaai ernaast, die niets zei, maar blijkbaar gefascineerd was door Judith. Eerst leek hij (of zij?) haar weg te willen jagen met gekrijs en geklauw (maar ze zat in een kooi, dus dat laatste haalde uiteraard niet veel uit), maar daarna begon hij Judiths bewegingen na te bootsen, met vele grappige resultaten als gevolg. Ik heb er slechts één goede foto van, maar op de blogs van de anderen kan je normaal gezien wel meer vinden. Na ons kostelijk vermaakt te hebben met het beest, gingen we verder, naar de konijntjes, de boerderijdieren (waar Judith vergeefse pogingen ondernam om met een schaap bevriend te geraken), de apen en de zwijnen. Er waren nog genoeg andere dieren en diertjes te zien in het park, maar het was ineens erg koud geworden, en dus besloten we terug te gaan.

Groepsfoto (Wim, Stijn, ik, Judith, Hilde); Hilde overwint sneeuwbal; Judith en dikke vriend de papegaai; Judith probeert vriendschap te sluiten met schaap.

Terug “thuis” brachten we nog enige momenten door in het appartementje, waarna de Grote Trek naar de plaats waar we kerst zouden vieren begon. Daar aangekomen was er alweer een blij weerzien, deze keer met Kevin, net als Stijn en Wim klasgenoot van ons in Leuven en nu ook een jaar actief in Matsumoto. We zijn dan eerst wat extra drank gaan kopen (we moesten voor eigen drank zorgen, en bij de gemeenschappelijke aankopen zat er te weinig spek naar onze bek), om ons daarna gezellig te installeren in de ons ter beschikking gestelde ruimte. Tot mijn vreugde ging dit feestje immers niet door in een traditioneel drankhuis of restaurant, maar in een klein zaaltje waar je op de grond kon zitten, je in comfortabele zetels kon nestelen of gewoon rondlopen. Ook nu weer was de drank al snel in de man, wat ongetwijfeld een paar leuke foto’s zou opgeleverd hebben ware het niet dat ik het trekken daarvan weer even beu was geworden. Andere mensen wouden dat echter wel in mijn plaats doen, en zo komt het dat ik deze paragraaf toch een beetje kan opfleuren met beelden van gekke Belgen.

Klokslag 12u was het champagnetijd ter ere van de aangebroken feestdag, en om dezelfde reden werden er nadien pakjes uitgedeeld. Iedereen had een persoon opgekregen waarvoor hij/zij een kleinigheid moest kopen, met een richtprijs van 1000 yen. Zo kwam het dat ik van Michael een grote fles Kriek Boon kreeg (waarvoor nogmaals erg veel dank) en aan Hilde een chocoladefondueset schonk. Blijkbaar hadden wij heel dit gebeuren wel iets serieuzer genomen dan anderen, aangezien de cadeaus van andere mensen onder andere puzzels van dertig stukken inhielden. Niet dat daar iets mis mee is, maar vanaf nu voeg ik de uitdrukking “vuile puzzelgever” toch toe aan mijn woordenschat. Ik zal ernaar streven het op strategische momenten in conversaties te gebruiken.

Naarmate de avond vorderde, werd er meer en meer gedronken, en ondervond ik actief de nadelen ondervond van niet dronken te zijn wanneer ongeveer al de rest “zo zat als een konijn” (om nog eens iets uit Michaels repertoire te gebruiken) was. Ik moet dan ook toegeven dat ik lichtjes opgelucht was toen we naar onze slaapplaats terugkeerden. Soit, voor het grootste deel was het zeker een leuke avond, dus reden tot klagen had ik zeker niet. Misschien toch nog een laatste noot aan mogelijk bezorgde ouders: de mensen op mijn foto's waren maar heel lichtjes "zat als een konijn".

De volgende ochtend was – volgens de “officiële” planning – bestemd om uit te kateren, maar dat was voor ons niet echt noodzakelijk. In de plaats daarvan hadden we afgesproken naar de karaoke te gaan, een activiteit die zo kenmerkend is voor Japan dat je ze toch wel moet gedaan hebben als je eindelijk eens met een paar Belgen samenkomt. Deze bewering slaat natuurlijk op niets, ik wou het gewoon doen omdat ik karaoke nu eenmaal een leuke bezigheid vind. Dat de zaken waarvan je het meest geniet je ook de grootste teleurstellingen kunnen opleveren werd jammer genoeg nog eens bewezen toen we het lokaaltje binnenstapten. Nu moet ik zeggen dat we – bij wijze van grap – veel commentaar op Matsumoto en zijn faciliteiten geleverd hebben (waarvoor excuus), waarvan het meeste natuurlijk overdreven was. Ik overdrijf echter niet als ik zeg dat deze karaoke echt slecht was in vergelijking met wat we hier (in Osaka) gewoon zijn: hij was duur, er waren minder leuke nummers, het was er véél te warm en vooral: er was geen elektronisch opzoeksysteem voor de liedjes, waardoor je massaal veel tijd verloor met het bladeren in twee “telefoonboeken” om meestal tot de vaststelling te komen dat het liedje dat je zocht er toch niet bijstond. Achteraf gezien hadden we dus misschien toch beter naar de andere karaokeplaats kunnen gaan, die weliswaar nog duurder, maar naar Wims zeggen voor de rest wel goed in orde was. In een volgend leven zullen we die dus zeker eens bezoeken.

***PAUZE DIE DE VLOTTE TEKSTOVERGANG VERSTOORT (net als pauzes in de cinema meestal)***

Dingen om te doen tijdens de pauze:
- Kijken naar Kiwi!, een schattig en ontroerend animatiefilmpje met een diepere boodschap.
- Een spelletje spelen op Orisinal, meestal met een lief diertje in de hoofdrol.
- Lachen met Rock, Paper, Saddam (beelden van Saddam Hussein tijdens zijn proces in een lichtjes andere context geplaatst, al zijn naar mijn mening enkel de eerste tien plaatjes grappig)
- Een hilarisch moment uit Willy's en Marjetten van vorige week herbeleven (enige voorkennis van dit programma is wellicht vereist, kijk zeker tot op het einde)
- Luisteren naar een georchestreerde versie van enkele bekende Queen-liedjes. Aan jullie om te ontdekken welke.
- Mijn paper van Japanse politiek van vorig jaar lezen (benieuwd of iemand dit echt gaat doen :).

***EINDE VAN DE PAUZE***

Tijd om te treuren om wat had kunnen zijn was er echter niet, aangezien we niet te lang mochten wachten voorbereidingen te treffen voor ons eigen, privé, supermegagaaf kerstfeestje, deze keer dus in de gezellige geslotenheid van Wims appartementje met ons vijven. We hadden besloten zelf te koken en hadden onze zinnen gezet op pasta. Met kaassaus. Pasta is niet zo moeilijk te vinden in Japan, maar goede kaas kopen is een ander paar mouwen. Gruyèrekaas (vooral bekend in België als de kaas die iedereen op zijn spaghetti doet) is hier bijvoorbeeld bijna totaal onbekend, en we hebben ons dan maar tevreden gesteld met een creatieve mix van mozzarella, gouda en parmezaan. Een rare combinatie misschien, aangezien mozarella zijn smaak voor een groot deel verliest bij het opwarmen en parmezaan dan weer heel erg sterk doorsmaakt. Maar we hebben het er toch mee gedaan, en ik was best tevreden met het resultaat.

Kerstmis vieren ver van je familie en vrienden is natuurlijk niet ideaal, maar ik denk wel te mogen zeggen dat we het met ons vijven toch heel erg gezellig hebben kunnen maken. Ons feestje begon met twee soepen: onvervalste kippensoep uit blik (opgestuurd door Wims familie) en nog onvervalstere poedertomatensoep. Een streling voor de smaakpapillen; vooral aangezien het eeuwen geleden was dat ik niet-Japanse soep had gegeten. Wanneer ik na mijn verblijf in België van drie weken terugkeer naar Japan zal ik zeker een voorraad instantsoepjes meenemen. Na de soepen volgde de pasta, en daarna het dessert. Maar niet zomaar één dessert, nee, drie desserten. Omdat we nu eenmaal zo stoer zijn. En alledrie met chocolade. Omdat we Belgen zijn. We konden achtereenvolgens genieten van chocoladepudding, chocoladefondue en chocoladecake. Tegen dat de cake op tafel kwam zat iedereen al wel behoorlijk vol – iedereen behalve ik, die tot ieders grote ontsteltenis nog een tweede stuk naar binnen speelde.

Tussendoor werden er natuurlijk ook deze keer foto’s getrokken – “marginaal veel”, volgens Judith, wat ons meteen een tweede nieuw en origineel scheldwoord opleverde – en cadeautjes uitgewisseld. Iedereen had voor de vier anderen een klein pakje moeten zoeken, en er waren heel wat originele dingen bij. Zo kreeg ik van Stijn een acrobaat die aangedreven door een magnetisch veld de gekste bewegingen blijft maken. Wim gaf me een Kendama (traditioneel Japans speelgoed) en van Judith en Hilde, mijn voorliefde voor lekker eten indachtig, kreeg ik respectievelijk een grote reep chocolade en peperkoek. Ook dit feestje moest echter ooit ten einde lopen, en na Stijn vergezeld te hebben naar zijn hotel, kropen ook wij weer onder de lakens.

Stijn met twee van zijn cadeau's; Hilde met cadeau; Wim overhandigt Stijn cadeau, de persbelangstelling is groot; Hilde, Judith en een cookiemonsterbuidel.

De volgende dag stond er oorspronkelijk een ski- of snowboardsessie met de andere Belgen op het programma, maar aangezien dat dat een dure bedoening zou worden en ik geen van beide kan, zag ik hier eerlijk gezegd een beetje tegenop. Bovendien was er (uitzonderlijk) geen sneeuw gevallen de voorbije dagen, waardoor we naar een kunstmatige piste zouden moeten trekken die nog veel verder lag en waarschijnlijk dus ook duurder ging zijn. We besloten dan maar deze plannen op te bergen en in de plaats naar Nagano te trekken, bekend als gaststad van de Olympische Winterspelen van 1998. We zouden er twee dingen doen: de Zenkouji-tempel gaan bezoeken en gaan schaatsen op de ijspiste van voorgenoemde Spelen. Aangekomen bij de tempel merkte ik dat ik de batterijen van mijn fototoestel vergeten op te laden was, zodat ik ook hiervan geen foto’s heb. Lang zijn we er echter toch niet gebleven, aangezien het deel waarvoor je moest betalen ons niet echt de moeite waard leek. De Zenkouji huist immers weliswaar het (naar verluidt) eerste boeddhistische beeld dat in Japan werd ingevoerd, maar een kopie daarvan is slechts om de zes jaar te zien, de volgende keer in 2010.

Dan maar snel naar de ijspiste. Hoewel, snel, er was niet echt een snelle busverbinding naar M-Wave, het oudolympische snelschaatsstadion. Maar dat kwam eigenlijk perfect uit, aangezien we toch nog moesten eten, het perfecte tijdverdrijf als je op een bus moet wachten. Vol verwachtingen trokken we daarop dus naar het stadion, maar daar aangekomen leek het er even op dat ook dit een lichte teleurstelling zou worden. Het zag er immers potdicht uit, de lichten waren uit en de deuren op slot. Gelukkig lieten we de moed niet zo snel zakken en liepen even rond het gebouw om te kijken of er toch niets open was. En voorwaar, helemaal aan de andere kant vonden we een open deur die ons dan nog rechtstreeks tot bij de schaatspiste bracht. Een mens zou zich wel gaan afvragen waarom ze die ingang niet iets minder obscuur hadden gemaakt, maar goed, het belangrijkste was dat we konden gaan schaatsen. Of tenminste toch de mensen die dat wouden, want zowel Judith als ik voelden ons niet echt geroepen alweer meer dan duizend yen te betalen voor iets dat we uiteindelijk toch niet zo graag deden. Nee, dan was aan de kant naar de kunstjes van de anderen kijken veel leuker. Om reeds genoemde reden zal het echter nog even wachten worden op foto’s of filmpjes van anderen voor ik bewijs hiervan kan laten zien.

En zo sloten we ons bezoek aan de olympische stad toch nog beter dan verwacht af, met enkel nog de lange treinreis terug in het verschiet. Ik zeg lang, niet omdat ze echt lang duurde (iets meer dan een uur), maar omdat de omstandigheden in de trein je deden wensen dat de tijd veel sneller vooruit zou gaan. Ik kan begrijpen dat men de reizigers een warme wagon wil bieden tijdens de koude winterperiode in de Japanse Alpen, maar dat betekent niet dat je het zo warm moet maken dat het temperatuurverschil tussen binnen en buiten ronduit ongezond wordt. Want geloof me, na die treinreis voelde ik me bijna ziek. Gelukkig ging dat snel over eens we terug in Wims appartementje waren. Het plan was nog naar een film te kijken op zijn laptop, maar een plotse stroomstoring stuurde dat grondig in de war. We hadden geen problemen met de elektriciteit, maar het had er wel voor gezorgd dat er iets grondig misgegaan was met de harde schijf van de laptop. Het is allemaal iets te lang om in detail uit te leggen, maar we hebben het nog proberen te herstellen, zonder resultaat. Ik hoop voor Wim dat hij zijn gegevens toch nog kan terugwinnen…

De volgende dag, 27 december, was meteen de laatste waarop we echt iets konden doen. De 28e zouden we immers al om 6u ’s ochtends moeten vertrekken en bovendien moesten we al om 17u afscheid nemen van Stijn. We kozen er toch voor om eens goed uit te slapen (iets wat we de dagen ervoor niet hadden kunnen doen), en zelfs toen Stijn ons om 11u kwam vergezellen schoten we maar zeer traag in actie.

Eerst brachten we een uurtje door met kijken naar een paar tv-shows waar een poging gedaan werd Engels aan te leren. Het enige probleem hierbij was dat ik het gevoel had dat die shows het zo verkeerd aanpakten dat ze de Engelse vaardigheden van hun kijkers eerder naar beneden zouden helpen. Een voorbeeld: er werd een “luisteroefening” gehouden, waarbij men de grammaticale constructie die men hoorde moest opschrijven. Het markantste geval was een zin met “should’ve”, met als doel de studenten met deze afgekorte vorm vertrouwd te maken. Al snel werd duidelijk dat de deelnemers geen enkel besef hadden van de grammaticale context van de zin die ze gepresenteerd kregen (aangezien ze constructies invulden die ze nooit zouden gebruiken als ze de effectieve regels kenden), wat de oefening meteen herleidde tot een wedstrijdje “wie heeft de beste oren”. Daarnaast begingen ze echter een grote fout die Japanners nog veel te vaak maken, wellicht aangespoord door dit soort programma’s: ze schreven de constructies niet in het Engels op, maar in katakana, een van de drie Japanse schriften. Katakana is weliswaar een fonetisch schrift, waarbij elk teken voor een vaste klank staat, maar het bevat enkel Japanse klanken, en daar zit geen enkel equivalent voor de meeste klanken in constructies als “should’ve” bij. Dus wat doen de Japanners dan? Proberen ze het zo correct mogelijk uit te spreken? Nee, ze maken er “shudabu” (spreek uit: sjoedaboe, met korte oe’s), aangezien dat allemaal klanken zijn uit het Japanse alfabet en toch tenminste een beetje lijkt op het originele woord. En dan maar verbaasd zijn dat ze ik hen niet versta als ze Engels spreken. Misschien zou dat veranderen als ze eens de moeite zouden doen werkelijk “should’ve” of “university” (ipv yoenibaasitie) te zeggen. Ik heb al vaak de neiging gehad tegen een Japanner die niet weet dat ik Japans spreek en die dus in het Engels begint te zeggen: “spreek maar in het Japans, hoe moeilijk je het ook maakt, het zal altijd verstaanbaarder zijn dan je Engels”. Tot nu toe hou ik het bij “oh, ik wil graag mijn Japans oefenen, dus zullen we in het Japans spreken?”, met een mooie schaapachtige glimlach op het eind.

De laatste foto's van het kasteel

Maar goed, ik ben weer eens afgedwaald… na dit televisieavontuur raapten we onszelf toch bij elkaar om te vertrekken naar het kasteel van Matsumoto, deze keer om effectief binnen te gaan. Het was koud, en bovendien mochten we onze schoenen niet aanhouden, zodat de kans op bevroren tenen met honderd procent verhoogd werd. En ik trek geen foto’s als ik het koud heb. In feite zijn we het kasteel vrij snel doorgelopen. Er stonden wel genoeg zaken uitgelegd en uitgestald, maar de meeste daarvan vond ik niet zo spectaculair, aangezien ik nu eenmaal niet erg geïnteresseerd ben in kastelen. Ongeveer alles staat ook nog eens uitgelegd in het foldertje dat we meekregen.

Door ons getreuzel ’s ochtends was het na het kasteelbezoek al tijd voor Stijn om te vertrekken. Nadat we hem hadden uitgewuifd bij de bushalte, namen we zelf de bus naar een laatste locatie die we wouden bezoeken: Asama Hot Plaza, een publiek badhuis waar we onszelf uitgebreid konden reinigen op zes verschillende manieren, van heet tot heel koud. Het leukste waren de twee buitenbaden, waar je tussen de warme dampen op de rotsen kon zitten terwijl je niet voelde dat het rondom je eigenlijk aan het vriezen was. Een van die rotsen leverde me wel een flinke snee op toen ik erop wou klauteren. Maar het voornaamste was dat we aangenaam hebben kunnen baden, en helemaal opgefrist een paar uur later aan ons laatste avondmaal samen konden beginnen. We kozen voor okonomiyaki, aangezien we wel eens wouden zien of ze er in Matsumoto evenveel van bakten als in Osaka, waar dat gerecht toch een specialiteit is. Het moest er eerlijk gezegd niet voor onderdoen, wat het tot een heel geslaagde maaltijd maakte. Daarop keerden we terug naar het appartement, waar we nog een paar laatste uurtjes samen zouden doorbrengen. Eigenlijk was het de bedoeling niet te slapen (aangezien we heel vroeg moesten opstaan), maar zoals bijna altijd in dat geval is dat uiteraard niet gelukt.

Het afscheid van Wim en Matsumoto verliep dan ook zoals onze heenreis: nog met de slapers in de ogen. Naast onze bagage namen we deze keer echter ook allerlei ingeloste verwachtingen en leuke herinneringen mee naar huis, en het was dan ook met dankbaarheid dat ik mijn ogen kon sluiten op de bus. Moe, maar zeer tevreden...

(meer foto's zijn te vinden op de gebruikelijke plek)

pre-Matsumoto blog

2006-12-22T03:29:00.000+09:00

Even vooraf: er zijn heel wat nieuwe foto's beschikbaar, klik daarvoor hier. Slechts twee van de vijf gebeurtenissen waarvan ik foto's heb worden hieronder beschreven, maar vragen ivm de andere zijn natuurlijk altijd welkom. Ik heb hieronder weer een vrij beknopt verslag gegeven van de twee opmerkelijkste gebeurtenissen. Er zijn zeker nog heel wat zaken waarover ik zou willen vertellen, vooral dan een paar grappige en/of interessante anekdotes. Maar de tijd ontbreekt, dus (voorlopig) zal het beperkt blijven tot wat hieronder te vinden is.

Ah, morgen naar Matsumoto om daar voor een kleine week kerstmis te gaan vieren met wat andere Belgen. Ik kijk er al naar uit, maar eerst wil ik wel nog mijn blog even bijwerken. Anders duurt het nog een week voor dat gebeurt, en jullie hebben al lang genoeg moeten wachten. Over de omstandigheden waarin de foto hiernaast is getrokken vertel ik zo dadelijk, maar eerst ga ik een kleine twee weken terug in de tijd. De datum: 12 december, de verjaardag van Hilde én Chuuken. Reden genoeg om feestjes te bouwen dus, maar we hebben het natuurlijk wel zeer bescheiden gehouden...

Aangezien ik danig verwend was geweest op mijn verjaardag door mijn twee kansaibuddies, hielp ik graag iets gelijkaardigs op poten te zetten voor de jarige deze keer, Hilde dus. Nu had deze zelf wel al een paar dingen gepland, dus een echte verrassing konden we niet meer uit onze mouw schudden, maar we konden tenminste originele cadeautjes kopen. Of dat gelukt is, moet je aan Hilde vragen, maar ze zag er alvast erg blij uit. Toevallig kregen we op de plaats waar we gingen eten elk een gratis portie gyoza, waardoor de pret al helemaal niet meer stuk kon. Op speciale dagen als deze kan je een maaltijd natuurlijk niet afsluiten zonder dessert, en daarvoor trokken we andermaal naar de chocolatier/pattiserie hier in de buurt. Een heerlijk stuk taart, een koffie en talloze gekke gespresonderwerpen later (een greep uit het aanbod: kerstliedjes, Sinterklaas en de waarde van een zak rijst als lerstcadeau) was het al bijna 19u en dus reeds tijd om naar de dorm terug te gaan om te avondmalen. Maar dat betekende natuurlijk niet dat de dag al voorbij was, nee, om 21.30 gingen we weer samenkomen aan Wood Village, het door iedereen geliefde café dat net op de 12e heropende na de schade van een klein brandje hersteld te hebben. Om dat laatste te vieren, kon je heel de nacht zoveel drinken als je wou voor slechts 1500 yen, bijzonder goedkoop als je weet dat twee uur ongebreideld drinken normaal gezien 2000 yen kost. Nu verdenk ik die mensen er wel van meer fruitsap en minder alcohol in de cocktails gemengd te hebben, want na een stuk of acht glazen voelde ik absoluut nog niets.

Maar goed, dat nam niet weg dat het best plezant was, al moet ik ook zeggen dat het niet mijn favoriete soort feestje was. Ongeveer alle buitenlandse studenten waren immers uitgenodigd, en het zat daar dus goed vol. Wie me kent, weet dat ik sowieso eerder voor kleine groepjes ga kiezen, en ik heb dan ook het grootste deel van de tijd met twee of drie doorgebracht. Judith en ik hebben onder andere interessante gesprekken gehad met Ryou (een van mijn favoriete Japanners, die we dan ook nog eens heel vaak tegenkomen) over walvisvangst in Japan. Opvallend was hoe zelfs een intelligente jongen als hij niet veel meer wist dan wat overheid en kranten hierover vertellen en dus heel veel verkeerde informatie erover had. Maar hij is van zeer goede wil, en zal vanaf nu meer naar kritische bronnen op zoek gaan. Via hem hebben we trouwens ook gratis eten gekregen, door een slimme exploitatie van het kouhai-senpai systeem, waarbij de oudere student dus voor de jongere moet "zorgen". In feite vallen wij - als buitenlanders - buiten dit systeem, maar toch hadden we niet veel moeite Ryou ervan te overtuigen dat hij onze senpai was en ons dus toch wel zeker een hamburger kon betalen. En dat deed hij!

Aangezien de drukte me op de lange duur toch iets te veel werd, ben ik wat vroeger dan de rest naar huis gegaan. Al bij al was het echter zeker een geslaagde avond, en ik ben er zeker van dat Hilde en Chuuken er ook van genoten hebben - en dat was nu toch wel het belangrijkste.

Deze periode was wel niet echt goed op het vlak van studieproductiviteit. Naast de twee verjaardagen stond er immers nog een veel groter evenement aan te komen: het muziekfestival voor buitenlandse studenten, waar ik al eerder over verteld heb. Dat zou in ieder geval plaatsvinden op de 17e, er bleven dus niet veel repetities meer over. Zo belangrijk waren die nu ook weer niet, aangezien er vooral geoefend werd op het liedje voor aan het slot, wat toch al goed genoeg ging. Ik had echter wel wat meer mijn eigen stuk willen oefenen met Junko, "mijn" pianiste. Jammer genoeg zou ik haar pas op de dag van het optreden weerzien, dus heb ik me tijdens de week vooral geconcentreerd op mijn eigen toon zo goed mogelijk te krijgen. Het is niet gemakkelijk om op kot te oefenen, aangezien er buiten mijn kamer helemaal geen ruimtes zijn waar ik dat kan doen. Het klinkt misschien vreemd, maar Japanners oefenen hun instrument meestal buiten, vandaar ook dat er niet echt nood is aan speciale ruimtes daarvoor.

Zoals gezegd, was het zaterdag dan de voorlaatste repetitie, die extra lang zou duren omdat Japanners nu eenmaal dingen graag nodeloos rekken. Wie verwacht had dat er toch iets speciaals zou gebeuren kwam voor het grootste deel bedrogen uit, aangezien het merendeel van de tijd toch weer ging naar het zingen van het liedje en - vooral - overleggen over dingen waarover ze beter wat langer hadden nagedacht voor de repetitie begon. Judith had een iets zinvollere opdracht, aangezien zij eindelijk haar tekst had gekregen (u herinnert zich nog dat zij de show ging presenteren) en die nu mocht oefenen samen met haar Chinese copresentator. Na de repetitie mochten we op eigen kracht iets gaan eten, en daar hebben Judith en ik geprofiteerd om onszelf nog eens op okonomiyaki te trakteren. Een okonomiyakehuis vinden was wel niet zo gemakkelijk, maar na een twintigtal minuten zoekwerk en een paar mensen lastig gevallen te hebben met onze gebruikelijke "ik zoek dit, is dit hier in de buurt?" routine, zijn we toch ter bestemming geraakt. Nu is okonomiyaki altijd goed, maar degene die we zaterdag hebben gegeten was echt wel de beste tot nu toe. Ik onthou de naam Fuugetsu.

Rustig van onze maaltijd willen genieten betekende wel dat we niet op tijd terug zouden zijn voor het slot (en in mijn geval enige zinvolle deel) van de repetitie, waarbij we allemaal samen naar het gebouw zouden gaan waar we ons zondag van onze beste kant gingen mogen laten zien. Niet getreurd, we waren daar al eens eerder geweest, dus we konden er gemakkelijk zelf geraken. Uiteindelijk waren we er zelfs veertig minuten voor de Japanners. Ter plaatse kregen we dan nog wat korte uitleg over waar onze kleedkamers zich bevonden, wat we zeker niet mochten vergeten (verrassing: onze instrumenten!) en dat we er de volgende dag absoluut om negen uur 's ochtends moesten terugstaan.

Een normaal mens zou dan ook meteen zijn bed inkruipen, maar ik had nog iets anders te doen. Aangezien ik een vrij klassiek klinkend stukje muziek ging brengen, had men me gevraagd mijn kostuum aan te doen. Geen probleem voor mij, maar dat betekende wel dat ik iets moest doen dat ik nog nooit tevoren zelf had gedaan - en nu komt het: een das knopen! Jaja, lach maar, maar ik moest dat dus wel op een paar uur leren. En wat doet een modern kind dan? Juist, op Google intikken "how to tie a tie". En daarna hetzelfde doen op Youtube. Dat klinkt misschien hilarisch, maar de informatie en demonstraties die je vindt helpen echt wel. Oordeel zelf aan de hand van de foto's.

De zenuwen voor de volgende dag hielpen me natuurlijk ook niet in slaap te geraken, en dus was ik eigenlijk wel vrij moe toen het 9u was. Nu heb ik dat wel al vaker gehad voor een optreden, dus erg verontrust was ik er niet door. Ik was trouwens zenuwachtig genoeg dat ik niet eens meer aan vermoeidheid dacht. Die zenuwen speelden me wel parten, vooral tijdens de generale repetitie. Zoals ik al eerder vertelde, was het de eerste keer in ongeveer een week dat ik nog eens samen met Junko speelde, en dat droeg zeker niet bij aan de kwaliteit van ons samenspel. Maar wie muziek speelt houdt in zijn achterhoofd altijd wel ergens de uitspraak "een slechte generale is een goed concert", en bovendien had ik er ook volledig vertrouwen in. Na de generale repetitie (die dus nochtans niet echt goed was) ebden mijn zenuwen dan ook langzaam weg, en op een of andere manier ben ik er zelf in geslaagd ze niet terug te laten komen toen we echt moesten optreden. Op het "grote moment" was er uiteraard wel een zekere spanning, die omsloeg in grote vreugde toen zowel Junko als ik een toch wel mooie prestatie neerzetten op het podium. Het doet uiteraard altijd bijzonder veel deugd om iets waar je veel voor geoefend hebt ook effectief lukt, maar nu was het ook nog eens extra belangrijk, aangezien ik hier waarschijnlijk (bijna) niet meer de kans ga krijgen nog eens op te treden. Het hele muziekfestival is in elk geval opgenomen op video, en binnenkort zouden we die kunnen bestellen. Dan zal ik in elk geval proberen een filmpje van mezelf online te zetten.

Ik mag natuurlijk niet vergeten te vermelden dat presentatrice Judith het fantastisch gedaan heeft. Haar tekst kwam, ondanks haar zenuwachtigheid, heel vlot over. Chapeau!

Achteraf werden alle deelnemers getrakteerd op een leuke en vooral lekkere receptie. Hoogtepunten waren voor mij zeker en vast de spaghetti bolognese (dat vind je immers niet elke dag in Japan) en de pizza. Daarnaast waren er verschillende drankjes, twee grote schotels vol stukjes ananas, enz. Het was dus zeker de moeite, ook omdat er weer een aantal grappige en interessante momenten uit voortkwamen. Alles bij elkaar genomen kan ik zonder overdrijven zeggen dat dit muziekfestival tot de leukste gebeurtenissen hoort sinds ik in Japan ben, en ik ben enorm blij dat ik ervoor gekozen heb mee te doen.

Maar nu staat er dus alweer iets anders voor de deur: kerstmis in Matsumoto met wat oude klasgenoten, een paar andere Belgen en waarschijnlijk ook nog Japanners en andere buitenlanders. Ik zal daar waarschijnlijk pas kunnen over schrijven als ik terug ben (de 28e), maar ik kan nu alvast zeggen dat we zowel de 24e als de 25e kerstmis "op gepaste wijze" gaan vieren, en de dag erna dan gaan skiën. Ziet er toch al leuk uit, niet?

Na die kleine week in de bergen begint een heel lange vakantie die eigenlijk duurt tot begin april. Er komt dus ineens veel tijd vrij, die ik waarschijnlijk zal opvullen met twee dingen. Een eerste is contact met België, vooral dan "live" contact. Tot nu toe zijn bijna al mijn conversaties met het thuisfront via mail gevoerd, maar nu er tijd vrijkomt wil ik me ook meer beschikbaar maken op chatprogramma's als msn. Concreet voorzie ik om de twee à drie dagen online te komen, al kan ik op dit moment nog niets definitief beloven. Daarnaast zal het beantwoorden van mijn mail ook gewoon veel sneller gaan, dus laat die dingen maar komen!

Een tweede zaak waar ik aan wil werken, heeft te maken met mijn interesse in de Japanse politiek. Tot nu toe lees ik elke dag de krant hier (voorlopig wel enkel de Engelse versie), waardoor ik vrij goed op de hoogte blijf van alle verwikkelingen. Om die kennis wat aan te vullen, ben ik ten eerste van plan wat in de bibliotheek hier te gaan rondsnuffelen naar boeken die handelen over mijn interesses (vooral het kiesgedrag van Japanners, politieke corruptie en het verband tussen die twee zaken). Ten tweede ben ik van plan een bescheiden onderzoeksblog bij te houden, teneinde de informatie die ik vergaar actief te verwerken en dan ook te onthouden. Die blog zal waarschijnlijk nog veel minder bijgewerkt worden dan deze, maar ik hoop dat de berichten die ik erop zet vooral kwaliteit hebben.

Dat is dus wat ik van plan ben na Matsumoto, maar eerst ga ik daar dus genieten van ons kerstfeestje. Morgen moet ik er wel alweer om 5.30 uit, dus slapen moet ik nu doen. Maar voor ik het vergeet:

Zalig kerstfeest, wees lief voor elkaar en geniet ervan!

Ruben

Nee, ik ben niet dood

2006-12-09T14:53:00.000+09:00

Ik denk niet dat ik hoef te vermelden dat het veel te lang geleden is dat ik deze blog nog heb bijgewerkt. Daar waren twee redenen voor: ten eerste wou ik iedereen de kans geven te reageren op mijn vorige bericht, en ik denk dat dat gemakkelijker gaat als het bovenaan bleef staan. Ik wil jullie in elk geval nogmaals bedanken voor de vele lieve woorden en ben erg blij dat zovelen er iets aan gehad hebben. Er was echter nog een tweede reden, en die is dat ik dezer dagen echt geen tijd heb gehad. Dat komt door werk voor school, allerlei evenementen en verjaardagen hier en ook wel mijn mailcorrespondentie met het thuisfront. Over dat laatste wil ik nog wat zeggen: ik probeer sowieso iedereen een mail terug te sturen, maar aangezien ik de laatste tijd erg veel digitale post krijg (drie per dag) en die allemaal deftig wil beantwoorden, kan dat antwoord in deze periode wat langer op zich laten wachten. Maar binnen twee weken begint onze schandalig lange vakantieperiode hier, dus vanaf dan zou het beter moeten gaan - nu ja, binnen drie weken, want binnen twee weken ga ik eerst nog een weekje kerstmis vieren in een ander deel van Japan.

Hoewel er ondertussen heel wat gebeurd is, ga ik dit bericht kort (proberen te) houden. Ik ga dus bijlange niet alles vertellen, enkel wat belangrijke zaken. Er zijn trouwens ook geen foto's bij deze keer, aangezien de gebeurtenissen zich daar niet goed toe leenden.

Beginnen moet ik doen bij het Osaka European Film Festival, ondertussen al twee weken geleden, maar toch even het vermelden waard. Jullie herinneren je misschien nog wel dat ik niet helemaal tevreden was met de manier waarop de organisatie hiervoor verliep, en ik was dan ook een beetje bezorgd dat dat me wat parten zou spelen als ik daar (zaterdag) ging helpen als vrijwilliger. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat het heel goed meegevallen is, zo goed zelfs dat ik besloten heb ook de dag erna er te gaan werken. Veel moesten we (ic Michael en ik) niet doen, aangezien er eigenlijk te veel vrijwilligers waren, maar we hebben toch ons keigo (beleefd taalgebruik) eens kunnen oefenen bij het aanspreken van of enquêtes uitdelen aan de okyakusama (beleefd woord voor klanten/bezoekers). Bovendien mochten we per dag naar twee films gaan kijken. De eerste die ik gezien heb was Lifting de Corazon, een Spaans-Argentijnse productie met zowel komische als romantische elementen - maar het was géén romantische komedie! Daarna was er Simon, een Nederlandse film die alles had om Japanners te chocqueren: homo's, kanker, euthanasie en behoorlijk wat naaktscènes. Maar hij ging vooral over vriendschap, en heeft bij mij dan ook meerdere gevoelige snaren geraakt. Zondag hebben we maar één film gezien, maar het was er wel een van eigen bodem: Dennis van Rita, over een jongen met een mentale stoornis die vervroegd vrijkomt na te hebben vastgezeten voor poging tot aanranding van een minderjarige. Zijn moeder is daar natuurlijk erg blij mee, maar de buurt iets minder, met de nodige spanningen, wrevel en (later in de film) verzoeningsmomenten als gevolg. Het verhaal is goed (niet fantastisch), maar wat me vooral zal bijblijven zijn de sterke acteerprestaties. Actrice Els Dottermans was trouwens op de voorstelling aanwezig, en na de film hebben we dan ook even met haar kunnen spreken. Vriendelijke vrouw!

Aangezien dit echter geen filmrecensieblog is, ga ik meteen over naar het volgende puntje: mijn verjaardag. Wie mij wat kent, weet dat ik dat geen superbelangrijke dag vindt, maar dat neemt niet weg dat het altijd leuk is cadeautjes of kaartjes te krijgen, of eens verrast te worden door een paar vrienden. En vooral dat laatste heeft van die woensdag toch wel een zeer leuke dag gemaakt. Hilde en Judith hadden op voorhand gezegd dat ik zelf niets mocht plannen, aangezien zij mij gingen "ontvoeren". Dat hebben ze met verve gedaan, met name eerst naar een gezellig eethuisje en daarna naar een chocolatier/cakeshop. Dat alles was vergezeld van een paar leuke cadeautjes, gekoppeld aan (de "skiwi" niet in acht genomen) originele raadseltjes. Ik was in elk geval meer dan positief verrast, en wil hen langs deze weg dan nog eens bedanken. Dank!

Nadien keerde ik even naar de dorm terug om te skypen, aangezien ik moeilijk kan verjaren zonder met Stefanie te spreken. Daarna zat mijn verjaardag er echter nog niet op, want 's avonds gingen we nog iets gaan drinken. Aanwezigen waren Judith, Hilde, Michael, Chuuken, Waka (meisje uit backpackerscircle) en ik, en ook wel zeer veel drank. Te veel, eigenlijk. Ik moet dan ook toegeven dat ik voor de eerste keer in mijn leven echt zat was. Nu weet ik dat er sommigen zullen denken "eindelijk, dat werd tijd!", maar dat was niet echt het gevoel dat ik erbij had. Ik ga er niet ver over uitweiden, maar de controle verliezen over je eigen lichaam is niet iets wat een controlefreak als ik (op dat gebied toch) nog een keer wil meemaken. Mijn "strenge" houding tegenover zatte mensen is dan ook - tot spijt van wie 't benijdt - niet echt veranderd... Maar als ik dat minpunt even vergeet, blijft er enkel nog een zeer leuke avond over om op terug te blikken, en gecombineerd met de zeer geslaagde middagactiviteiten was het dus een bijzonder plezante verjaardag. Dank aan iedereen die kaartjes, mailtjes of cadeautjes heeft gestuurd. Zoals ik reeds gezegd heb, doe ik mijn best om op alles iets terug te sturen, maar dat duurt natuurlijk wel een tijdje.

De derde zaak waar ik het over wou hebben, houdt verband met het tooka ebisu festival in januari en de bijhorende fukumusume (geluksmeisjes), waar ik al een paar keer over heb geschreven. Vorige week zondag vond de officiële voorstelling van de 45 meisjes die de eer kregen fukumusume te worden, waaronder dus mede-Leuvenaars Hilde en Roos die ons kaarten voor deze show bezorgd hadden. En het was echt wel een show, met een naar het schijnt bekende presentator en het nodige klank- en lichtspel. Het grootste deel ervan bestond uiteraard uit de voorstelling van de meisjes. Ze moesten een voor een naar voor komen, zichzelf kort voorstellen en dan eventueel een kleine act doen. Er waren er heel goede bij, zoals een meisje dat wat leuke bewegingen deed met haar katana (zo'n Japans zwaard), maar ook heel wat dingen die vooral op mijn lachspieren werkten terwijl dat niet echt de bedoeling was. Ik had wel wat medelijden met het meisje dat Twinkle, twinkle, little star (Altijd is Kortjakje ziek) op viool begon te spelen en na vijf seconden al onderbroken werd door de presentator omdat ze er niets van bakte. Dat is trouwens toch opvallend aan Japanse shows, dat mannelijke presentatoren naar mijn mening irritant veel de aandacht naar zich toe willen trekken. Je zou verwachten dat de gasten het meest in het voetlicht gezet worden, maar hier is dat echt niet altijd het geval. Nu, de meeste gasten in zulke shows zijn meestal van die tarento, van die grapjassen wiens enige gave mijns inziens is dat ze in een half uur mijn vertrouwen in de mensheid onherstelbaar kunnen beschadigen, maar die dus zijn en dan ook best kunnen standhouden tegenover zo'n presentator. Maar meisjes tussen de 18 en 23 jaar die dan nog eens heel erg zenuwachtig zijn kunnen dat echt niet, en ik vind het dan ook jammer dat ze er in dit geval niet eerder voor gekozen hadden de meisjes de hoofdrol te geven. Maar goed, al bij al was het een zeer aangename show met vele grappige momenten. Tijdens de pauze werden er wel een paar van de bovenvermelde tarento op ons afgestuurd (om "komische" sketches te brengen), maar gelukkig riepen die net niet luid genoeg om mij wakker te houden.

Ik moet trouwens zeggen dat onze meisjes dat zeer goed hebben gedaan: in mooi Japans, zonder al te veel tekenen van zenuwachtigheid te tonen. Iedereen zag er trouwens beeldig uit in kimono. Foto's mochten jammer genoeg niet gemaakt worden, maar het hele gebeuren werd wel gefilmd en komt ergens eind december op televisie. De mensen van het Centrum voor Buitenlandse Betrekkingen gingen het zeker opnemen, dus ik krijg de beelden wel te pakken denk ik...

Nu blijft er nog maar een ding over: het Osaka Ryuugakusei Ongakusai, ofte Osaka Muziekfestival voor Buitenlandse Studenten. Al een hele poos geleden werd ik via-via gevraagd om hieraan deel te nemen, aangezien men gehoord had dat ik dwarsfluit speelde. Ik had toen gezegd dat ik dat wel wou doen, maar dat ik daar wel niet alleen op een podium zou gaan spelen. Ten eerste zou ik daar veel te zenuwachtig voor zijn dan goed is in deze periode en ten tweede is alleen spelen gewoonweg niet zo leuk. En dus ging er een tijdje voorbij zonder dat ik iets gehoord had van dat festival, en ik dan ook dacht dat het er niet meer van zou komen. Een week of drie geleden kreeg ik echter telefoon dat ze iemand gevonden hadden die wel piano wou spelen, een zekere Gordon. Aangezien mijn voorwaarde daarmee vervuld was, en ik er ook wel zin in had (dwarsfluit is toch wel een belangrijk deel van mijn leven), besloot ik toch mee te doen. Op de eerste repititie bleek echter dat Gordon geen noten kon lezen. Hij was wel goed in staat om een stuk op gehoor na te spelen. Geen probleem voor mij, maar duidelijk wel voor de op perfectie gerichte Japanners, die prompt naar een nieuwe pianist op zoek gingen. En die hebben ze snel genoeg gevonden, in de persoon van Junko, een twintigjarig meisje (en dat verkleinwoord mag hier zeer letterlijk genomen worden) dat al bijzonder goed met het stuk overweg kan. Voor de kenners: het gaat om Fantaisie, een stuk voor piano en fluit dat ik heb gespeeld op mijn openbaar examen drie jaar geleden. Je kan het hier beluisteren. Let wel, dit fragment is met de computer gemaakt en is dus geen opname van echte instrumenten. Het echte stuk klinkt dan ook veel beter, vooral door de vele nuances die je er zelf kan inleggen.

Oorspronkelijk ging ik alleen naar dat festival gaan, maar door vreemde sprongen van het lot is Judith er nu ook bij betrokken geraakt. Dat ging zo: om een nieuwe pianist te vinden, moest ik de pianopartij afprinten en aan een van de verantwoordelijken (Daisuke) van het festival gaan geven. Aangezien ik dat na een van mijn lessen deed en we een uurtje erna toch weer les hadden, vergezelde Judith mij om dat te gaan doen. Een paar dagen erna kreeg ik een mail van Daisuke waarin hij zei dat hij Judith toch nog eens wou ontmoeten. Na toestemming te hebben gekregen van haar - oh een stalker, spannend! - gaf ik haar contactgegevens dus door, en uiteindelijk bleek dat Daisuke haar wou vragen om op het einde van het hele gebeuren het festivalliedje (waarover meteen meer) mee te zingen. Niet zo'n zware opgave, dus dat ging ze wel doen. Tijdens de eerste repititie daarna onthulden de Japanners echter hun snood plan: ze vroegen Judith op een onbewaakt moment om de hele show te presenteren. De hele actie was zo perfect subtiel uitgevoerd dat deze niets anders kon dan ja te zeggen en daarmee dan ook onherroepelijk anaunsaa (announcer dus) werd. Maar alle gekheid op een stokje, dat is geen gemakkelijke opgave, vooral aangezien dat helemaal in het Japans zal moeten, maar we hebben er allemaal alle vertrouwen in dat ze dat goed zal doen.

En zoals ik al even vermeld heb, gaan we dus op het einde met alle deelnemers samen een liedje zingen. Op de eerste repititie was ik wat ontevreden over hoe dit verliep, aangezien ze zich te veel op melodie concentreerden en te weinig op samenzang. Er was dus geen dirigent om bijvoorbeeld bepaalde zeer enthousiaste, maar te luid zingende, Japanners wat in toom te houden. Op de tweede repititie werd dat echter volledig goedgemaakt, aangezien er ineens een zangcoach kwam opdagen die, hoewel hij nog zeer jong was, er echt wel iets van kon. Het was vooral ook echt grappig. De meeste van die mensen zijn sowieso al heel erg enthousiast met hun vak bezig, maar als het dan nog zo'n gekke Japanner is denk je al helemaal dat je in een verborgen camerashow zit. In het begin moesten we stretchoefeningen doen, vooral van onze benen (wat ik al vrij vreemd vond), maar ook van onze gezichtsspieren. Dat dat tweede nuttig is, daar kan ik inkomen, maar de oefening was gewoon heel erg grappig. We moesten immers vanalle gekke gezichten trekken, en schoten dan ook geregeld in de lach. Tijdens het zingen moesten we ook zoveel mogelijk haato (heart) in onze stem leggen door wild met ons lichaam te bewegen. Het was in elk geval allemaal enorm leuk, ik kijk al uit naar de volgende repititie (morgen).

Zo, dat was het weer. Zoals verwacht is het me niet gelukt het kort te houden, en dan heb ik nog heel veel niet verteld. Ik zal het de komende drie weken nog zeer druk hebben, maar ik ga in elk geval proberen nu toch niet meer te lang te wachten om hier een nieuw bericht te fabriceren. Dan moet er natuurlijk wel eerst iets gebeuren...

Briefje voor mama

2006-11-23T01:19:00.000+09:00

Dag mama,

het is misschien vreemd dat ik dit berichtje aan jou richt. Immers, waar je nu ook bent, het zou me verbazen als ze er een goede internetconnectie hebben… Maar dit stukje is in de eerste plaats voor jou, en dus kan ik niet anders dan het aan jou te richten.

Ik geraak hier stilaan in een feeststemming, want er komen verschillende verjaardagen aan: die van David, die van mezelf, en op 12 december vieren we zelfs drie mensen tegelijk, waaronder Hilde. De belangrijkste, maar ook minst leuke, verjaardag is echter vandaag. Het is sowieso een dag die ik nooit zal kunnen of willen vergeten. Ik herinner me alles nog zeer goed, vanaf het moment dat ik telefoon kreeg van papa dat ik beter naar huis kwam, tot wanneer Stefanie en ik bij je zaten, je hand vasthielden en je nog een keer naar boven zagen kijken, om daarna je ogen weer zachtjes te sluiten.

Veel mensen hebben het moeilijk om te geloven dat ik ook maar iets aan die dag “mooi” kon of kan vinden. En inderdaad, het valt niet te ontkennen dat het de droevigste dag van mijn leven was. Ik heb die dag echter niet enkel lijden en verdriet gezien, maar ook veel samenhorigheid, warmte en liefde. Van iedereen aan iedereen. In de eerste plaats aan jou, in de vorm van de gedichtjes die gelezen zijn, de liedjes die gezongen zijn, de muziekstukjes die gespeeld zijn en de tranen die om jou gelaten zijn. Maar ook de troost die iedereen aan elkaar bood heeft me zeer diep geraakt. Een van de dingen die me altijd zullen bijblijven, is het moment vlak nadat je gestorven was. Papa haalde champagneglazen boven en schonk iedereen een glas in. En we klonken nog eens op jou, net zoals jij in de dagen voor je dood zelf telkens weer voor de laatste keer had gedaan met vrienden en familie. Iedereen dronk met tranen in de ogen, maar het gevoel dat ervan uiting was ontegensprekelijk ook een van dankbaarheid. Dankbaarheid om wat je voor ons betekend hebt, als vrouw, zus, mama, vriendin of wat dan ook. Dankbaarheid die er altijd is geweest en altijd zal blijven.

Ik denk dat het ook vooral die dankbaarheid was die me heeft geholpen met je dood om te gaan. Mijn manier van met een gemis om te gaan heb ik al vaak aan mijn vrienden verteld. Wanneer ik iemand mis, denk ik aan alle mooie momenten die ik met hem of haar al heb meegemaakt en nog zal meemaken. En ja, daar ben ik dan altijd heel dankbaar voor. Op die manier slaag ik erin uit een negatieve gebeurtenis een zo positief mogelijk gevoel te halen. En dat is ook wat ik voor en na jouw dood telkens heb geprobeerd. De dagen voor en nadat je gestorven was, heb ik veel nagedacht over alle positieve dingen die jij mij geschonken hebt. Dat heeft me in staat gesteld meteen weer de draad van mijn leven op te nemen – zoals jij het gewild hebt. De dag na jouw dood heb ik met succes proefexamens afgelegd.

Natuurlijk is jou missen iets anders dan bijvoorbeeld Stefanie missen. Het grootste verschil ligt natuurlijk in het feit dat ik in jouw geval jammer genoeg niet meer kan denken aan de mooie momenten die nog zullen komen. Deze leegte moet opgevuld worden, en het is de steun van familie en vrienden die dat doet. En als ik bedenk hoeveel Stefanie na je dood samen met mij gehuild heeft, hoe we elkaar getroost hebben, hoe Stijn bereid was urenlang te luisteren naar mijn verhaal en in ruil enkel de warmste woorden teruggaf, hoe Kasper, Wouter, David, Pieter en Bart elk op hun eigen manier mij door en door gesteund hebben, hoe kan ik dan iets anders voelen dan dankbaarheid? Nooit zal ik vergeten wat zovele mensen voor mij hebben gedaan en betekend. Het klinkt misschien vreemd, maar veel van de tranen die ik geweend heb na je dood waren niet van verdriet, maar van geluk.

Er is geen enkele toverformule die je zegt hoe je een rouwperiode het beste aanpakt. Dat is ook niet mogelijk, aangezien het een complex proces van emoties is waarvan je niet moet hopen dat je ze allemaal kan vatten. Een ding weet ik echter zeker: dankbaar zijn heeft mij enorm veel geholpen. Ook nu. Ik weet nog dat ik vorig jaar aan je graf stond, samen met papa. We hebben elkaar toen een mooie knuffel gegeven en samen gehuild. Nu zit ik hier op kot in Japan, en lijkt er op het eerste gezicht niemand te zijn waarop ik kan uithuilen. Maar ik weet dat er in België een paar mensen zijn die op dit moment aan mij aan het denken zijn en heel veel om me geven. En daarom zijn de traantjes die ik tijdens het schrijven van dit briefje gelaten heb ook weer vooral van geluk geweest.

Het feit dat ik dankzij die dankbaarheid zeer bewust en op een goede manier met het rouwproces heb kunnen omgaan, heeft er niet enkel voor gezorgd dat ik de draad van mijn eigen leven vrij snel weer kon oppikken, maar ook dat ik andere mensen kon toelaten dat te doen. Ik denk dan natuurlijk in de eerste plaats aan papa. Ik ben sowieso bijzonder trots op al de dingen die hij voor je gedaan heeft voor en na je dood, zoals dat glas champagne, of de grote toewijding waarmee hij je graf gemaakt heeft. Daarnaast ben ik echter vooral enorm fier op hem dat hij na een zeer moeilijke periode de moed heeft gehad opnieuw in een relatie te stappen. Ik ben dan ook zeer blij voor hem en Peggy, en ik weet dat jij dat ook bent.

Zoals ik in het begin geschreven heb, is dit berichtje vooral voor jou bedoelt, maar zoals je wel gemerkt zult hebben, dient het ook om alle mensen die een speciale plaats innemen in mijn leven nog eens te bedanken en waar nodig een hart onder de riem te steken. Vandaar ook dat ik dit via mijn blog doe. Bovendien leek het mailadres annemiehutsebaut@heaven.com niet te bestaan…

Veel liefde van je zoon
Ruben

Iedereen beroemd

2006-11-20T21:27:00.000+09:00

Ik had er de vorige keer al naar gehint: er stonden het voorbije weekend weer een aantal spannende dingen te gebeuren. Twee om precies te zijn, maar ik vertel er wel meteen bij dat het vooral voor andere mensen spannend was, en dus niet zozeer voor mij. Als u bij de groep van mensen hoort die nu denkt "nu ben'k toch ké curieus wa da gaat worden ze", lees dan vooral verder.

Zaterdag was het alweer vroeg opstaan - jullie hebben al door dat ik hier zeker niet lui zal worden - voor de eerste uitdaging van het weekend: het gesprek waarbij bepaald zou worden of we fukumusume/fukuotoko zouden mogen worden. Ik heb hierover hier en daar op mijn blog al verteld, maar zal het hier allemaal nog eens samenvatten: 9, 10 en 11 januari vindt het 十日戎 (tooka ebisu, Ebisufestival) plaats. Dat is hier vrij belangrijk in de streek en is dan ook erg bekend. Een belangrijk onderdeel van dit festival zijn de 福娘 (fukumusume, geluksmeisjes). Naast meelopen in de grote processie en er leuk uitzien, hebben deze de taak aan de bezoekers geluksbrengers uit te delen, in de vorm van bamboetakken met lintjes eraan. Dat klinkt misschien banaal, maar geloof me, het is echt belangrijk. Normaal gezien zijn er dan ook elk jaar ongeveer 4000 kandidaten voor deze functie, waaruit er na allerlei selectieproeven uiteindelijk 40 gekozen worden. Maar dit jaar wou men er per se een paar buitenlanders bij, vijf om precies te zijn. En daar wouden Hilde, Judith, Roos en Tinne, samen met nog een zestal andere buitenlanders (vooral uit Azië, behalve Pia uit Duitsland), zeker bijhoren. Wat je ervoor in ruil krijgt is immers niet min: naar verluidt is er bijvoorbeeld heel wat media-aandacht voor dit gebeuren, waardoor je in de streek van Kansai een kleine beroemdheid wordt - al is het maar voor even, natuurlijk. Bovendien mogen de meisjes de kimono die ze krijgen om aan het festival deel te nemen houden, en krijgen ze er nog eens naar schatting een kleine 50000 yen erbovenop. En last but not least: je kan het festival vanaf de eerste rij meevolgen.

En de jongens, de 福男 (fukuotoko, geluksjongens)? Wel, die zijn niet zo belangrijk, en hebben een taak die wel zo banaal is als ze klinkt: dozen verslepen en de meisjes op tijd van nieuwe geluksbamboetakken voorzien. Doch: zij krijgen er ook ongeveer 50000 yen voor, kunnen het festival ook van dichtbij meemaken en hebben een "bevoorrecht contact" met de fukumusume. Nu ja, een slaaf heeft uiteindelijk ook "bevoorrecht" contact met zijn meesters...

Maar goed, de meisjes wouden dus fukumusume worden en Chuuken (de Taiwanees) en ik gingen voor fukuotoko. Hoeveel jongens ze nodig hadden, hadden ze niet op voorhand gezegd, maar we hadden ons in elk geval wel min of meer voorbereid op een gelijkaardige competitie als bij de meisjes. Maar neen, blijkbaar vond niemand anders het de moeite, waardoor we automatisch geselecteerd werden. We zijn wel nog op gesprek moeten gaan, maar dat was meer voor de gezelligheid. En het was best wel gezellig, want degenen die de interviews afnamen waren de priester van de Ebisutempel (die we al eens eerder ontmoet hadden) en een al even vriendelijke, wat oudere vrouw.

Daarna werd het echter echt spannend: de meisjes zouden een voor een naar binnen moeten gaan, er stond hen daar een gesprek van ongeveer tien minuten over verschillende onderwerpen te wachten. Mijn beschrijving lijkt misschien wat op die van een mondeling examen, en die sfeer hing er eigenlijk wel wat. Uiteraard kon niemand hier iets voor leren, dus mensen zaten niet zenuwachtig in boeken te bladeren om op te zoeken wie nu weer precies premier was in 1996, maar de spanning was er zeker wel. Gelukkig ging het interview bij iedereen wel redelijk vlot, wat waarschijnlijk voor een groot deel te danken was aan de vriendelijke vragenstellers. Nadat de laatste persoon buiten gekomen was, volgde vrijwel meteen het verdict. De meisjes die de eer krijgen fukumusume te worden zijn... Hilde, Roos, Pia en twee Chinezen die ik voordien nog nooit gezien had. De meisjes die het niet gehaald hebben waren natuurlijk wel wat teleurgesteld, maar bovenal was iedereen blij voor de gelukkigen. Deze laatsten mogen zich binnenkort al verwachten aan een eerste pr-ervaring, want op 2 december komen ze al eens op tv. We duimen allen!

Ik besloot mijn dag af te sluiten met okonomiyaki, aangezien dat al veel te lang geleden was. Met dank aan Judith dat zij wou meegaan! En nu ik er aan denk, de foto van het jezushert in mijn bericht over Nara is eigenlijk door haar getrokken. Oef, alweer een rechtszaak voor inbreuk op copyright afgewend.

De vorige paragraaf stelt me in staat naadloos (?) over te gaan naar de volgende dag. Voor een keer niet vroeg opstaan, maar op het programma stond wel een vermoeiende activiteit: aerobics! En niet zomaar wat op een neer springen in een obscuur zaaltje, neenee, echte oefeningen met echte instructeurs. Er was nog een klein detail: het werd gefilmd en komt in februari op NHK, de Japanse openbare omroep. Sorry dat ik jullie pret moet bederven, maar ik heb niet deelgenomen. Wie dat wel hebben gedaan,waren Judith en Hilde. Uiteindelijk waren zij zelfs de twee enige meisjes! Voor de rest waren het allemaal jongens van op kot hier, aangezien NHK ervoor gekozen had het in de refter van onze dorm te doen.

En wat heb ik dan gedaan? Veel gelachen, en foto's getrokken. Na gevraagd te hebben of het mocht, heb ik me immers een mooi plaatsje tussen de opnameapparatuur gevonden van waar ik meestal een vrij goed zicht op de groep had. De jongens van mijn kot dachten al even dat ik een NHK-medewerker was. Jammer genoeg mocht ik tijdens het grootste deel van de opname wel mijn flits niet gebruiken, zodat de foto's zeker niet van de beste kwaliteit zijn. Ik heb natuurlijk ook filmpjes gemaakt, maar die zal ik later beschikbaar stellen. Mijn fototoestel kan wel geen geluid opnemen, dus dat zul je er zelf bij moeten verzinnen. Kopies van de echte uitzending in februari zullen zeker ook de weg naar het Internet vinden, maar daarop moeten we uiteraard nog even wachten.

Voor de rest: kijk naar de foto's en oordeel zelf. Ik kon wel maar uit één hoek trekken, dus het zijn ongeveer altijd dezelfden die goed op de foto staan, terwijl de anderen er wat wazig aan het bijspringen zijn.

Aargh; Aerobics; Meer aerobics; Groepsfoto, inclusief de fotograaf van dienst.

Het leek in elk geval erg leuk, en achteraf gezien gezien had ik best wel willen meedoen. Proficiat aan alle deelnemers, vooral aan de twee dappere Belgjes die zeker niet moesten onderdoen voor al dat manvolk. En aan Hilde: お大事に！

Interview met gefrustreerde apen

2006-11-18T01:39:00.000+09:00

Het is vrijdagavond, mijn roommate Takuma zal nog een tijdje op zich laten wachten en ik ben een verrassend lekkere cake aan het eten. Tijd om nog een stukje aan mijn blog toe te voegen dus. Ik zal het vandaag over drie dingen hebben: het interview in Veto, de vergadering gisteren met de mensen van het Osaka European Film Festival en de uitstap naar Minou met de klas Japanse cultuur vandaag. Het wordt een lang bericht, en bij de eerste twee delen horen niet of bijna geen foto's. Daarom zal ik af en toe wat afbeeldingen van schattige diertjes ertussen steken.

Eerst het interview dus. Zoals ik reeds gezegd heb, was ik er over het algemeen zeker tevreden over. Uiteraard zijn er veel nuances die ik proberen te leggen heb verloren gegaan door de lengtebeperkingen op dit soort dingen, maar ik vind wel dat het belangrijkste van de dingen die ik gezegd heb er goed in vervat zijn.

Maar ik zou ik niet zijn als ik het allemaal super vond. Allereerst moet ik eerlijk toegeven dat de schrijfstijl van het stukje me niet zo lag. Hiermee bedoel ik niet dat ik het slecht geschreven vond (iedereen heeft immers zijn eigen stijl), maar het was gewoon wat vreemd om mezelf in zo korte zinnen te "zien" praten. Immers, wie mij kent weet dat ik nogal een fan ben van lange zinnen, zoals deze nu dreigt te worden, met af en toe een vergezochte en nutteloze vergelijking in, want zoals een panter geduldig om zijn prooi cirkelt - geruisloos bewegen zijn lenige poten door het kreupelhout, met spiedende ogen loert hij naar het nietsvermoedende wild dat klaar is om gegeten te worden - zo slaag ik er toch maar steeds weer in om geweldig rond de pot de draaien. Maar het kan ook wel zijn dat korte zinnen gewoonweg nodig waren in dit artikel, aangezien ik veel heb verteld en de auteur dat blijkbaar allemaal wou weergeven. Zelf zou ik eerder een paar stukken hebben laten vallen, maar dan werd het misschien te weinig een artikel over mijn blog, dus ik begrijp wel dat hij dat niet gedaan heeft.

Er waren toch ook een aantal inhoudelijke punten waarover ik opklaring wou bieden, bijvoorbeeld over hoe mijn Japans erop vooruit is gegaan. Ik was een beetje verbaasd te lezen dat mijn Japans blijkbaar "al veel beter geworden" is. Tenzij ik me erg vergis, heb ik dat toch nooit gezegd. Wat ik wel gezegd heb, is dat ik vooral vlotter heb leren spreken, aangezien dat er inderdaad wel merkbaar op verbeterd is. En uiteraard is mijn Japans er niet op achteruit gegaan, maar zeggen dat het "veel beter" is zou ik nu ook niet doen. Vooral ook omdat een taal iets is dat je, eens je de basis doorhebt, zeer stapsgewijs leert, elke dag een beetje meer. Ik heb bijvoorbeeld niet het gevoel dat ik echt al veel nieuwe woorden heb bijgeleerd, hoewel dat wel zo is. Het is pas als je er echt eens bij stilstaat (of je woordenlijsten bekijkt) dat je beseft dat je toch wel al heel wat hebt bijgeleerd.

De moeilijkste vraag uit het hele interview was ongetwijfeld die over zelfcensuur. Het is een interessante vraag, waar ik zeker nog veel zal over nadenken en waarschijnlijk wel nog wat over zal vertellen in de toekomst. Tot nu toe kan ik immers enkel met zekerheid antwoorden wanneer ik bewust aan "censuur" doe, maar er zijn ook altijd dingen die je onbewust filtert, zonder er echt bij na te denken, en het is uiteraard moeillijker om die te identificeren. Ik geef hier nu echter het antwoord dat ik per mail aan Alexander (de jongen die het interview afnam) stuurde:

(...) Tot nu toe heb ik dan ook niets verzwegen op mijn blog. Dat doen zou trouwens ook niet goed zijn voor de mensen die die blog lezen, aangezien ze dan een vertekend beeld krijgen, en dat is het laatste wat ik wil.

Ik kan me echter wel situaties voorstellen waarin ik wat voorzichtiger zou zijn met de dingen die ik schrijf. Als ik me echt slecht voel, zal ik dat bijvoorbeeld niet op mijn blog zetten, maar via chat/mail/skype vertellen aan mijn lief, familie of vrienden. Eventueel zeg ik er daarna nog iets over op mijn blog, maar enkel als het nog relevant is. Nu, ik denk dat de meesten dat wel zouden doen, en weet dus niet of je dit wel onder zelfcensuur kan plaatsen.

Daarnaast moet je er volgens mij ook rekening mee houden dat blije gevoelens van jezelf niet altijd even blije gevoelens bij andere mensen opwekken. Als ik bijvoorbeeld zou willen schrijven over een nieuwe hechte vriendschap die ik hier opgebouwd heb, zou ik dat eerst aan mijn vrienden in België vertellen voor ik het op mijn blog zet. Hoewel de kans hiertoe klein is, aangezien mijn vrienden goed kunnen relativeren, wil ik immers vermijden dat ze zich minder gewaardeerd zouden voelen "nu hij daar andere vrienden heeft" (dat is een quote die je nogal vaak hoort in zulke situaties). Voor veel mensen lijkt dat op het eerste gezicht misschien onnodig, maar het kan ook zeker geen kwaad. Aangezien ik het dan nadien wel op mijn blog zet, lijkt dit me ook niet echt zelfcensuur.

Soms moet je ook opletten met foto's. Niemand vindt het leuk zijn/haar lief iemand anders een knuffel te zien geven, terwijl hij/zij zelf je een jaar moet missen. Zulke foto's laat ik dan ook eerst aan mijn lief zien, en als zij dat liever niet heeft (na erover gepraat te hebben, uiteraard) zet ik ze niet op mijn blog. Dat is zowat het enige dat ik echt zou censureren (...)

Merk op dat ik het eigenlijk niet enkel over mezelf had, maar ook mijn algemene visie wou geven op hoe met dergelijke problemen om te gaan. Daarenboven vond ik het ook een goede gelegenheid om aan Stefanie en mijn vrienden nog eens extra te laten weten dat ik hen absoluut niet vergeten ben, en ik vond het dan ook wel een beetje jammer dat er van dit stukje bijna niets in het uiteindelijke artikel is gekomen. Hierbij ga ik het stukje over het interview afronden, maar wie nog vragen heeft mag die uiteraard altijd stellen.

Jullie herinneren je vast wel nog dat ik een maand geleden als vrijwilliger geholpen heb op het World CM Festival. Dit evenement was eigenlijk maar een zijproject, het belangrijkste moest nog komen: het Osaka European Film Festival, waarop onder andere een nieuwe Belgische film - Dennis van Rita, met Els Dottermans - zal te zien zijn. Als ik me niet vergis begint dat volgende week woensdag al, en het was dus hoog tijd voor een meeting om wat uitleg te verschaffen aan de vrijwilligers, aangezien we ook deze keer van plan zijn te helpen.

Uiteindelijk konden enkel Michael en ik naar de vergadering gaan, maar het was niet verplicht, dus dat was geen probleem. We hadden een adres gekregen en ook een zeer vaag kaartje, maar gelukkig had Michael zijn grote kaart van Osaka bij, en dus dachten we dat we het wel zouden vinden. Niet dus. We hebben heel wat tijd verloren met de weg te vragen aan een politieagent (die het zelf niet goed wist, vandaar) en in het verkeerde gebouw rond te lopen. In een straal van een driehondertal meter waren er immers twee gebouwen met dezelfde naam, en wij belandden natuurlijk in het verkeerde. Maar goed, na een telefoontje hebben we het toch gevonden, zij het veertig minuten te laat. De vergadering ging door in een klein apartementje, de uitleg werd gegeven in een nog kleiner kamertje door twee Japanners. Het was dus allemaal in het Japans te doen, waardoor we niet alles hebben kunnen verstaan, maar er rekening mee houdend dat Japanners erg goed zijn in nutteloze vergaderingen was dat helemaal niet zo erg. Het belangrijkste heb ik begrepen: we moeten een pak dragen, ons voorbereiden op vragen als "waarover gaat deze film?" en vooral beleefd zijn. Michael kreeg wel al een taak toegewezen (helpen met de belichting), maar wat ik moest doen wisten ze nog niet. Al bij al was het dus een niet zo leerrijke meeting, maar het was vooral wat me daarna gezegd werd dat me wat gefrustreerd maakte.

Zoals ik misschien al verteld heb, houden deze mensen dinsdag een galafeestje, in een peperduur hotel met veel glamour, glitter en waarschijnlijk dus ook lekker eten. Men had ons sterk aangeraden daar heen te gaan (om te helpen weliswaar), en de meesten van ons Belgen hadden daar wel veel zin in, wat we ook meermaals duidelijk hebben laten weten. Aangezien we daaromtrent nog geen bericht hadden teruggekregen, leek het me best om toch eens te vragen wat er daar nu van ons verwacht werd. Groot was mijn verbazing dan ook toen men me doodleuk meldde dat we daar niet echt verwacht werden. Nu kon dat ook betekenen dat we niet moesten helpen als we dat niet wouden, maar uit hun reactie op wat ik daarna zei (dat ik dat toch wel heel spijtig vond en dat we allemaal graag gegaan zouden zijn), bleek dat het een vriendelijke manier was om te zeggen dat het niet de bedoeling was dat wij daar rond zouden lopen.

Op zich vind ik het niet zo erg dat we daar niet heen kunnen gaan. Akkoord, ik had het graag gedaan en keek er wel naar uit, maar uiteindelijk heb je er ook niet zo veel aan. Wat me echter kribbig maakte, was dat ze daar totaal niet over gecommuniceerd hadden, en ik vraag me af of ze er iets zouden van hebben gezegd als ik het niet gevraagd had. Wie mij kent weet dat ik van weinig dingen echt kwaad wordt, maar gebrekkige communicatie als er afspraken moeten worden gemaakt hoort daar wel bij. Wij hadden immers speciaal die dag vrijgehouden voor dat evenement. Hilde en Judith hebben zelfs nog lang overwogen iets nieuws ervoor te kopen, aangezien zij niet echt "deftige" kleren meegebracht hebben naar Japan. Nog een geluk dat ze dat uiteindelijk niet hebben gedaan. Ik vond dit in elk geval niet kunnen, en heb dan ook reeds een zeer vriendelijke, maar ook eerlijke en kordate mail gestuurd om erop aan te dringen zulke situaties in de toekomst te vermijden. Als ik niet zoveel zin zou hebben om te helpen op dat festival, zou ik immers na gisterenavond zeker mijn medewerking hebben opgezegd, en als er zich in de toekomst noch dergelijke gevallen zouden voordoen, zal ik dat ook effectief doen. Ik zou het zeer jammer vinden, maar slechte communicatie frustreert me in die mate dat ik niet meer zou kunnen genieten van de rest.

Maar genoeg daarover, ik vertel verder over gisterenavond. Mijn ambetantigheid is toen immers vrij snel verdwenen, met behulp van... echt Belgisch bier! Michael had gehoord dat er in de buurt van Umeda (waar wij dus zaten) een Belgische bar was, en hoewel we die waarschijnlijk niet zouden kunnen vinden, deed het ons wel serieus zin krijgen. En het geluk was met ons, want op de terugweg naar het station passeerden we ineens een bord van...*tromgeroffel*... Duvel. En vlak erbij stond er nog een van Hoegaarden (of was het nu Leffe?), dus daar moest wel Belgisch bier te vinden zijn. En inderdaad, tot onze grote vreugde was er een bescheiden selectie beschikbaar. We konden kiezen uit Duvel, Leffe (blond of bruin), Kriek Bellevue of Orval. We hadden aanvankelijk beiden Leffe besteld, maar blijkbaar hadden ze daar nog maar één flesje van, dus Michael heeft zich dan maar opgeofferd om een Duvel te drinken. Kijk maar eens op de foto's om te zien hoe erg hij dat vond. En ik had mijn Leffe, totaal verkeerd uitgeschonken (door mijzelf) maar dat kon de pret nu echt niet bederven. Twee dingen maakten het er nog beter op: ten eerste een "bierkaart" van België (in het Nederlands, jawel), waarop zelfs Denderleeuw stond; ten tweede het feit dat ze ons een portie gratis frieten kwamen brengen. Om de pret niet te bederven zal ik maar niet zeggen dat we "iets meer" dan in België hebben moeten betalen voor deze heerlijke vochten. Het is dus zeker niet iets om elke week te doen, maar af en toe doet dat toch deugd, en dan is het elke yen waard.

Tot zover mijn leven en welzijn van gisteren, nu rest me enkel nog te vertellen over vandaag. Gisteren had de prof Japanse Literatuur immers opeens gezegd "gaan we morgen niet naar Minou?", en aangezien dat dat een heel mooi gebied is en we toch ook eens naar de kouyou (het verkleuren van de bladeren tijdens de herfst) moesten gaan kijken, stemden we daar uiteraard mee in. Nu, heel veel is er niet over te vertellen, hoe mooi het was kan je wel op de foto's zien. Wat wel grappig was, waren de apen. In het park waar we heen gingen, leefden immers apen in de (min of meer) vrije natuur. Die beesten staan erom bekend graag het eten van toeristen afhandig te maken, en die reputatie hebben ze zeker waargemaakt vandaag.

Toen we ze voor het eerst zagen, waren de apen nog wat schuchter en bleven ze in de bomen of op de heuvels. Nadat we daar een tijdje waren blijven staan (en misschien ook omdat ze eten roken) kwamen ze echter steeds dichterbij, tot het moment dat ze niet meer twijfelden en resoluut voor het eten gingen. Matt, een Amerikaan, was de gelukkige. Blijkbaar had hij zijn gebraden kippenstokjes niet goed genoeg weggestoken, want die aap was er mee weg voor hij het goed en wel besefte. En dan moet je echt niet meer hopen die nog terug te krijgen. Ook grappig is dat de andere apen dan achter degene met het eten aangingen om een stukje mee te pikken, wat de kleine dief uiteraard niet wou. Achteraf bleven een paar apen nog even rondhangen waar wij waren, zodat we een paar leuke foto's konden trekken.

Voor de rest hebben we daar gewandeld, eerst tot aan de top van een berg, daarna weer terug en dan tot aan de waterval. De verkleurde bladeren waren mooi, maar voor de rest was het nu ook weer niet zo heel speciaal. Ik was ook te lui om echt mijn best te doen goede foto's te trekken, waarvoor excuus. Maar vergeet ze toch niet te bekijken, zoals gewoonlijk in mijn online fotoalbum.

Zo, hiermee zijn jullie weer op de hoogte. Aangezien er dit weekend weer wat dingen te doen zijn, zal mijn volgend bericht waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten.

Stompfestival

2006-11-15T03:20:00.000+09:00

Jullie herinneren je misschien nog wel dat ik pas ongeveer vijf dagen (van woensdagnamiddag tot maandagochtend) vakantie heb gehad, ter gelegenheid van het jaarlijkse universiteitsfestival. Voor de studenten draait dat festival vooral rond kraampjes met lekker eten en drinken, uitgebaat door de vele circles en clubs die Kansai University rijk is. Nu was ik van donderdag tot zaterdagochtend in Nara (en de rest van zaterdag was ik wat moe), dus kon ik pas zondag eens een kijkje gaan nemen. Samen met Judith wou ik in elk geval het standje van Hilde bezoeken, waar zij met de rest van de volleybalcircle popcorn ging maken en verkopen.

Ik had met Judith afgesproken onder de grote poort, en zoals gewoonlijk was ik iets te vroeg. Nu moet ik zeggen dat ik me dat laatste in dit geval wel beklaagd heb. Niet alleen werd ik al gek van al die roepende mensen bij elkaar, het feit dat ik stilstond maakte me ook tot een gemakkelijke prooi voor mensen die met allerlei opzichte borden volk probeerden te ronselen voor hun kraampje. Gelukkig hebben we in Leuven genoeg geleerd hoe je die subtiel kan afschepen, en dat werkte dan nog ook! Maar ik was toch enorm opgelucht toen Judith aankwam en we op weg konden gaan. Al stappend is het immers veel gemakkelijker om opdringerige Japanners (in dit geval is dat een pleonasme) te negeren.

We kwamen al snel bij Hilde aan, alwaar we dan natuurlijk ook van de popcorn wouden proeven. Ik nam natuurlijk die met chocolade, maar heb ook die met (zoete) curry eens geproefd, en die was zeker ook niet slecht. Tijdens het eten viel me op dat mijn vingers stilaan aan het bevriezen waren en dat het dus wel echt koud was. En Hilde moest daar twee volle dagen staan, ocharme! Ik werd een vreemd gevoel gewaar, maar veel tijd om na te denken of het nu medelijden of leedvermaak was had ik niet, want we moesten vlug door naar de volgende "attractie".

Op geregelde tijdstippen werd er immers een stompinitiatie gehouden. Stomp is normaal gezien een optreden waarbij er met het lichaam (bv in de handen klappen) en allerlei voorwerpen (potten, ketels, zebra's) percussiegeluiden worden gemaakt. Deze versie was wel wat bescheidener, aangezien er enkel wat tonnen en ketels waren. Het publiek kreeg wel plastic flessen om mee te doen. Het optreden was omkaderd met een "pirates of the carribean" thema, compleet met muziek en in piraten verklede Japanners. Deze leverden trouwens een paar mooie danspasjes tijdens de tussenstukjes.

Na een korte demonstratie van hun kunnen, wouden de drummers van dienst een paar ritmes aan het publiek aanleren. Wij dus met onze flessen in de hand allemaal braaf meedoen. In het begin hadden Judith en ik elk maar een fles, waardoor we elk de helft van het ritme moesten slaan, wat niet evident was. Na een tijdje was Judith het echter beu en had ik dus ineens twee flessen. De ritmes waren in feite niet zo moeilijk, je moest er alleen wel je hoofd bijhouden, wat mede door de kou niet zo eenvoudig bleek te zijn. Na een tijdje stopten ze er wat meer variatie in. Zo mochten op een bepaald moment enkel de meisjes meedoen, daarna de jongens, en daarna... de buitenlanders. Of buitenlander, in dit geval. Ik moet zeggen dat ik iets te veel geschrokken was van ineens als enige het beste van mezelf te moeten geven om het goed te doen. Gelukkig was die stressvolle ervaring snel voorbij. Of dat dacht ik tenminste toch...

Tegen het einde van de show wouden ze immers nog iets speciaals doen, en daarvoor hadden ze vier mensen uit het publiek nodig. En aangezien ik door mijn lengte en buitenlanderzijn natuurlijk het meeste opviel tussen al die mensen, mocht ik het eerste slachtoffer zijn. Samen met de drie andere "vrijwilligers" moest ik me vooraan gaan zetten, met de flessen in de aanslag. Behalve het feit dat we op die manier sowieso al in het middelpunt van de belangstelling stonden, werd er van ons verwacht dat we, als ons teken werd gedaan, op een grote ton vooraan het podium een leuk ritme (eender welk) zouden spelen. Ik kan moeilijk zelf beoordelen hoe dat is geweest, maar ik denk in elk geval wel dat ik blij mag zijn dat het niet de Gong show was. Maar na het optreden werd ik wel hartelijk bedankt.

Nadien is er niet echt iets gebeurd dat het vermelden waard is. Ja, ik heb nog wat gegeten, en een foto getrokken van kamergenoot Takuma die (overheerlijke) yakisoba aan het bakken was. Ondertussen zagen mijn vingers er echter al uit als die van een lijk (dixit Judith), dus ben ik snel terug naar de dorm gekeerd. Einde.

PS: dat van die zebra was een grapje.

Naar Nara

2006-11-15T01:05:00.000+09:00

* Kort nieuws: Veto, de Leuvense studentenkrant, heeft een interview van me afgenomen, dat je hier kan vinden. Ik zal daar in een volgend bericht wat verder op ingaan, aangezien mijn antwoorden (en dus nuances) soms wel drastisch ingekort zijn. Maar over het algemeen ben ik tevreden over het resultaat, dus lees het maar gerust al even door.

Het is alweer een tijdje geleden, aangezien er nu eenmaal eventjes niets echt opzienbarends is gebeurd. Maar nu is er weer nieuws!

Het academiejaar in Japan loopt stilaan op zijn einde, en aangezien dat ook betekent dat de clubs en circles binnenkort een paar leden zullen verliezen (aangezien die afstuderen) is dat een goede gelegenheid om eens met iedereen weg te gaan. Ook de backpackersclub volgt deze filosofie, en daarom gingen we vorig weekend met z'n allen voor twee volle dagen naar Nara, een van de oudste Japanse steden, bekend om zijn tempels, beelden en gulzige herten (waarover later meer). Jammer genoeg kon niet iedereen mee, Hilde had bijvoorbeeld verplichtingen tijdens het universiteitsfestival (ook hierover later meer) met haar volleybalcircle.

We (in dit geval dus enkel Judith en ik) wisten niet goed wat ons te wachten stond, aangezien het onze eerste echte uitstap met de hele groep was. Wat wel op voorhand gezegd was, was dat we de tweede avond gingen moeten koken voor elkaar, en we waren daarvoor zelfs al twee weken op voorhand in groepjes verdeeld. En iedereen had ons ook verzekerd dat het sowieso een heel leuke ervaring ging worden, en dat we het zeker niet mochten missen, en al die andere peptalk die Japanners zo graag verkopen - nog een geluk dat dat achteraf meestal ook waar blijkt te zijn.

Naar goede gewoonte mochten we ook voor deze trip weer vroeg uit ons bed, in mijn geval om 6u. Vlug douchen, eten en terwijl je al bijna vertrokken bent nog wat spullen meegrabbelen die je ondanks goede voorbereiding de avond ervoor toch was vergeten mee te nemen. Vervolgens om 7u de trein op in het station van Kandaimae, en dan net op tijd aankomen op de verzamelplaats. Je ziet, we hebben ons al goed aangepast aan het Japanse "just in time"-principe.

Eens iedereen er was werd ons dadelijk het mysterie van wat we gingen doen opgeklaard, in de vorm van een typisch Japans (lees: zeer gedetaileerd uitgewerkt, als was het bedoeld voor de kapoentjes bij de scouts) schema. Nu heb ik wel niet altijd evenveel zin om 8u 's ochtends om mij meteen op (of in) de daarbijhorende zee van kanji te storten, en dus bleef het nog even een mysterie voor mij. Wat volgde was een lange treinreis (anderhalf uur), maar wel een met een leuke anekdote. Haku, die je je misschien nog herinnert van mijn verslag van de bergwandeling in Kobe, wou mij eens een compliment geven. Hij wees naar een reclameposter en verklaarde: "ah, jouw gezicht lijkt toch echt op dat van die vrouw hé". Uiteraard kon ik er goed mee lachen, aangezien ik mezelf ten eerste absoluut niet als supermannelijk beschouw, en ten tweede omdat dat echt wel een mooi compliment was voor die gekke, metrofiele Japanners. Ik heb hem in elk geval wel aangeraden dat niet te veel te zeggen tegen westerlingen...

Om 9.11 bereikten we dan onze eindbestemming: Takanohara, onze uitvalsbasis voor deze tweedaagse. We mochten dan vlug onze spullen in een kamer droppen, en daarna was het weer de trein op, deze keer naar Nara. Wat we daar gingen doen wouden ze nog niet zeggen, en zelfs op de uiterst uitgewerkte planning stond er enkel dat ze het daar wel zouden uitleggen. Uiteindelijk bleek dat we de oude stad al spelende gingen bezoeken. Het kwam erop neer dat we in groepjes verdeeld werden (volgens de traditie via kaartjes trekken) en dan een viertal plaatsen moesten bezoeken waar er iemand van de leiders ging staan met een opdracht. De eerste opdracht was bijvoorbeeld een boeddhistische mantra uit het hoofd leren (eens kijken of ik hem nog weet... はんどまだらあぼきゃじゃやでいそろそろそわか... als ik me niet vergis was het dat, maar vraag me niet wat het betekent).

hype van de dag bij de vrouwmenschen: vlechtjes; manhaftige krijgers

De volgende opdracht bracht ons naar de T ō daiji, een van de beroemdste Japanse tempels. Onderweg passeerden we echter een ander fenomeen van Nara: de sikaherten die daar veelvuldig rondlopen. Deze dieren zijn berucht geworden nadat ze het eten van menig toerist hadden afhandig gemaakt, en je wordt trouwens absoluut niet afgeraden ze te voederen. Voor wat muntstukken kan je immers droge koekjes kopen - ja, ik heb ze zelf geprobeerd, en nee, ze smaken niet lekker - om er dan een hertje blij mee te maken. Het levert vaak uitstekende fotogelegenheden op, zeker als je met een groepje pseudo-stoere Japanse jongens rondloopt.

Nori en het hert leefden nog lang en gelukkig; kijk, een jezushert!

Maar goed, Tōdaiji dus. Het was de eerste keer dat ik deze tempel bezocht, en overweldigend was hij in elk geval wel: aan de buitenkant een grote tuin en een massieve toegangspoort, aan de binnenkant een van de grootste en bekendste boeddhabeelden ter wereld. De opdracht hier was even eenvoudig als hilarisch: probeer allemaal door een gat onderaan een van de palen in de tempel te kruipen. Tja, voor van die Japanse miniformaat kindjes is dat gemakkelijk, en de meeste Japanse jongens lukte het na wat proberen ook wel, maar voor mij was het echt onmogelijk (zie foto voor het gruwelijke bewijs). Want ongelooflijk maar waar, ik had er te brede schouders voor. Nooit gedacht dat ik mezelf ooit in een zin zou kunnen vernoemen met "brede schouders", maar zie, nu is het toch zover...

Voor de derde opdracht moesten we iemand van de circle tekenen, en de anderen van je groepje moesten dan raden wie het was. Echt gemakkelijk, ware het niet dat a) een sikahert met een lamme poot nog beter kan tekenen dan ik en b) ik nog bijlange niet iedereen van de groep van gezicht ken. Om dat laatste te verhelpen, waren ze wel bereid me een foto te laten zien, maar dat deed natuurlijk niet veel aan het eerste probleem. Ik ben dan maar begonnen met het gezicht, maar toen ik daarmee klaar was (en er kleren enzo wou bijtekenen) was onze tijd al op. En toch hebben die Japanners het geraden! Straks ga ik de woorden "ik" en "tekentalent" nog in eenzelfde zin gaan gebruiken!

Tōdaiji; Big Boeddha is watching you

Na deze beproeving was het rushen - maar we zijn in Japan, en ze moesten niet naar hun werk, dus zeg maar slenteren - naar de eindmeet, waar we ontdekten dat we als tweedes aangekomen waren. Toch niet slecht als je als laatste vertrekt. Uiteindelijk bleken we ook in totaal (met de punten van de spelletjes erbij) tweede geworden te zijn, waarmee we best wel vrede konden nemen. Nu iedereen weer samen was, was er weer even gelegenheid om gekke foto's te nemen van elkaar. En dan was het de berg op, naar onze picknickplaats. Nu ja, een echte berg was het niet, maar het eerste stuk ging wel steil. En als je dan nog van die leukerds hebt die het een goed idee vinden op zo'n helling alles met een bal te doen behalve hem in hun handen houden...

Het picknicken was zeer aangenaam. We waren bijna alleen, de zon scheen alweer prachtig en we hadden genoeg tijd. En wat is er dan zaliger dan na je eten even achterover te gaan liggen en een dutje te doen? Voor er hier een Japanner komt en "voetballen" zegt, ga ik maar snel over naar de volgende paragraaf.

Japanners (voor de verandering met gekke poses); Aya; Steile beklimming; Zicht op de stad vanop de berg

Wat volgde was logischerwijze de afdaling van de berg en de terugkeer naar onze verblijfplaats. Daar aangekomen begonnen de derdejaars direct aan het avondeten, nabe. Dit is een gerecht dat heel veel verschillende zaken kan bevatten, maar het belangrijkste is dat het allemaal in een grote pot wordt gemaakt. Bij ons zaten er in elk geval vooral veel groenten in en naar het schijnt ook wat vlees, maar dat heb ik in elk geval niet gevonden. Tijdens het eten gingen de gesprekken met de Japanners vooral over waarom wij Belgen in godsnaam zoveel water dronken. Het verschil was (en is) inderdaad opvallend: de japanners met hun halveliterflesjes koude thee, wij met tweeliterflessen water. Oh ja, en voor het eten hebben we ook nog eens twintig minuten gespendeerd voor we uitgelegd kregen in deftig Japans wat nu juist het verschil is tussen Japanse en Belgische soep. Het antwoord is simpel: Belgische is veel dikker. Maar dat kregen we op geen enkele mogelijke manier uitgelegd in het Japans, zelfs niet door te zeggen dat je er vaak room bij doet en dan subtiel te vragen "en als je room bij iets van vloeistof doet, wat wordt het dan?".

Na het avondeten stond ons nog eigenlijk maar een ding te doen: in bad gaan. Ik besef me net dat ik daar op deze blog nog niet over gesproken heb, dus som ik het hier even op: Japanners gaan ongeveer elke dag in bad, soms op de meest onmogelijke uren. Er zijn twee soorten baden: individuele en gemeenschappelijke. De soort waar wij tot nu toe uitsluitend in contact mee gekomen zijn, zijn de gemeenschappelijke baden. En ja, dat betekent inderdaad dat je er allemaal samen ingaat (zonder kleren aan, ja). Geen paniek, de geslachten worden wel strikt van elkaar gescheiden. Op zich is het niet mijn favoriete hobby, aangezien ik ten eerste wel wat beters te doen heb dan elke dag in bad te gaan en ten tweede absoluut niet graag op mannenlichamen kijk. Maar ik moet wel toegeven dat het warme water in deze koudere periode zeer relaxerend is.

De tweede dag dan. Het was alweer om 6u opstaan geblazen, aangezien we om 6.15 al in de keuken werden verwacht om ons eigen ontbijt te maken. Gelukkig had ik me even overslapen, zodat ik pas om 6.25 in de eetzaal aankwam, met als resultaat dat ik nog net op tijd was om een sandwich naar binnen te spelen zonder een te moeten maken. Yay voor mijn definitie van "just in time"! Om 7u vertrokken we dan naar de bus, waar we een goede twee uur op moesten zitten om dan aan te komen aan de voet van het Soniplateau (曽爾高原). Vandaar was het nog een halfuurtje stappen, tot we aan een berg kwamen waarvan iedereen zei "daar moeten we toch niet op hé". Nee, moeten was het niet, maar wie wou kon het wel doen. En aangezien we nog steeds even dapper zijn, namen Judith en ik de uitdaging aan. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo'n moeilijke beklimming heb gedaan. Het was echt heel steil (jammer dat je dat op de foto's niet echt goed ziet), en op sommige plaatsen zelfs gevaarlijk. Soms gleed je weg, en de enige oplossing was dan om je vast te houden aan het eerste het beste dat je zag. En dat zijn natuurlijk de momenten waarop de natuur op haar eigen ironische manier wraak neemt voor alles wat de mens haar aandoet, namelijk door de grootste takken en planten steeds van iets dat prikt te voorzien. Maar ook al waren onze handen vuil en niet vrij van splinters, we zijn er toch geraakt. Eens boven konden we genieten van onze heerlijke onigiri (bollen rijst met zeewier errond, met meestal in het midden iets speciaals, zoals in dit geval een gedroogde zeer zure pruim - umeboshi), alweer gemaakt door de vriendelijke derdejaars. De afdaling daarna was vergeleken met wat ervoor kwam kinderspel, en het duurde dan ook niet lang eer we weer beneden stonden. De rest van de tijd brachten we door met koekjes eten, praten en foto's trekken.

Landschap beneden; Ja, we kwamen helemaal van dat diepe stuk onder ons; De dapperen; Landschap boven

Terug "thuis" was het tijd voor het grote evenement: koken voor elkaar. Eerst naar de winkel om alle nodige ingrediënten, en dan meteen naar de eetzaal om eraan te beginnen. Ik vertel wat er bij mijn groepje op het menu stond: hamburgers met sterretjes van kaas, gelegen op een bedje van sla en kerstomaatjes en geaccomanieerd door milde paprikarijst. Als nagerecht kozen we voor een simpele mix van vanilleijs met bananen, smarties en chocoladesaus. Beide gerechten werden gepresenteerd in een kerstboomvorm van keramiek.

Het was even lekker als het klinkt, en helemaal niet zo moeilijk te maken. Het was wel de eerste keer dat ik hamburgers met de hand maakte (ipv ze in een pakje te kopen), maar problemen gaf dat niet. De bedoeling was trouwens om niet enkel je eigen eten op te eten, maar ook eens bij andere groepjes langs te gaan om te proeven van hun creaties, die meestal zeker die moeite waard waren. Zoals verwacht, was er ook aan dit feestmaal een wedstrijd verbonden, en mijn groepje eindigde alweer tweede, na het mooie snoephuisje van een ander team.

Aan tafel!

Maar de echte afsluiter van dit weekend moest nog komen. Om 22u was het immers weer verzamelen geblazen, deze keer voor de 飲み会 nomikai (drinkbijeenkomst). Eerst moest elk lid van de circle wel zijn 感想 kansou (indrukken van het weekend) geven, en ik wist niet wat ik hoorde toen de "baas" zich verontschuldigde dat het schema toch nog beter uitgewerkt kon worden. Nu goed, daarna mochten we ons dus overgeven aan de drank die we de dag ervoor hadden gekocht, in mijn geval een cocktailcassis-sinaasappel, pompelmoessap met alcohol erbij, een mangococktail en natuurlijk ook de fles pruimenwijn die ik samen met Judith had gekocht (die alleen opdrinken zou immers geen goed idee geweest zijn). Ondertussen vierden we ook de verjaardag van Ken, de groepsleider. Het was mooi om te zien hoe blij en ontroerd die was toen we hem verrasten met taart, "happy birthday" gezang en firecrackers.

Het was dus zeer gezellig, maar we waren toch allemaal wat moe van de voorbije twee dagen. Judith en ik probeerden ons nog bezig te houden met een woordenassociatiespelletje, maar met twee is dat niet boeiend genoeg om je een hele avond wakker te houden. Ik denk dat ik ongeveer rond 0.30 in slaap ben gevallen, om even later weer wakker te worden (ondertussen hadden ze al een deken over mij gelegd) en dan naar mijn kamer terug te keren.

Dit hele weekend was in elk geval een fantastische ervaring. Aan alle backpackers die in de twee dagen die sinds zondag gepasseerd zijn Nederlands zouden hebben geleerd en toevallig deze blog zouden lezen: hartelijk bedankt!

PS: speciaal voor jou, schatje:

We gaan op bergenjacht

2006-11-01T04:19:00.000+09:00

Het was me het dagje wel, zondag. Zoals ik vorige keer verteld heb, gingen we met een achttal mensen van de backpackerscircle een zware bergtocht in Kobe ondernemen. Het plan was ambitieus: 55 kilometer stappen over 13 bergen in maximaal 15 uur. Hebben we dat gehaald? Uiteraard niet, dat was echt voor iedereen te veel. We hebben uiteindelijk zo'n 12 uur gestapt, en ik schat dat we ergens in totaal 35 kilometer gedaan hebben. Wat toch ook al veel is als het gaat over bergwandelingen bij warm weer. Het was afzien, maar dan op een leuke manier.

Het moeilijkste stuk van de dag was misschien wel 's ochtends. We moesten immers om 5u aan het station van Kandaimae staan, en dat betekende dus om 4u opstaan. Snel-snel een ontbijtje naar binnen spelen - in mijn geval een broodje met heel straffe curry in, wat achteraf gezien niet meteen mijn beste idee ooit was - en dan de trein op. We moesten drie keer overstappen, en hebben dan maar van die gelegenheid gebruik gemaakt om een groepsfoto te trekken. Merk op dat we er dan nog allemaal goed uitzien. Jammer genoeg staat Waka er niet op, aangezien zij de foto aan het trekken was. Dat doet er me meteen aan denken dat ik (samen met Judith en Hilde) verkeerd was toen ik zei dat er geen Japanse meisjes meegingen. Pet af voor de dappere Waka dus.

De groepsfoto (klik erop voor de namen); Hilde en Waka

Daarna ongeveer anderhalf uur tjoeketjoeke tot in Kobe. Daar aangekomen ontmoetten we een oude bekende waarvan we al bijna vergeten waren dat ze ook in Japan bestond: de zee. Anderhalve maand in een drukke stad leven kan vreemde dingen doen met een mens... Na nog een groepsfoto (waar we wel allemaal opstaan, maar die ik nog niet heb) konden we rond 7u beginnen aan onze heroïsche tocht. Normaal gezien zou ik hieronder nu een mooi verslagje schrijven, doorspekt met heerlijk clichématige zinnen. "En na een vermoeiende, maar daarom niet minder leuke, tocht kwamen we dan eindelijk aan op onze eerste rustplaats (of nog erger: pleisterplaats), waar we van een welverdiend middagmaal genoten", zulke dingen dus.

Maar zelfs als ik het zou willen, zou ik dat niet kunnen. Over het verloop van de echte wandeling is immers maar één ding te vertellen: we hebben gewandeld. Geen rustpauzes die langer dan tien minuten duurden, geen tijd voor middageten, geen tijd om te genieten van het landschap. Dit was echt wandelen om te wandelen. Als je de tocht al in stukken zou kunnen opdelen, zou ik het zo moeten beschrijven: we gingen een berg op, rustten daar vijf minuten uit (bergen opgaan is vermoeiend, weet u nog), daalden af, gingen de volgende berg op, rustten vijf minuten uit (of tien als het een zware beklimming was geweest), enzovoort. Nu hebben we in het begin ook wel een stukje door de stad gewandeld, maar dat was vooral omdat die bergen nu eenmaal niet allemaal naast elkaar liggen.

Rustpauzes!

Het was dus wel duidelijk dat de Japanners echt die 55 kilometer wouden halen, en dat dat in feite hun enige doel was. Ik weet niet hoe haalbaar die afstand voor hen leek, maar ik hoop alvast dat hun verwachtingen op dat vlak niet te hoog lagen. Nu wandel ik ook wel graag gewoon om te wandelen, maar ik vond het toch wel jammer dat we nergens van het uitzicht of van een fijne, rustige babbel hebben kunnen genieten. We hebben uiteraard wel genoeg mooie dingen gezien tijdens het stappen, maar die waren dus letterlijk van zeer voorbijgaande aard.

Misschien vragen jullie je nu af of dat allemaal niet te zwaar was. Het was zwaar, dat valt niet te ontkennen. Met vijf minuten rust heb je vaak echt niet genoeg, en ik zeker niet. Papa en Michiel herinneren zich vast nog dat ik behoorlijk lastig was toen we in Oostenrijk veel te regelmatig veel te korte tussenstops maakten, aangezien ik flink wou doorstappen en dan na een uur of drie twintig minuten tot een halfuur wou uitrusten. Die kans kreeg ik hier dus niet, waardoor sommige stukken (vooral in het midden van de tocht) bijzonder zwaar waren. Daarbovenop kwam het feit dat we bij deze wandeling nooit echt iets speciaals hadden om naar uit te kijken, zoals het middagmaal of een mooie plek die we na veel moeite zouden bereiken. Normaal gezien kan je uit zulke zaken extra moed putten om toch nog even door te zetten, maar hier moest het allemaal op pure wilskracht gebeuren, zonder mooie vooruitzichten. Om karakter te kweken is het zeker niet slecht om dat een keer te doen (ik zou het de meesten aanraden), maar het maakte het er natuurlijk allemaal niet gemakkelijker op.

Wat daar ook aan bijdroeg, was het feit dat meer dan de helft van de tocht uit trappen op- en afgaan bestond. Ik kan gerust goede redenen bedenken waarom men het nodig vond de wandelpaadjes zo te bewerken dat er een trapsysteem in kwam, maar ik hoop in elk geval dat een van die redenen niet was om de benen van de wandelaars te sparen. Trappen op- en afgaan is immers veel vermoeiender dan een gewone helling, aangezien je je benen veel hoger moet opheffen, of (in het geval van afdalen) je benen van veel hoger komen en dus met een grotere schok neerkomen. Soms waren de trappen dan nog eens extra hoog, en dan was het zeker een marteling. Geloof me, we waren echt blij als we vijf minuten konden wandelen zonder een trap tegen te komen.

Een laatste factor die me soms wat last bezorgde, was de Japanse gewoonte voortdurend te zeuren, zaniken en zagen. Om de minuut vond iemand van de Japanners het wel nodig te benadrukken hoe ondraaglijk warm het was of hoe lastig het was al die trappen op te gaan. Even tussendoor: dat is absoluut geen echt "gezaag", het is eerder een (in onze ogen ietwat rare) Japanse manier om met zulke situaties om te gaan. Maar constant horen hoeveel we wel niet aan het afzien waren zorgde er alvast niet voor dat ik sneller vooruit ging.

Buiten deze drie punten viel alles echter zeer goed mee. Op het vlak van proviand heb ik bijvoorbeeld geen enkel probleem gehad. Zoals ik voor mijn vorige bericht al op foto had vastgelegd, had ik heel wat eten mee. Daarbij kwam dan nog een tweeliterfles water, wat toch het belangrijkste was. Deze heb ik steeds op tijd kunnen aanvullen, vooral met dank aan de (goedkope) drankautomaten die echt overal te vinden zijn. Ik heb in totaal toch zo'n vijf liter gedronken.

Ook leuk was het einde van de wandeling. Aangekomen op de top van de Mayaberg, konden we eindelijk uitgebreid uitrusten en van het uitzicht genieten. Ondertussen was het al donker geworden, wat ons de kans gaf het "ten million dollar night view" te bekijken. Dat bestond op een zicht op de baai van Kobe onder ons, en die van Osaka in de verte. Allemaal heel mooi verlicht natuurlijk. Daarna moesten we wel nog ongeveer een uurtje dalen tot aan de stad (niet altijd even evident in het donker, maar wij hadden uiteraard onze voorhoofdlamp), maar dat was niets vergeleken met wat we daarvoor hadden gedaan.

Boven op de Mayaberg (het was daar echt koud!)

En was het nu té zwaar? Nee. Ik heb nooit echt heel veel last gehad van vermoeidheid of pijn, ook achteraf niet. Sommige stukken waren lastiger dan andere, en ik heb me af en toe afgevraagd waar ik nu weer aan begonnen was, maar achteraf gezien is het nooit echt extreem slecht gegaan. Dat ik graag en vaak wandel zal daar zeker mee te maken hebben gehad, evenals het feit dat ik zes jaar gezwommen heb en nu al zeven jaar dwarsfluit speel, twee zaken waarvoor ik mijn ademhaling volledig onder controle heb moeten krijgen. Of ik het zou uitgehouden hebben als we echt de hele tocht zouden hebben gedaan kan ik moeilijk zeggen. Wat ik wel zeker kan zeggen, is dat ik dit zeker opnieuw zou doen. Het is niet iets om elke week te doen, maar af en toe is dit zeker haalbaar.

Ik sloot mijn vorige bericht af met de woorden "morituri te salutant", en aangezien we onze doelstellingen in feite niet hebben gehaald, kan ik nu moeilijk "veni, vidi, vici" zeggen. Maar we zijn in elk geval allemaal ageslaagd, op zijn minst magna cum laude. Ook met dank aan de twee lieve mensen die me via mijn gsm een aanmoedigingsmailtje stuurden!

Dit was de week

2006-10-27T15:33:00.000+09:00

Voor ik begin aan het eigenlijke bericht twee dienstmededelingen:

- Ik heb al eens de link naar de site waar je al mijn foto's kunt vinden geven, maar aangezien dat zoals gewoonlijk weer heel tussendoor was en waarschijnlijk niet echt duidelijk voor iedereen, geef ik hem hier nog eens:
http://s115.photobucket.com/albums/n308/rubenvanbelle/
Als er hier een blogpost verschijnt met foto's, betekent dat normaal gezien dat die, samen met nog andere, op bovenstaande site te vinden zijn. Op de voorpagina staan een paar foto's waar ik er volgens mijzelf goed opsta (hoe bescheiden toch weer), de rest is te vinden door te klikken op de mappen (die allemaal een duidelijke naam hebben) boven deze foto's.

- Door de drukte van de voorbije maand heb ik niet echt de mogelijkheid gehad met iedereen veel contact te houden. Daar wil ik nu verandering in brengen via de twee programma's waarmee ik chat of telefoneer. Mensen die msn hebben kunnen me toevoegen op het adres ruben.vanbelle@gmail.com (dit verschilt van mijn oude msn-adres, dus ook wie me al op zijn lijst zou hebben staan moet dit gebruiken), wie liever skypet voegt me toe door te zoeken op gebruikersnaam rubenvanbelle. Ik zal beide programma's vanaf nu zoveel mogelijk open laten staan en je zal me dus normaal gezien wel regelmatig online zien, maar als je echt iets belangrijks wilt vertellen stuur je me best een mailtje om te vragen wanneer ik zeker tijd heb om te chatten. Hou er rekening mee dat ze in Japan geen zomer- of wintertijd kennen, en dat er vanaf zondag dus acht uur tijdsverschil is.

De voorbije week was weer drukbezet, en aangezien er dus veel te vertellen is bespaar ik jullie alvast een lange intro en begin direct bij vorige week zaterdag. We hadden immers onze eerste echte activiteit met de backpackersclub. Om 15u zouden we gaan bowlen, gevolgd door eten omstreeks 18u. Het bowlinggedeelte was niet zo verschillend van hoe het er in België aan toegaat, behalve op twee punten. Ten eerste waren er allerlei pruiken en andere vreemde hoofddeksels voorhanden en is het blijkbaar de gewoonte die voor de lol op te zetten tijdens het bowlen. Niets op tegen, maar zoals jullie wel weten ook niet echt iets typisch voor mij. Waarmee ik niet zeg dat ik dat nooit ga doen, in de volgende maanden zullen er zeker wel nog wat compromitterende foto's in verband hiermee opduiken... Voorlopig moeten jullie het echter doen met foto's van een andere gek (Haku in dit geval).

Een tweede grote verschil lag in het feit dat ik absoluut niet afgegaan ben. Meer zelfs, ik heb in mijn eerste spelletje lang op kop gestaan. Toen ik een spare en twee strikes achter elkaar gooide, gingen die mensen al denken dat ik echt goed was (wat gepaard gaat met de nodige druk op mij), maar gelukkig gooide ik daarna twee keer in de goot, zodat ze geen wonderen van mij meer verwachtten. Maar over het algemeen ging het dus echt veel beter dan in België, en ik zou niet weten waaraan dat lag... maar dat is ook niet belangrijk, dus op naar de volgende paragraaf.

Na twee spelletjes kegels omver smijten en nog wat semidoelloos rondstappen in de buurt van de universiteit was het 18u en dus tijd om te eten. Wij hadden een bescheiden maaltijd verwacht in de universiteitsvafetaria ofzo, maar dat draaide toch even anders uit. Er was immers een heuse bijeenkomst gepland van alle leden, plus nog een paar oud-leden, en daar mocht een overvloedige maaltijd niet bij ontbreken. De drank (zijnde vooral bier, fruitsap en een soort yoghurtdrank) was à volonté, wat ook wel mocht voor 3000 yen. Interessant was dat we in het begin een briefje moesten trekken om te bepalen waar we gingen zitten. Zo vermijden ze dat je steeds bij dezelfde mensen gaat zitten, en dat is zeker geen slechte zaak. Voor ons Belgen betekende het wel de hele avond Japans praten, wat natuurlijk iets meer inspanning vergt. Zolang het over hobby's en dergelijk gaat is dat niet echt een probleem meer, maar uitleggen wat volgens jou het belangrijkste verschil is tussen huidige premier Abe en zijn voorganger Koizumi is heel wat anders... O ja, aangezien het een belangrijke meeting was hebben we natuurlijk als buitenlanders alweer onszelf moeten voorstellen (hoewel we dat bij deze groep al gedaan hadden), maar zulke dingen zijn eerder vervelend (omdat je het steeds opnieuw moet doen) dan moeilijk.

Na deze plezante avond -die overigens zoals gewoonlijk steeds plezanter werd naargelang de drank meer in de Japanse man of vrouw kwam - mocht ik wel niet te lang opblijven, want zondag stond er mij een zware taak te wachten. Dus: snel nog even skypen met Stefanie en dan meteen het bed.

Wat was die zware taak? Zondag werd het Akimatsuri (herfstfestival) gehouden in Ikeda, een shintofestival waarbij men op drie verschillende plaatsen een mikoshi (een soort draagbaar schrijn, zie foto's) maakt en versiert. Dit wordt dan door een groep mannen onder luid gejuich van het publiek en mensen die in de optocht meestappen tot bij een tempel gedragen, waar er dan gekeken wordt welke groep de mooist versierde mikoshi heeft. Maar heel belangrijk is dat laatste eigenlijk niet, het echt leuke van het gebeuren zit in het dragen van de mikoshi. En aangezien ze er altijd graag buitenlanders bij hebben, hebben tien stoere mannen van ons kot (waaronder ik) zich hiervoor opgegeven. We wisten dat het zwaar ging zijn, aangezien die mikoshi ongeveer drie ton woog (en er kwamen dan nog vier kinderen inzitten) en we er een klein uurtje mee gingen moeten stappen. Maar onmogelijk kon het nu ook niet zijn hé...

De stoere mannen; De stoere mannen in vol ornaat; ik (sorry schat, ik had me niet geschoren :)

Onmogelijk was het inderdaad niet, maar wel heel zwaar op bepaalde momenten. Nu had men de buitenlandse studenten natuurlijk wel niet op de plaatsen waar het meeste gewicht op viel geplaatst, maar er was iets anders dat ons parten speelde: onze grootte. Zoals jullie je wel kunnen voorstellen, waren wij gemiddeld (en ik zeker) toch iets groter dan de Japanners. Zo liep Kimura (van het centrum voor buitenlandse studenten) tussen Niko (een Zwitser die ongeveer even groot is als ik) en mij, en zoals je misschien wel op de foto's kan zien heeft die het grootste deel niets kunnen dragen, aangezien hij er gewoon niet aankon. Hij vond dat wel plezant, maar het maakte het er voor Niko en mij natuurlijk niet gemakkelijker op. Bovendien moesten we sowieso een beetje gebogen lopen, aangezien er anders extra gewicht op de andere kant van het schrijn zou komen, wat de kans op valpartijen verhoogt. Omgekeerd moet ik ook wel zeggen dat het geen probleem was als we even van onder de mikoshi vandaan gingen.

Kinderen in de mikoshi; Kimura heeft niet al te veel te dragen (hij doet wel goed alsof!); wat we later met het echte schrijn zouden moeten doen.

De tocht was wel heel plezant. Al roepend en begeleid door de traditionele Japanse drum waarop de vier kinderen in de mikoshi sloegen baanden we ons een weg door de straten, tot we aan de trappen van de tempel kwamen. Dan kwam het eerste echt moeilijke gedeelte: dat ding naar boven dragen. Dat moest zeer traag gebeuren, ook aangezien de doorgang niet zo breed was. Eens boven kwam dan het vermoeiendste stuk: van de ene naar de andere kant lopen met de mikoshi en het tussendoor met gestrekte armen boven de hoofden tillen en er dan wat mee ronddansen. Maar daarna mochten we wat uitrusten, sake drinken en naar tempelmeisjes kijken die met gracieuze bewegingen de zegen van de goden over ons brachten. En daar doe je het toch voor hé.

Op de terugweg moesten we de mikoshi nog even dragen, maar voor het grootste deel van de weg mochten we het voortduwen (op wieltjes). Maar dat is niet echt spectaculair, dus ga ik maar meteen over naar de afterparty. Naar goede gewoonte was daar ruim voldoende eten en zoveel drank als je wou. En naar even goede gewoonte moesten de buitenlanders zichzelf weer eens allemaal voorstellen. Toen iedereen genoeg gedronken had en op zijn minst wat vrolijk was, keerden we allemaal blij naar onze dorm terug, onszelf meerdere malen luidop afvragend of we voor één keertje misschien toch eens de les van maandagmorgen zouden overslaan.

Maar dat deden we niet! Ongeveer iedereen was om 9u op post, zij het wat slaperiger dan gewoonlijk. We hadden wel iets om naar uit te kijken, namelijk de karaokefieldtrip die we omstreeks 18u met de klas Pop Culture zouden ondernemen. Het was nog niet zo lang geleden dat ik aan een karaokesessie meegedaan had, maar ook deze keer was het weer leuk. Tot mijn vreugde vond ik een Japans liedje dat ik genoeg kende en leuk genoeg vond om te zingen (voor de kenners: Segata Sanshiro). In een korte uitleg voor we vertrokken naar de karaokebar had de prof ons verteld dat het in Japanse karaoke ging over je best doen, en niet over goed zijn, maar aangezien we bijna uitsluitend met Westerlingen waren heb ik van die ingesteldheid niet veel gemerkt. Wat wel zeer goed was, was dat ook de wat verlegener exemplaren onder de buitenlanders steeds enthousiaster werden en gretig meededen. En dat hoorde ook bij deze "oefening", dus ik denk dat we het op alle vlakken wel als geslaagd kunnen beschouwen.

Dinsdag gebeurde er niet veel speciaals, behalve dan dat we na de les theeceremonie (waarvan deze keer foto's getrokken zijn, ik probeer die zo snel mogelijk te pakken te krijgen) de mogelijkheid kregen een mooie rol kalligrafie mee te nemen. Als wij onderwezen worden in de aloude traditie van het theezetten, vindt er immers in het lokaal naast ons een les kalligrafie voor gevorderden plaats, en ze hadden nog wat "overschot" van de dingen die ze neergepend hadden. Maar zoals je op de foto kan zien, is die allesbehalve lelijk. Ik heb dit dan ook meteen omhoog gehangen in mijn kamer. Het is een Chinees vers over de natuur, maar hoewel ik de aparte onderdelen begrijp, ben ik er nog niet helemaal zeker van wat de precieze betekenis is.

En dan was het woensdag, voor mij een lesloze dag, maar dat betekent niet dat ik niets te doen heb gehad. Als voorbereiding op de bergtocht van zondag in Kobe moesten Judith en ik nog een aantal spullen gaan kopen. In mijn geval was dat een voorhoofdlamp, aangezien het hier al om 17.45 donker wordt en dat altijd handiger is dan zo'n zaklamp die je steeds moet vasthouden. Judith kocht daarnaast nog bergschoenen, en we namen dan beiden nog wat van die calorierepen mee (met chocolade en sinaasappel!), aangezien het een vermoeiende tocht zou worden (zie in een volgende blogpost). Haku, degene van de circle die de wandeling in Kobe organiseerte, was meegekomen om ons de weg te tonen, en met hem hebben we dus ook een paar fijne conversaties gehad. Tegen 16u waren we terug in Kandaimae, en na een verkwikkende McDonalds-maaltijd had ik nog even tijd om wat uit te rusten op mijn kamer, wat ik wel kon gebruiken gezien mijn moeheid van het weekend nog niet helemaal verdwenen was.

Omstreeks 19u moest ik echter alweer opstaan, want niet lang daarna arriveerden Peter en Caroline, de twee Leuvenaars die dit jaar Osaka Gaidai (een andere grote universiteit in Osaka) onveilig maken, en op het programma stond: eten en... karaoke! Ja, alweer. Aanvankelijk had ik er niet zoveel zin in, aangezien ik maandag al volop de kans had gehad iedereen te teisteren tijdens zo'n evenement, maar het is toch weer zeer leuk geworden. Het was trouwens de eerste keer dat we een echt uitstapje met enkel Belgen hadden, wat ook wel eens aangenaam was. Ik was wel mijn fototoestel vergeten, en steel de foto's hieronder dus maar even van Caroline en Judith.

Peter, Judith en ik; Michael met streepjes en uit volle borst; Hilde zingt en dus zwijg ik wijselijk.

Donderdag is er niet veel speciaals gebeurd, en vrijdag ook al niet. Vrijdag en zaterdag waren er wel twee Halloweenfeestjes, maar om mezelf een wat minder druk tijdsschema te gunnen heb ik daar niet aan deelgenomen. Die van vandaag (zaterdag dus) zal trouwens misschien iets te lang uitlopen, en ik moet er morgen voor die bergtocht vroeg uit.

Ik besluit dan ook met even kort samen te vatten hoe de dag er morgen zal uitzien: om 4u opstaan, om 5u op de trein naar Kobe, om daar dan om 6.30 aan de wandeling te beginnen. Deze zal een kleine vijftien uur duren en bedraagt 55,4 km. We stappen door 13 verschillende bergen en keren normaal gezien rond 21.30 terug naar huis. Buiten Judith en Hilde gaan er geen meisjes mee, aangezien de Japanse meisjes het naar verluidt te zwaar vinden. Spannend, spannend, spannend! In elk geval zullen de elementen voor een goede volgende blogpost zeker aanwezig zijn. Nu moet ik enkel zien dat ik mijn fototoestel niet vergeet... Morituri te salutant!

De enige echte voorhoofdlamp; proviand voor onderweg: appel, twee chocoladekoeken, zak met calorierepen en ook een paar gewone koekjes, ontbijtgranen en twee "jelly foods" (smaken appel en citroen).

Lawaai en ruis

2006-10-19T02:00:00.001+09:00

Problemen, problemen. De buren klagen dat ze last hebben van lawaai dat uit onze dorm komt. De unief wil dat dat stopt, of er volgen sancties. En dus: spoedvergadering gisterenavond, eerst voor de Japanners, daarna (om 23u) voor de buitenlanders. Wat volgt is een verhaal over mis- of helemaal geen communicatie.

Laat ik eerst even de context schetsen. Vorige week werden er ineens overal in de dorm papieren opgehangen met nieuwe regels: de badkamer in de rechtervleugel van het gebouw mocht niet meer gebruikt worden, na 22u mocht er geen eten meer gemaakt worden of was gedaan worden en na datzelfde uur mocht je ook niet meer binnen op andere mensen hun kamer. De reden was dat er klachten van de buren over nachtlawaai waren geweest, maar meer werd daar niet over gezegd. We werden wel uitgenodigd op een vergadering hieromtrent, die van gisteren dus.

Stel je voor: je steekt een dikke twintig studenten in een kamer en laat hen discussiëren over een probleem waarvan iedereen de gevolgen zal moeten dragen indien het escaleert. Hoe groot is de kans dan dat je discussie vruchtbaar is? Het juiste antwoord is volgens mij "vrij klein", en dat werd gisteren mooi geïllustreerd. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het zeer goed dat vele mensen hun best deden om een oplossing te zoeken, maar de manier waarop was niet je dat. Hun oplossing waren zeker niet slecht, maar terwijl ze die naar voor brachten (of eerder: riepen) hielden ze misschien iets te weinig rekening met wat anderen zeiden. Bovendien was er door het snelle tempo van het over en weer geroep te weinig communicatie tussen de buitenlanders en de aanwezige Japanners (de leiders van de dorm), zodat de suggesties niet altijd even deftig vertaald werden in het Japans en er van die kant dan ook weinig feedback kwam. Het gevolg was dat vele buitenlanders, na na vijfenveertig minuten nog geen stap verder gekomen te zijn, de indruk kregen dat het toch niets uithaalde en weggingen.

In feite was dat nog niet zo slecht, want dat maakte dat er niet al te veel mensen meer overbleven en dat die dan ook op een rustigere manier konden zoeken naar een oplossing. En dat lukte aardig, moet ik zeggen. Al snel waren we het erover eens dat dit probleem bij de basis aangepakt moest worden. We wisten immers nog altijd niet wat het probleem juist was ("lawaaioverlast" alleen is een beetje vaag, niet?) en vreemd genoeg konden de leiders ons ook niet veel meer vertellen over de klachten die we gekregen hadden. We hadden tevoren wel te horen gekregen dat de buren naar verluidt zelfs al bij de universiteitsrector gaan klagen waren, dus het leek in elk geval wel ernstig. Om de oorzaak te vinden leek het dan ook best twee dingen te doen: enerzijds zelf zoeken waar het lawaai vandaan komt, anderzijds (en hier heb ik vooral op gehamerd) duidelijk communiceren met de buren. Niet alleen kunnen zij zo laten weten wat het probleem juist is, we tonen er ook meteen onze welwillendheid mee. Samen werken met de buren op zoek naar oorzaken en oplossingen leek ons dan ook veel beter, eerder dan een paar preventieve maatregelen zoals bovenstaande die misschien niet eens veel gaan helpen, aangezien we helemaal niet zeker weten of het probleem effectief daarvan afkomstig is. Wij kunnen dan bijvoorbeeld een maatregel nemen, en de buren kunnen ons dan meteen vertellen of dat geholpen heeft of niet. Als we ondertussen zelf ook actief zoeken naar de oorzaak (bijvoorbeeld door af en toe zelf eens buiten te gaan luisteren), lijkt het mij verre van onmogelijk daaruit resultaten te halen waarmee iedereen tevreden kan zijn.

Maar terwijl dat allemaal mooi is in theorie, waren de Japanners er heel wat minder enthousiast over. Wat ze ons immers blijkbaar vergeten waren te zeggen was dat de buren meteen een oplossing wouden, en het liefst in de vorm van zo streng mogelijke regels. Matthias vertelde me achteraf dat ze waarschijnlijk willen dat deze dorm de traditionele Japanse regels implementeert, wat er bijvoorbeeld op neerkomt dat iedereen na 22u op zijn kamer moet zijn. En misschien ligt het aan mij, maar met zo'n regels lijkt een avondklok niet meer veraf.

Wat moet er dan gedaan worden? Blijkbaar kunnen we niets anders doen dan zo snel mogelijk een oplossing te vinden. Maar die moeten we wel liefst vinden zonder eerst de oorzaak deftig te kunnen onderzoeken, en zonder te communiceren met de klagers. Tja, dan lijkt er inderdaad niets anders op te zitten dan een beetje te gokken waar het probleem vandaan komt en op die plaatsen dan maatregelen nemen.

Nu, eerlijk gezegd denk ik niet dat veel studenten het erg lastig gaan hebben met de meeste van die maatregelen. Maar wie mij kent, weet dat ik op bepaalde principes erg gesteld ben, en een daarvan is communicatie en samen naar oplossingen zoeken. En het is dus frustrerend als wij gewoon ja moeten knikken, zeker als we bereid zijn alle moeite te doen om zelf een oplossing te vinden.

Ik ben in elk geval zeer benieuwd waarop dit alles zal uitdraaien. Het zou me niet verbazen als er sowieso tot nu toe nog niet veel gecommuniceerd zou zijn geweest met de buren, en dat de verhalen over de wensen/eisen van de buren niet altijd op feiten gebaseerd zouden zijn. Een van de Japanners zei trouwens als argument "die buren zijn even oud als mijn ouders, dus denken ze waarschijnlijk gelijkaardig". En dat kan zeker waar zijn, maar ik hoop dat ze dat wel eerst even nagevraagd hebben.

Maar ik vraag me vooral af of men dat van de buren niet in het begin van de vergadering, of nog beter, al veel eerder, had kunnen zeggen. Dan hadden we ons in elk geval de moeite kunnen besparen naar logische oplossingen te zoeken, want het is duidelijk dat die in dit geval niet zullen helpen. Dit was dus een verhaal over ruis tussen buitenlanders onderling en tussen buitenlanders en Japanners, maar vooral over schijnbare radiostilte tussen buren.

Goedemorg... ehm, avond

2006-10-18T17:02:00.000+09:00

Wie mij kent, weet ik dat ik niet al te veel uren slaap nodig heb, en niet veel moeite heb met een hele nacht op te blijven, zolang dat niet te vaak gebeurt uiteraard. Iets moeilijker is het echter om mijn slaapritme helemaal om te gooien, en dat was wel wat ik dit weekend moest doen.

Samen met Michael, Judith, Hilde en Tinne had ik me immers opgegeven als vrijwilliger bij de organisatie van het Osaka European Film Festival. Dat festival is pas in november, maar vorig weekend vond er een soort uitloper van plaats: het World Television Commercial Festival. Waar komt dat op neer? Wel, dat mensen geld betalen om van ongeveer 22u tot 6u naar reclamefilmpjes te kijken. Niets voor mij, maar het leek wel leuk om daar met zijn allen te helpen. Je laat zo trouwens ook je gezicht zien aan een paar mensen die je misschien in de toekomst wel kunnen helpen met iets, en vooral in Japan is dat toch vrij belangrijk.

Judith en ik hadden nog les tot 14.30, dus we kwamen de eerste dag iets later aan dan de rest van de Leuvenaars, rond 16u. De organisatie had gevraagd indien mogelijk er te zijn om 15u, dus de andere vrijwilligers (en er waren er toch een stuk of 10) waren al druk bezig. Hun taak op dat moment was pachi-pachi's uit te pakken. Pachi pachi is een Japans onomatopee voor handgeklap, en dit waren dus van die plastieken spulletjes met aan weerszijden handjes waarmee je dan geklap kon nabootsen. Ik denk dat de meeste toeschouwers het wel een leuk gadget vonden.

De volgende taak was ballonnen opblazen en die op de stoelen leggen. We waren met genoeg, dus lang duurde dat niet. We trokken nog snel een groepsfoto, en daarna mochten we een kleine versnapering naar binnen spelen. Het echte eten zou immers pas twee uur nadien komen, en het leek de organisatoren waarschijnlijk niet zo handig dat we zouden doodvallen vóór we gedaan hadden met werken.

De ballonnen in de zaal, de groepsfoto & een heroïsch Chupa Chups gevecht

Wat volgde was wat rondgezeul met tafels, stoelen en posters, maar dat is niet echt interessant. Even voortspoelen naar 21.30, wanneer de eerste toeschouwers aankwamen. De taken waren ondertussen verdeeld, en ik kreeg de eer pachi pachi's uit te delen. In het kader van jobcreatie waren we in totaal met vier om die dingen aan de mensen te geven, twee uitdelers en twee helpers. De taak van deze laatsten was de pachi pachi's op tijd aan te reiken aan de uitdelers. Een beetje nutteloos als je het mij vraagt, vooral omdat het vrouwtje dat mij moest helpen niet veel hoger kwam dan de doos waaruit ik normaal gezien de spullen had moeten nemen. Maar het was wel een zeer grappige vrouw, dus voor de rest had ik er zeker geen klagen over.

De mensen mochten nog tot laat op de avond toekomen, en Judith en ik moesten daarom nog een hele tijd aan de ingang blijven staan, terwijl de rest van de vrijwilligers wegfladderde naar alle kanten. Ik denk dat we daar nog tot 23.00 hebben gestaan, waarna we dan maar zelf vervangers gezocht hebben. De uren daarna tot 6u heb ik afwisselend filmpjes gekeken, ben ik in slaap gevallen bij het bekijken van filmpjes, ben ik even buiten gaan wandelen, heb ik Perrier gedronken tijdens de pauze en (vooral wanneer ik moe werd) me geërgerd aan de soms wat te wensen over latende organisatie.

Het leukste moest echter nog komen. Wanneer alle toeschouwers het pand hadden verlaten, mochten wij immers de ballonnen en het vuil dat de mensen achtergelaten hadden opruimen. Dat op zich is uiteraard al een droomtaak, vooral om zes uur 's ochtends, maar als ik dan nog eens vertel dat we al die ballonnen dan nog eens allemaal uit de zaal mochten dragen naar een apart kamertje verderop, kan je je voorstellen dat we waarlijk overliepen van geluk. En, om het met Hilde haar woorden te zeggen, in mijn hoofd klonk dat niet sarcastisch.

Maar hier las ik even een tussenpauze in, om mijn woorden wat te relativeren en zo te voorkomen dat ik een te negatief beeld van dit alles geef. Ik beschrijf hierboven immers wat mijn perceptie op dat moment was, en die kan wel eens negatief beïnvloed zijn geweest door mijn moeheid. Gelukkig heb ik daarna van 8 tot 16 kunnen slapen, zodat de volgende dag op dat vlak veel beter was.

Aan onze taak veranderde er zeer weinig. We moesten nog altijd dingen uitdelen aan de ingang, en voor de rest enkel de ballonnen terugleggen, filmpjes kijken en Perrier drinken. Maar dan zonder zo moe te zijn en (in het geval van de filmpjes) met zetels helemaal vooraan in de zaal. Daardoor heb ik de reclamespotjes toch allemaal vrij goed kunnen zien, en er zaten er zeker een paar goeie tussen. Uit België was er het vrij bekende Donna-spotje, uit Frankrijk die van l'Equipe en ook dat grappig ding met de hond en de beroepsmisvormde keeper kwam aan bod. Er waren echter ook heel wat aangrijpende filmpjes, of filmpjes met een sterke boodschap, zoals dit van Amnesty International. Jammer genoeg bleven de echt goede tot een minderheid beperkt, zodat het mij steeds meer verwonderde dat mensen hier geld voor betaalden (ik dacht dat het zelfs 4000 yen, ofte 25 euro, was). Bovendien lag drie kwart van de zaal tegen 3u al te slapen in hun stoel.

Het einde der ballonnen & Japanners die staan aan te schuiven voor koffie

Al bij al was ik natuurlijk wel blij toen het weer 6u was. Bovendien hadden de meeste mensen deze keer hun vuil én ballonnen zelf meegenomen, zodat we echt niet veel werk meer hadden. De ballonnen mochten trouwens ook eindelijk kapot. Net voor we vertrokken, kregen we nog onze vervoerskosten terugbetaald en twee tickets voor het echte filmfestival in november in de handen gestopt. Het einde van het verhaal? Zoals bijna alle dagen hier, moe, maar tevreden, het bed in.

歌い放題 - All you can sing

2006-10-16T11:06:00.000+09:00

*aangezien ik deze tekst vanuit het IT-center typ, kan ik even geen foto's erbijzetten. Maar ze zullen niet al te lang op zich laten wachten*

Jaja, zoals op het einde van mijn vorige post gezegd was het woensdagavond zover: mijn eerste karaoke-ervaring. Ik zou me daar samen met Hilde, Judith, hun respectievelijke roommates Chiori en Ayaka, en Aoi, een vriendin van Ayaka, aan wagen. Chiori zei op het laatste moment wel af, dus uiteindelijk waren we maar met vijf. Wie goed opgelet heeft in de les Japanse namen (of gewoon de vorige zin goed gelezen heeft), ziet onmiddelijk dat ik dus de enige jongen was. Gegeven het feit dat meisjes over het algemeen beter kunnen zingen dan jongens, kan ik moeilijk beweren dat ik niet nerveus was.

De twee Japanse meisjes hadden gekozen voor een karaokebar in Esaka, een twintigtal minuutjes rijden met de fiets. In tegenstelling tot bij ons, doe je karaoke in Japan in het algemeen in een klein kamertje met enkel mensen die je kent, en dus niet voor een grote massa. Het haalt in elk geval heel wat drempelvrees weg, al is de kans natuurlijk iets groter dat je vrienden mindere prestaties langer onthouden en onder luid hoongelach te pas en te onpass vermelden. Maar als vrienden elkaar niet meer in alle hartelijkheid kunnen uitlachen, waar dienen ze dan nog voor?

Omstreeks 20.30u begonnen we met zingen, al weet ik niet meer juist welk lied het nu weer was. Om 21u wenste ik, zoals verwacht, dat er andere jongens meegekomen waren, zodat mijn misse noten niet altijd even hard zouden opvallen tussen al die zoetgevooisdheid. Ik vind niet dat ik echt slecht zing, maar echt goed is het in elk geval ook niet en ik moet vooral meer aandacht besteden aan een juiste toonaard te vinden om in te zingen, zodat ik niet opeens in het midden van een liedje merk dat ik veel te hoog of te laag moet gaan voor mijn capaciteiten.

Maar of het nu goed was of niet, daar heb ik me niet veel van aangetrokken en gewoon gezongen wat ik wou. Dat waren zowel leuke liedjes (YMCA, Summer Nights uit Grease, Paradise by the Dashboard Light, 99 Luftballons) als melodietjes met een speciale betekenis voor mij. En bij die laatste heb ik zeker af en toe een (al dan niet innerlijk) traantje weggepinkt. Zo heb ik Your Song veel minder goed gezongen dan ik gewoonlijk doe, maar ik heb er wel enorm van genoten door de gedachte aan Stefanie. Samen met andere liedjes, zoals The Rose, Eternal Flame en A Whole New World maakte dit van deze avond niet alleen een avond om te herinneren, maar ook een avond waarin ik zelf heel veel mooie herinneringen heb kunnen ophalen, aan al mijn vrienden en familie. En dat heeft me enorm veel deugd gedaan.

Onze karaokesessie duurde uiteindelijk vrij lang, namelijk tot 4u 's ochtends. Moe maar tevreden keerden we naar huis terug en sliepen we nog een paar uurtjes tot we moesten opstaan voor de volgende dag. Het zou immers niet het minst drukke weekend worden... 　

Seksediscriminatie en wandelen in Kyoto

2006-10-11T02:02:00.000+09:00

Zoals beloofd, is het nu vertel-wat-je-dit-weekend-gedaan-hebt tijd. Het korte antwoord is: mij goed geamuseerd. Het langere kan je hieronder lezen.

Ook hier begint mijn verhaal vrijdag, meerbepaald nadat ik Yohei ontmoet had in het Centrum voor Internationale Betrekkingen. Kimura-san, een fijne kerel die ons ook best wel te pruimen vindt, kwam naar ons (in dit geval Judith en ik) toe met de vraag of we geen interesse hadden om mee te werken aan het Toka Ebisu festival, dat begin januari niet zo heel ver van onze deur gehouden wordt. Ik vond het vreemd dat hij zich bijna enkel tot Judith richtte, maar al snel bleek dat dat kwam omdat ze eigenlijk enkel meisjes zochten. Maar ik mocht wel mee op bezoek aan het heiligdom de volgende dag, en aangezien ik toch nog niet echt iets speciaals gepland had - en je hier toch ook wel wat anders moet doen dan studeren - kon ik dat moeilijk weigeren.

De volgende dag sprak ik dus om 9u af met Hilde, Judith, Roos, Tinne en Chuuken, een goedlachse Taiwanees met wie ik voor mijn doen nog vrij veel optrek. We werden vergezeld door Masami Takahashi van het Centrum en namen de trein tot aan het Imamiya Ebisu heiligdom. Daar werden we opgewacht door een priester, die de meisjes verder inlichtte over de taak die hen misschien te wachten staat. Voor dat Toka Ebisu festival zouden ze immers graag een paar buitenlanders hebben om deel uit te maken van de veertig 福娘 (fukumusume, good luck-girls), een taak waarvoor je normaal gezien moet geselecteerd worden uit 4000 tot 5000 meisjes. Wat ze precies moeten doen kan je lezen op de blogs van Judith of Hilde, maar je kan je dus wel voorstellen dat de meisjes dit wat graag zouden doen. Zeker als je weet dat ze de kimono die ze ervoor moeten dragen achteraf mee naar huis krijgen en ze er ook nog eens goed voor betaald worden. Uiteraard zou het oneerlijk zijn tegenover al die Japanse cuties om er gewoon een paar buitenlanders bij te smijten zonder dat die er iets voor moeten doen, dus zal er binnenkort van de vier Leuvenaars een interview afgenomen worden om te bepalen of ze mee mogen doen. Maar het leek in elk geval wel alsof ze er hoe dan ook wat niet-Japanners bij wilden hebben.

En de jongens? Verassend genoeg bestaan er ook 福息子 (fukumusuko, good luck-boys), dus het was niet al geween en tandengeknars voor ons. Wij krijgen wel geen kimono, en ook niet veel geld, maar zo'n festival op zich is toch ook altijd leuk he. Onze taak zou eruit bestaan zaken aan te reiken aan de 福娘, dus erg veeleisend is het allemaal wel niet... Maar het blijft een schitterende gelegenheid om deel te nemen aan de traditionele Japanse cultuur.

Na dat gesprek namen we nog de tijd om de rest van het heiligdom te bezoeken. Op de foto hieronder zie je mij buigen voor een schrijn (staat niet op de foto) na een offer van vijf yen te hebben gebracht. Goed om één wens in vervulling te laten gaan. Daarna volgde de groepsfoto (Takahashi-sensei staat er jammer genoeg niet op) en verlieten we het domein.

Nu we toch in de buurt waren, besloten we meteen ook de Shitennoujitempel te bezoeken, het eerste officiële Boeddhistische heiligdom dat in Japan gebouwd werd. We zijn in de pagode geweest (veel was daar wel niet te zien) en hebben binnenin de tempel een paar hé-dit-hebben-we-gezien-in-onze-cursus-in-Leuven momenten gehad bij bepaalde beelden. Jammer genoeg mocht je daarvan geen foto's trekken.

We hadden nog niet veel zin om daarna al terug te gaan, en de immer vriendelijke Takahashi-sensei stelde voor tesamen naar Umeda te gaan. Ondertussen vielen we bijna dood (ja, ik weet dat dat een contaminatie is) van de honger, en eens aangekomen in Umeda gingen we dan ook meteen een van de vele kleine restaurantjes binnen, waar we zowaar getrakteerd werden door onze steeds nog vriendelijker wordende begeleidster. We moeten er zeker aan denken haar binnenkort wat chocolaatjes of pralines te kopen, aangezien ze duidelijk heeft laten merken dat wel te lusten. Na het eten namen we afscheid van haar en trok ik samen met de vier Leuvenaars naar de 32e verdieping (zie foto voor het zicht op de lelijke stad) van het station om er even een mangawinkel binnen te gaan, aangezien Judith het Japanse verhaal waarop The Lion King gebaseerd is wou vinden. En gevonden heeft, dus blijblijblij.

Daarna was het mijn beurt om geld uit te geven. Ik ben immers al een tijdje op zoek naar een manier om buiten mijn leerboeken op een effectieve, en als het even kon ook iets plezierigere manier mijn kanji (Chinese tekens) te oefenen. En die had ik eindelijk gevonden, in de vorm van het officiële spel van de 漢字能力検定 (kanji nouryoku kentei, Kanji Proficiency Test) voor Nintendo DS, een draagbare spelconsole (een soort geavanceerde gameboy dus). Dat kost natuurlijk wel geld, maar het is het wel waard. Het grote voordeel aan die Nintendo DS is immers dat je een scherm hebt waarop je met een stylus kan schrijven, wat heel erg belangrijk is om de schrijfwijze van je kanji te kunnen oefenen. En uiteindelijk zijn dit soort dingen hier veel goedkoper dan in België (ik heb voor het spel en de console samen minder dan 100 euro betaald). Wees ook niet ongerust: het is niet mijn bedoeling daar nog veel andere spelletjes voor te kopen en daaraan verslaafd te geraken. Het is ook mijn enige niet-abslouut-noodzakelijke aankoop geweest tot nu toe, en zal dat ook voor een hele tijd blijven. Maar de meeste mensen die deze blog lezen zouden me wel genoeg moeten kennen om dat allemaal zelf al beseft te hebben :)

Het werd dan stilaan tijd om huiswaarts te keren, want om 18u hadden we afgesproken met Yohei voor het avondeten. We zaten echter nog behoorlijk vol van het middagmaal en hebben het dan maar bij een bescheiden maaltijd gehouden. Ik had spaghetti met tomatensaus en ansjovis, maar tegen mijn verwachtingen in lagen er niet gewoon stukje ansjovis tussen, maar hadden ze die helemaal in de saus gedraaid, zodat die wel zeer zout smaakte. Tijdens het eten hebben we veel gepraat en goed gelachen, al vroeg Ryo (een vriend van Yohei, en over het algemeen een zeer fijne jongen) zich af waarom ik niet met al zijn grappen lachtte. Dat was pas iets waarmee ik moest lachen!

De volgende dag was het nog vroeger opstaan geblazen, want ik zou met Hilde en Judith eindelijk naar Kyoto gaan voor een heuse berg- en boswandeling. Om geld te besparen (en omdat het toch een stap-dag zou worden) stapten we een eindje van ons vertrekpunt af van de trein. Dat vertrekpunt was in dit geval 銀閣寺 (ginkakuji, het zilveren paviljoen). Noem mij een barbaar, maar ik heb het nooit zo gehad voor al die tempels, en veel kan ik er dan ook niet over zeggen zonder dat het een saaie geschiedenisles wordt. Gelukkig was er een mooie zentuin rond, waar zelfs wat ludieke elementen in verwerkt waren. Zie de foto's!

Maar het was tijd om aan onze wandeling te beginnen, en na een bezinningsmoment (dat klinkt beter dan "rustpauze omdat we toch al een klein beetje moe waren") deden we dat dan ook. De tocht kan als volgt beschreven worden: trappen - bomen - trappen - nog meer trappen - stenen trappen - mooi uitzicht over Kyoto - lunch in het bos - trappen - zingen om de moed erin te houden - wiiieee, het gaat naar beneden - altijd maar naar beneden - aankomst. Het was in elk geval erg plezant, en ik kijk al uit naar een volgende gelijkaardige activiteit. Alles bij elkaar hebben we die dag zo'n 16 km gestapt (vaak bergop), dus we waren wel vrij tot heel moe wanneer we ons eindelijk op de treinzetels konden neerploffen. En wat past er beter na zo'n inspannende dag dan je eens goed te laten gaan en het ongezondst mogelijke eten naar binnen te spelen. Inderdaad, voor ons avondeten zijn we naar de McDonalds hier in de buurt gegaan. Opvallend daar was vooral de klassieke muziek op de achtergrond, dat is best wel aangenaam, zelfs bij zo'n soort eten.

Vandaag op het programma: informatievergadering in het Centrum voor Internationale Betrekkingen en... mijn eerste karaoke-sessie! Benieuwd wat dat wordt? Ik ook, dus ik vertel er volgende keer zeker meer over.

Tot dan neem ik afscheid met dit voorbeeld van uiterst angstaanjagende fauna

Ruben

PS: nu staan de foto's nog wat knullig naast elkaar, maar daar zal ik snel verandering in proberen te brengen (lees: van zodra mijn trage internetconnectie het toelaat)

Algemene vaagheid

2006-10-10T20:28:00.000+09:00

Het is weer eens tijd om mijn belevenissen met jullie te delen. Ik heb er een fijn weekend opzitten, maar om daarover te lezen zullen jullie nog even moeten wachten tot mijn volgend blogbericht af is. Ik wou het hier namelijk eerst hebben over een opmerkelijk cultuurverschil dat mij opviel in de vorm van drie gsm-berichtjes.

Vrijdag, net voor de les begon, kreeg ik een mailtje van een adres dat mij onbekend was, maar aangezien ik twee dagen daarvoor een mailtje had gestuurd naar een van de verantwoordelijken van het orkest van de universiteit hier (waarover straks meer), dacht ik dat het wel van die kant zou komen. Het bericht zelf was echter zo vaag als het maar kon: "Sorry voor het late antwoord (al kon dit Japanse woord ook gewoon als bericht geïnterpreteerd worden), maar kan je op 29 oktober meedoen aan een activiteit?". Geen naam bovenaan of onderaan (zodat ik dus niet wist of het echt de bedoeling was dat ik dat bericht zou ontvangen), en aangezien ik niemand de laatste tijd een mail had gestuurd waarop ik zo'n antwoord terug zou kunnen krijgen, was ik best wel verward. Uiteindelijk bleek het van de backpackersclub (zie lager) te komen, en was het niet echt belangrijk, aangezien dat nog in een volgende vergadering aan bod zou komen.

Tijdens de les Japans kwam er dan een tweede mailtje, deze keer gelukkig wel van iemand die ik kende. Yohei, een jongen waarmee ik al meerdere keren had gepraat en die ons al vaker had geholpen niet verloren te lopen in het mistige administratieve bos dat Japan soms kan zijn, vroeg of het voor mij pastte om direct af te spreken aan het Centrum voor Internationale Betrekkingen. Verder niets, en ik weet nu niet of het aan mij ligt, maar als ik zo'n mail krijg denk ik automatisch dat er iets ergs gebeurd is of tenminste dat die persoon dringend iets moet vertellen. Ik heb dan ook meteen na de les teruggebeld - wat Yohei zeer vreemd vond (kijk maar naar zijn gezicht), want een gsm dient hier nog meer dan in België vooral om berichtjes te sturen - en gezegd dat ik er onmiddellijk heen ging. Uiteindelijk bleek er niets aan de hand, Yohei had gewoon zin om wat te praten en samen dingen te doen. Het was in elk geval leuk, dus klagen doe ik niet, maar ik heb hem toch wel uitgelegd waarom ik daar met een vrij bezorgd gezicht aankwam.

Het derde vage mailtje bereikte me vandaag. Terwijl ik me afvroeg hoe ik in godsnaam die verwarming van de toiletbril kon afzetten (het wordt té warm na een tijdje), kwam er weer een bericht van de backpackersclub binnen. Afspraak om 12.20, zelfde plaats als vorige week. Stuur mij zo een bericht in België, en je krijgt gegarandeerd kritiek van mij dat je niet anticipeert op het feit dat ik - om welke reden dan ook - vergeten zou kunnen zijn waar dat juist was. Het is immers maar een kleine moeite om dat even tussen haakjes te vermelden. In dit geval wist ik dus inderdaad niet welk lokaal dat dat was, maar gelukkig hadden Hilde en Judith het wel onthouden en kwamen we dus perfect op tijd.

Geen enkele van de drie gevallen heeft me dus echt problemen opgeleverd, maar het toont wel aan dat de mensen hier veel meer impliceren en weinig expliceren. Nu zijn er natuurlijk ook wel veel Belgen die bijvoorbeeld in het derde geval ook zo vaag zouden zijn, maar hier gebeurt het echt wel opmerkelijk frequenter. Ook in de Japanse taal wordt er trouwens veel meer geïmpliceerd dan in de meeste Westerse. Ik heb nu te weinig tijd om erover verder te filosoferen (wie mij kent weet dat ik dat maar wat graag zou doen), maar het is in elk geval een interessant verschil, waarmee ik waarschijnlijk nog vaak zal geconfronteerd worden. Vanaf nu zal ik er in elk geval beter op voorbereid zijn, en mij minder zorgen maken als er nog eens een Japanner mij een bericht stuurt dat hij mij meteen wil spreken :)

Status Quaestionis

2006-10-04T04:05:00.000+09:00

*Eerst een kleine dienstmededeling: ik heb eindelijk een gsm gekocht (ja, zo een van die coole Japanse met allerlei snufjes die je toch niet gebruikt), en wie wil kan me vanaf nu dus ook daarop contacteren. Mijn telefoonnummer is 08061430797 (landcode Japan is trouwens +81), mijn gsm-mailadres ruben.vanbelle@ezweb.ne.jp.*

In de berichten hieronder heb ik enkel de mails verzameld die ik reeds rondgestuurd heb, maar vanaf nu is het dus de bedoeling van deze pagina een volwaardige blog te maken. Aangezien dit dus eigenlijk het eerste echte blogbericht is, is een kleine introductie op zijn plaats.

Zo vragen sommigen zich misschien af waar ik dat gekke internetadres vandaan haal. Zoals jullie weten, heet ik Ruben en studeer ik Japanologie aan de KU Leuven. Niets speciaals, zou je denken, tot je hoort wat dat in het Japans wordt. De "eu"-klank kennen ze hier niet en vervangen ze gewoon door "oe" (in het Japans "u" geschreven). De l wordt hier een zachte r, en dus krijg je in de plaats van Leuven "Roeven" (Ruuven). Als je dan nog eens weet dat de Japanse v heel erg lijkt op de b, en dat ze de u in mijn naam voor het gemak ook maar als "oe" uitspreken, kan je je dus wel voorstellen dat die twee heel erg op elkaar lijken qua uitspraak. Het heeft al heel wat vreemde situaties opgeleverd (zoals docenten die denken dat je ze niet goed verstaan hebt als ze je naar je universiteit vragen en je schijnbaar voor de tweede keer je naam zegt), maar bovenal is het een leuke manier om het ijs te breken. Vandaar dat ik bij 自己紹介 (jikoshoukai, jezelf voorstellen) altijd zeg: ルーヴぇンから来たルーベンと申します (ruven kara kita ruben to mooshimasu, ik heet Ruben en kom uit Leuven). Succes gegarandeerd!

Wat ik nog moet introduceren, zijn een aantal namen die hier zeker een paar keer gaan opduiken. Eerst en vooral de Leuvenaars. Er zijn hier twee mensen met wie ik twee jaar in de klas gezeten heb, namelijl Judith en Hilde. Dan is er nog Michael, die een jaar hoger zit, en Roos en Tinne, die al twee jaar meer ervaring hebben dan ik. Allemaal toffe mensen, dus jullie zullen er nog wel van horen. Daarnaast zijn er natuurlijk nog een hoop Japanners, die ik gaandeweg wel zal voorstellen als ik er iets significants mee beleef (lees: eindelijk hun naam kan onthouden). Zoals de meesten onder jullie weten, delen de buitenlandse studenten een kamer met een Japanner, en in mijn geval is dat Takuma, die nu aan zijn vierde jaar begonnen is. Hij studeert Frans, waardoor hij ook wat geïnteresseerd is in België. We praten elke dag wel wat, maar erg diepgaand is dat in elk geval nog niet. Maar dat komt misschien wel. Ten slotte zijn er nog de andere buitenlanders, die ik ook wel zal voorstellen als dat nodig blijkt te zijn.

Nog iets waar sommigen in geïnteresseerd zullen zijn, zijn de lessen die ik volg. Ik zet ze even op een rijtje.

Japans 4b: zoals in de vorige berichten reeds uitgelegd, zit ik in niveau 4 voor Japans. Om de groepen beperkt te houden, werden de mensen uit die groep nog eens opgesplitst in 4a en 4b, en ik zit dus (net als Judith) in de b-groep. Van deze les hebben we twee koma (een koma is anderhalf uur) per week, dinsdag en vrijdag. We lezen vooral teksten uit ons handboek, wat uiteraard zeer goed is voor mijn kanji- en woordenschatkennis. Tussendoor wordt er dan af en toe gevraagd naar onze ervaringen met dingen die in tekst voorkomen, onze mening enz. Soms doen we echter ook andere dingen, zoals wat uitleg over het accent in het Japans (wat heel erg verschilt van het Nederlandse, dus aargh) of onomatopeeën. Elke les doen we ook een testje over de tekst die we de week daarvoor behandeld hebben, wat uiteraard nog beter is voor mijn kanji- en woordenschatkennis. Belangrijk bij die testen (die trouwens meetellen voor ons eindresultaat) is dat het echt over de kanji en woorden uit heel de tekst gaat, en niet enkel bijvoorbeeld over de nieuwe kanji die er in voorkwamen. Zo blijf je constant de kanji die je al zou moeten kennen herhalen, en zo'n oefening heb ik altijd wat gemist in Leuven.

Contemporary Japan: de eerste les van de week, maandagmorgen om 9u, en meteen al een serieuze klepper. De docente, Fukui-sensei, had zichzelf voorheen al eens "The Dragon" genoemd, en het is niet moeilijk te raden waar ze dat vandaan haalt. Ze aarzelt immers niet om studenten te verbeteren op een soms nogal brutale manier, en het is daarom dat ik deze les erg leuk vind. Je wordt immers op een heel directe manier op je fouten gewezen, en merkt tegelijk ook dat iedereen fouten maakt, en dat dat dus helemaal niet erg is. Wel handig voor deze les is een goede dosis relativeringsvermogen, zodat je niet constant denkt dat de docente een pik op je heeft en je voor heel de klas belachelijk wil maken. Ze behandelt immers iedereen gelijk, of geeft in elk geval die indruk, iets wat volgens mij maar weinig docenten kunnen - bewust of onbewust.
Japanse Literatuur: gegeven door Wittkamp, een Duitser met het daarbijhorende zware accent, die om de twee zinnen op het einde "ja" zegt en de volgende zin dan begint met "also". Dit semester zien we enkel poëzie, wat niet al te gemakkelijk, maar wel zeer interessant is. We concentreren ons op de zogenaamde "linked poetry", waarvan de verschillende delen met elkaar in verband staan op heel veel verschillende manieren. Zo moet het tweede gedicht bijvoorbeeld aansluiten bij het eerste, maar het derde moet daar dan weer mee breken. De prof is vriendelijk, maar ook wel wat aan de saaie kant. We lezen de gedichten de eerste weken zowel in het Engels als in het Japans, maar daarna enkel in het Japans, dus dat zal ook wel wat inspanning vergen. En bovenal alweer een goede kans om wat Japans bij te leren.
Japans Recht: gegeven door een Japanse prof, die nog nooit eerder in het Engels les heeft gegeven en dan ook vrij slecht spreekt. Soms wel grappige versprekingen, zoals het feit dat hij telkens spreekt over "homepage" wanneer hij "site" bedoelt. Hij heeft vorige keer twintig minuten gesproken over de "homepage" van de Yakuza, terwijl hij daar gewoon met een wikipedia-artikel in zijn handen stond. Vaak is zijn gebrekkige Engels echter wel enerverend, aangezien hij daardoor maar heel traag les kan geven. Gelukkig vind ik de onderwerpen interessant (en ken ik er al iets van, aangezien het eigenlijk vooral gaat over politieke kwesties), anders zou ik deze les niet nemen. Voor de mensen van Leuven: het lijkt tot nu toe vrij veel op het vak maatschappelijke ontwikkelingen van Japan.
Japanse Cultuur: gegeven door Stephen Gibbs, op en top Brit (gestudeerd aan Oxford, uiteraard) en "quite the peculiar character". Toen hij zichzelf voorstelde heeft hij twee keer zijn "willy" erbij betrokken ("it had turned blue!") en uitspraken als "amuse yourselves, my dears" zijn hem ook niet vreemd. Van buitenlandse studenten die hier al een tijdje zitten hebben we ook al een en ander over hem gehoord, maar aangezien ik me al een hele tijd geleden voorgenomen heb niet te veel op "het schijnt dat"-weetjes te vertrouwen, wacht ik liever nog wat af voor ik daar zelf iets over zeg. Het lesonderwerp, zoals de verschillen tussen de Japanse en westerse cultuur, en hoe daarmee om te gaan, is voor mijn in antropologie geïnteresseerde persoon in elk geval zeer interessant.
Manga: ja, er is een apart vak over manga. Ik heb die dingen nog nooit gelezen, maar het lijkt me ook wel interessant de Japanse cultuur aan de hand daarvan te bestuderen. De prof komt uit Canada en we mogen hem Tim noemen. Elke week lezen en bespreken we fragmenten uit verschillende manga, en af en toe gaan we ook eens naar wat anime kijken. We moeten een paper van een tiental bladzijden schrijven over een manga naar keuze, en er is een examen, maar dat is "take home". Ik heb eigenlijk nog nooit een manga vastgehad, maar vind het wel een interessant deel van de Japanse cultuur en wil er zeker meer over weten.
Pop Culture: hierbij zullen jullie je waarschijnlijk allerlei vreemde dingen voorstellen, en grappig genoeg zijn dat waarschijnlijk de dingen waar we les over gaan krijgen. J-pop, gekke televisieshows, Hello Kitty en andere kawaiimono (schattige dingen), het komt allemaal aan bod. Het beste is echter wat we in de vijfde week gaan doen: een karaoke-fieldtrip. Uiteraard zijn die onderwerpen wel serieus te behandelen, en gaan we dat dan ook doen. De prof is dezelfde als die van manga, Tim dus.
Theeceremonie: we worden onderwezen in de oude Japanse traditie van thee zetten, aanbieden aan de gasten, drinken en de hele reutemeteut (wat hou ik toch van dat woord) errond. Elke les duurt ongeveer drie uur, en we moeten er allerlei gekke dingen voor kopen. Enige nadeel is dat het 15 euro per maand kost om eraan deel te nemen, aangezien de universiteit er geen geld voor wil geven (die van de rechten zijn er tegen omdat ze het geen academisch verantwoord vak vinden - stel je voor). Hierover vertel ik later zeker meer.
Japanse Economie: een vak dat ik niet ga nemen, door de combinatie van nog maar een Japanse prof met gebrekkig Engels en een verschrikkelijk saai onderwerp, maar ik zet het hier toch even bij omdat ik jullie de unieke manier waarop je in dit vak je punten verdient niet wil onthouden. Aanwezigheid (zelfs zonder participatie) in de les telt mee voor maar liefst 40 procent van de punten. Als je altijd komt ben je er dus al bijna door. Participatie levert je nog eens 10 procent extra op, en hiervoor hanteert de prof een toch wel heel speciaal systeem. Er is een blad waarop je elke keer je een opmerking maakt of vraag stelt je naam mag schrijven, en aan de hand daarvan evalueert de prof dus hoe goed je meegewerkt hebt. Vanaf het moment dat je je mond opendoet mag je dus dat blad (dat altijd wel ergens in de klas rondzwerft) vragen om zelf op te schrijven dat je toch wel een erg waardevolle bijdrage aan de les hebt geleverd. Zo vroeg iemand wat een bepaalde afkorting betekende, waarna hij - ongetwijfeld terecht - fier het blad in ontvangst nam en zijn naam erop schreef. Ook die 10 procent is dus wel zeer gemakkelijk te verdienen. De rest van de punten staat op het examen, maar de prof haastte zich te melden dat dat absoluut niet moeilijk zou zijn en enkel over de grote lijnen zou gaan. Je zou je bijna beschaamd gaan voelen als je op dit vak geen 90 procent haalt.

Tot zover mijn lessen, nu over naar de activiteiten die ik daarbuiten doe/plan te doen. Veel tijd wordt uiteraard ingenomen door studeren, maar er blijft nog genoeg over voor wat ontspanning. Samen met Judith en Hilde ben ik van plan me aan te sluiten bij de backpackersclub. Die organiseert ongeveer elke maand wel een leuke activiteit zoals rugzaktochten in de bergen, maar ook duiken, raften en nog van dat moois. Afhankelijk van de activiteit blijven we dan een of meer dagen weg. We doen aan sport en ontdekken tegelijk mooie stukjes van Japan, ideaal dus.

Ik wil hier echter ook mijn muzikale vaardigheden onderhouden. Vandaar dat ik op zoek ben gegaan naar een fanfare of orkest, en het orkest van Kansai University zelf stond mij het meeste aan. Ik heb er dan ook vandaag contact mee opgenomen, en hoop dat ze snel (en positief) antwoorden. Naast dwarsfluit zal ik er immers zeker ook genoeg gelegenheid krijgen om mijn Japans te oefenen.

Zo, dit bericht zit erop. Nog twee dingen: het is misschien niet oninteressant ook de blogs van de andere Leuvenaars in Japan te lezen, zeker van degenen met wie ik hier samenzit. Zo kan je de ervaringen wat vergelijken, dingen lezen die ik vergeten ben te vermelden en nog wat extra foto's zien. En dat brengt me bij het tweede punt: de foto's die ik getrokken heb zullen hier te bewonderen zijn. Momenteel staan er nog maar een paar op, maar dat zullen er snel meer worden. De bedoeling is ook wat foto's te verwerken in mijn blogberichten, dus dan kom je ze wel automatisch tegen.

Tot gauw
Ruben

Het is groen en lijkt op een paper van 5 bladzijden

2006-09-28T12:26:00.000+09:00

Hey allemaal,

Tot nu toe heb ik alle verslaggeving via mail afgehandeld, maar een blog is natuurlijk wel handiger voor dat soort dingen. Daarvoor wou ik wel wachten tot ik Internet op kot had, wat vandaag eindelijk gebeurd is. Aangezien ik door het lange wachten op die Internetaansluiting wat achterloop met mijn vertelsels over mijn verblijf hier, zal ik dat hieronder kort doen. Interpreteer dat bijwoord echter vooral niet te letterlijk.

Ik begin waar ik vorige keer was geëindigd. Na onze tweedaagse trip naar Kyoto en omstreken (en bezoek aan Umeda, zie daarvoor de blogs van Judith en Hilde) moest ik goed uitgeslapen zijn, want de volgende dag was er een placement test. Die dient, zoals de naam het zegt, om de studenten onder te verdelen in verschillende niveau’s van Japans. Iedereen zenuwachtig natuurlijk, want je wil toch niet al van bij het begin op je gezicht gaan hé. De test was onderverdeeld – of zo werd het ons toch verteld – in drie grote stukken: luisteren, schriftelijk en mondeling. Het luistergedeelte was goed te doen, dat waren niet al te moeilijke meerkeuzevragen uit (voor degenen die weten waarover het gaat) ４級 van de 日本語能力試験, wat dus het laagste niveau van die test is. Aangezien we alles maar een keer mochten horen, heb ik waarschijnlijk wel in mijn zenuwachtigheid een paar dingen gemist, maar ik verwachtte hier in elk geval toch een goed resultaat op. Het schriftelijke gedeelte was heel wat andere koek. Dat was onderverdeeld in vier delen, duidelijk gerangschikt van extreem moeilijk naar gemakkelijk en elk nog eens onderverdeeld in een kanji-, grammatica- en leesoefening. Het extreem moeilijke deel was extreem moeilijk (wat een onverwachte tekstwending) en gaf iedereen waarschijnlijk het gevoel dat ze toch maar beter haartooi hadden gestudeerd (noot: ik heb absoluut niets tegen de richting haartooi, dit is een inside joke voor een paar vrienden). Maar toch, de moed niet opgeven, en verder naar het volgende deel. Dat was nog steeds vrij moeilijk, maar een paar aha-erlebnissen tijdens het maken ervan zorgden er toch voor dat ik het gevoel kreeg er toch iets van gekund te hebben. Het derde en vierde deel gingen vrij vlot, en dus had ik over het algemeen wel een goed gevoel bij dit alles. De vier delen stonden duidelijk elk voor een niveau van Japans, en aangezien het tweede deel (derde niveau) nog meegevallen was, dacht ik dus dat ik in dat niveau terecht zou komen.

Doch onze lijdensweg was nog niet over, integendeel. Na de middagpauze volgde immers het mondelinge gedeelte, en dat was natuurlijk het onderdeel waar iedereen het meest zenuwachtig voor was. We werden in groepjes binnengeroepen, en die groepjes waren duidelijk voor een stuk samengesteld aan de hand van de testresultaten. Degenen die duidelijk het beste Japans konden (allemaal Aziaten, uiteraard) mochten eerst, en mijn verbazing was dan ook groot toen Judith en ik bij de tweede (of was het nu derde) groep al werden binnengeroepen. Het moment van de waarheid was dus aangebroken, en we werden naar een kamer geleid waar achter een lange tafel vijf Japanse vrouwen – de een al wat jonger dan de ander – zaten. Wij moesten op (in ons geval het puntje van) de stoelen voor hen gaan zitten, waarna het gesprek begon. Nu zou ik kunnen vertellen dat ze vraag na vraag op ons afvuurden, klaarblijkelijk met de bedoeling te testen wie er het eerst door het raam zou springen, maar dat gebeurde dus niet. Het enige dat we moesten doen was onszelf kort voorstellen, waarna we meteen te horen kregen in welk niveau we zaten. Op zich was dat natuurlijk wel al spannend genoeg, en ik was dan ook blij toen ze zich tot mij richtten. Het verdict: niveau 4, het moeilijkste dat ze te bieden hebben (al zijn er ook een paar Aziatische studenten “buiten categorie”, wat betekent dat zij geen extra Japans meer nodig hebben) en dus meer dan ik verwacht had. Ik was uiteraard blij, aangezien dit toch een mooie bevestiging is, maar toch ook wat bezorgd, aangezien dit niveau normaal gezien echt wel moeilijk is. Maar ik was vooral blij dat ze ons (Judith werd ook in niveau 4 geplaatst) die kans gaven en was dan ook vastbesloten er volledig voor te gaan.

Vreemd genoeg werden niet alle studenten uit Leuven in dat niveau geplaatst. Hilde en Roos wel kwamen er ook in terecht, maar Michael en Tinne moesten naar niveau 3. Nu weet ik niet perfect hoe goed hun Japans is, maar op basis van wat de lessen van niveau inhouden kan ik wel met vrij grote zekerheid zeggen dat zij ook eerder in niveau 4 thuishoren. En dat geldt ook voor een paar andere buitenlandse studenten, zoals Matthias, die echt wel beter Japans spreekt dan wij. Ik ben nooit fan geweest van placement tests, en dit heeft in elk geval niet geholpen daar iets aan te veranderen, hoewel het voor mij dus wel positief uitgedraaid is.

De dag erna vonden de Japanners het tijd om een welkomstceremonie voor de buitenlandse studenten te houden. Daarvoor moesten we naar een grote zaal gaan waar er – naar goede Japanse gewoonte – een héél lange tafel vol eten op ons te wachten stond. Met de nadruk op wachten, want eerst was er – uiteraard – nog een formeel gedeelte met twee sprekers en de plechtige naamafroeping van de buitenlandse studenten. Als je je naam hoorde, moest je dan rechtstaan en een korte buiging naar de zaal maken. Er zijn een kleine vijftig buitenlanders, dus dat duurde wel even. Maar daarna was het etenstijd, dus veel te klagen hadden we niet. Na het eten werden we weer vrijgelaten, en trokken Roos, Tinne, Judith, Hilde en ik naar het 学生センター, het studentensecretariaat waar je met allerlei vragen terecht kan. En dan nog vriendelijk geholpen wordt ook, in tegenstelling tot soms in Leuven. Wij gingen er in elk geval informeren over de clubs en circles die Kansai University rijk is.

Hier is er wel een woordje uitleg vooraf op zijn plaats. In Japan is het de gewoonte dat de studenten een of meerdere clubs vervoegen, waarin ze dan meestal een aanzienlijk deel van hun vrije tijd doorbrengen. De meeste clubs (vooral de sportclubs) zijn echter vrij streng inzake aanwezigheid en hiërarchie. Dat varieert natuurlijk van club tot club, maar ik had in elk geval niet veel zin mee te gaan draaien in een systeem van verplichte aanwezigheid (dan zou de tijd die ik kan spenderen aan contact met het thuisfront immers drastisch slinken) en hiërarchieën respecteren is ook niet meteen mijn sterkste kant. Daarom leek een circle me beter, aangezien die meer geconcentreerd zijn op plezier, terwijl het bij clubs vaker gaat om competitie. Nogmaals, dit verschilt van club tot club, dus eigenlijk is het een zeer kunstmatig onderscheid. Er zijn trouwens blijkbaar ook semi-clubs, waardoor het al helemaal wollig wordt.

Nu goed, ik wou twee dingen: een groep vinden waarmee ik samen kon musiceren (om mijn dwarsfluitspel te onderhouden) en een iets sportievere activiteit. Over dat tweede had ik nog niet echt concrete ideeën, maar al snel had Hilde in het grote circle-boek iets gevonden dat me ook wel aanstond: de backpackersclub/circle/whatever. Die organiseren regelmatig activiteiten zoals rugzak- en fietstochten, maar ook zaken zoals duiken, raften en dergelijke meer komen aan bod. En bij elke activiteit kan je kiezen of je meedoet of niet, dus dat is ook in orde. Begin oktober houdt deze groep een bijeenkomst, dus dan gaan we zeker eens kijken en ons waarschijnlijk meteen als lid opgeven. Voor de muziekgroep moet ik nog even wachten, de vriendelijke man die geduldig naar al onze verzoeken in verband met clubs en circles luisterde zou hiervoor zo snel mogelijk contact opnemen met de juiste mensen, zei hij. Tof tof.

Ik had een afspraak om 15u, en moest dus vroeger dan de rest vertrekken. Jammer, want tien minuten voor ik vertrok kwam er iemand van die backpackersclub binnen die een laptop vol foto’s bij zich had. Afspraken zijn er in Japan echter meer dan waar ook om na te leven, en deze ging trouwens over het aankopen van een internetconnectie, dus het was belangrijk genoeg. Er waren verschillende mogelijkheden om Internet te krijgen, maar uiteindelijk bleven er voor mijn geval maar twee over. De ene was een paar duizend yen duurder, maar wel veel sneller dan de andere. Maar daar vertel ik later wel meer over.

De volgende dag was ook alweer spannend, aangezien het de eerste lesdag was. We hadden twee vakken, Japanse Literatuur en Japanse Cultuur, en ik was wel benieuwd wat dat zou worden. Over de lessen ga ik echter een aparte blogpost maken, dus ik spring nu even twee dagen vooruit, naar het weekend. Zowel zaterdag als zondag zijn we immers op stap geweest.

Wij, dat waren in het geval van zaterdag Judith, Hilde en ik. We namen ’s morgens de trein naar Yamada, alwaar we een groot park gingen bezoeken. Onderweg passeerden we een 武道館 (budōkan, een gebouw waar verschillende krijgssporten beoefend werden). We hadden geluk, want er was net een 弓道 (kyūdō, Japans boogschieten) toernooi aan de gang, en we mochten vanaf de eerste rij toekijken. Zelden een betere beheersing van elke spier in het menselijk lichaam gezien dan daar. Jammer genoeg konden we er wel geen foto’s van trekken. Naast het boogschieten zijn we nog gaan kijken naar wat 剣道 (kendō, zwaardvechten) en 空手 (karate, karate). Allemaal zeer indrukwekkend wat die mensen met hun lichaam kunnen doen. Maar het werd stilaan tijd om naar het park te gaan, dus lieten we de uitslag van de kyūdōwedstrijd voor wat hij was en verlieten het gebouw.

Eens aangekomen in het 万博記念公園 (banpaku-kinen kōen, Expo Memorial Park) zochten we meteen een plaatsje om te gaan eten. Naar goede gewoonte profiteerden de eetgelegenheden daar van het feit dat we in dat park weinig alternatieven hadden om hun prijzen stevig aan te dikken. Maar ik had toch veel te veel honger om me daar iets van aan te trekken en betaalde dus maar die 200 yen extra. Nadien was het tijd om eens te beginnen aan onze verkenningstocht van het park. Al snel werd onze aandacht echter door iets anders dan de mooie flora getrokken. Op een groot plein temidden van het park was er immers een verkeersbeurs voor (stuk voor stuk schattige) kinderen aan de gang. Nu leer je in België op die leeftijd hoe je veilig met je fiets of te voet door het verkeer gaat. Hier kregen ze echter al les in veilig met de auto rijden (hoewel ze dat de volgende tien jaar nog niet gaan doen), tot en met hoe je banden of olie moet vervangen. Ik twijfel of ze daar echt veel van gaan onthouden, maar het is in elk geval een mooi initiatief. Iets verder stonden er meisjes op een podium al dansend en zingend de kindjes aan te sporen goed op te letten in het verkeer, en er waren ook allerlei standjes waar mensen die lang genoeg konden wachten (wij dus niet) allerlei leuke gadgets kregen. Maar we wouden ook nog wat van de natuur zien, en de drang om zo’n schattig kindje stiekem mee te nemen werd ook wat te groot, dus leek het ons beter verder te gaan. Eerst passeerden we het beeld “Tower of the Sun”, gebouwd ter ere van wereldtentoonstelling ’70 (vandaar ook de naam van het park), dat bijzonder majestueus boven het park uittorent. Jammer dat het zo foeilelijk is.

Na wat dralen (vooral bij de mooie visjes in het lelijke stukje meer) en zoeken vonden we de ingang van de Japanse tuin. Dit is echt de perfecte plaats om tot rust te komen. Kabbelende beekjes, klaterende watervallen, koele mosplekjes onder lichtjes hellende bomen en andere dingen waarmee Katrien de toverkol (uit Kulderzipken!) bijzonder blij zou zijn. Ik heb foto’s proberen te trekken, maar die kunnen uiteraard nooit de werkelijke pracht van dit alles weerspiegelen. Mijn batterijen waren trouwens na een tijdje op – tot grote vreugde van mijn medereizigsters, overigens. Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar in woorden kan deze ervaring evenmin beschrijven. Na deze zeer zenvolle (leermeester Debunne zou nu zeggen: behrijpt u mijn woordspeling? hihihi) bezigheid begaven we ons naar de uitgang, moe (we hebben die dag toch wel 15 km in heel warm weer gestapt) maar vooral heel voldaan.

Terug in onze uitvalsbasis zijn we dan nog iets kleins gaan eten en liepen we toevallig Leuvenaar Michael tegen het lijf. We waren van plan om de volgende dag in de buurt rond onze verblijfplaatsen de lokale tempels en heiligdommen eens te bezoeken, en Michael was meteen enthousiast om mee te gaan. Op naar morgen dus!

Aangezien we nu toch wel eerst wat wouden uitslapen, spraken we pas om 13u af. De uitstap begon al goed, want Judith was de kaart (dat ding dat zij koppig “map” blijft noemen) vergeten. Ik ben dan maar die van op mijn kamer gaan halen, en tegen 13.30 konden we vertrekken. We hebben in totaal drie heiligdommen (die dingen die iedereen koppig “schrijnen” blijft noemen) bezocht, allemaal met traditionele toegangspoort en waterreservoir om je handen te reinigen voor het binnengaan. Zie foto’s! Op het einde wouden we ook nog een Japans arboretum binnengaan, maar we kwamen daar jammer genoeg net na sluitingstijd aan. Maar niet getreurd, het was toch ongeveer etenstijd, en Michael loodste ons mee naar een naar zijn zeggen uitstekende okonomiyakitent, en hij heeft in elk geval niet gelogen. Zoek zelf maar eens op wat dat gerecht inhoudt, en als je de kans krijgt, probeer het dan zeker uit! Ik had er een met garnalen, maar ongeveer alle variaties zagen er even goed uit. Na dit erg vullende avondmaal zijn we dan nog iets gaan drinken in een Amerikaanse bar (wees gerust, die was nog altijd heel Japans), om dan op ons gemak naar onze koten te trekken. De meisjes hebben een avondklok (ha!), dus die moeten altijd mooi op tijd terug zijn in hun strengbewaakte vesting. Maar hun kot/gevangenis (hun woorden) heeft wel roze buitenmuren, wat het toch allemaal veel draaglijker maakt, niewaar?

In elk geval bedankt aan Michael, Judith en Hilde voor dit bijzonder prettige weekend!

De volgende dag was het maandag, en dus weer tijd voor de lessen. Het was een goed gevulde dag, aangezien er ’s morgens Japanse les was (Contemporary Japan) en ’s middags Japanse Economie, Manga en Pop Culture. Van deze drie vakken was ik nog niet helemaal zeker of ik ze ging nemen, en dus leek het me goed om de eerste les ervan sowieso bij te wonen. Meer daarover later. Dit was ook de dag waarop ik eindelijk mijn Internetconnectie op kot zou kunnen installeren, doch dit is niet uitgedraaid zoals ik verwacht had. Ik bespaar jullie de technische details, maar het kwam erop neer dat ik nog drie dagen langer zou mogen wachten. Maar zoals steeds probeerde ik positief te blijven en ging ik dan maar wat dwarsfluit spelen – dat gaat altijd beter als je gefrustreerd ben.

Dinsdag was er weer les, maar woensdag hadden Judith en ik vrij. We moesten nog wat bankzaken regelen, en dus trokken we naar de Mitsui Sumitomo bank te Suita. Ik heb daar ook meteen pc banking aangevraagd, dat zou volgende week in orde moeten zijn. Op aanraden van Michael (de vorige dag) zijn we dan in een klein winkeltje een echt Belgisch ijsje gaan kopen, dat inderdaad wel best goed smaakte. Daarna nog een paar uurtjes in het IT-centrum doorgebracht, en tegen 15u vonden we het tijd terug te keren naar onze dorms om toch ook eens wat te gaan studeren en voorbereiden. En daar heb ik deze tekst getypt, wat betekent dat hij hier op zijn einde loopt. Vanaf nu zal ik in elk geval regelmatig proberen deze blog up-to-date te houden, zodat het niet altijd van die epistels zoals nu worden.

Met dank voor uw aandacht
Ruben

PS: antwoord op het raadsel in de titel was uiteraard: deze blogpost

Nog geen foto's, maar wel tekst

2006-09-26T16:53:00.000+09:00

(Mail gestuurd op 19/09/2006)

Hallo allemaal,

Het is nog eens tijd om wat te schrijven over mijn belevenissen hier. Van zodra ik Internet heb (normaal gezien in de loop van deze week) zal ik waarschijnlijk wel een blog aanmaken, dat is gemakkelijker dan altijd mails sturen en zo kan iedereen die wil meteen lezen wat ik meegemaakt heb, in plaats van eerst de mail van iemand anders doorgestuurd te hebben gekregen. Want het is natuurlijk wel de bedoeling dat deze (en mijn vorige) mail meer mensen bereikt dan de geadresseerden. Stuur dus maar door naar iedereen die er interesse in heeft. Als ik een blog heb, laat ik het adres zo snel mogelijk weten.

Vandaag ben ik een dag terug van onze tweedaagse uitstap naar Kyoto en omstreken. Vooral de eerste dag daarvan was erg fijn. Het begon met een bezoek aan het museum van Hamadzu, een vrij bekend Japans bedrijf dat er toch een geschiedenis van ongeveer 150 jaar op heeft zitten. Niet alles daarvan was even interessant, maar ik ben er toch weer wat wijzer uit geworden. De hele rondleiding was in het Japans (en niet het gemakkelijkste), wat meteen de toon zette voor de rest van de trip. De mensen die geen of weinig Japans kunnen (en dat is ongeveer de helft van de buitenlanders) zullen van die twee dagen dus niet veel begrepen hebben. Dat betekent echter niet dat ze niets aan de trip gehad hebben. Naast bijgeleerd hebben we ons vooral heel erg goed geamuseerd, vooral zaterdagavond. Om 17.45 zijn we toen aangekomen in een echte "ryokan", een Japans hotel met kamers in typische Japanse stijl (schuifdeuren, tatami's, thee, lage tafels...). In onze kamer (die we met zes deelden) lag er een yukata voor ons klaar, dat is iets zoals een kimono, maar veel lichter (dunner) en dus geschikter voor in de zomer. Iedereen heeft die meteen aangetrokken, en ik moet zeggen dat het best een comfortabel kledingstuk is. Foto's daarvan volgen later, aangezien ze met iemand anders toestel getrokken zijn.

Tegen 18.30 was het tijd voor het avondeten, en dat was het meest rijkelijke dat ik ooit heb gezien (tenzij in een restaurant, maar nu moest ik er niet zelf voor betalen). Naast een schotel vol vis en groenten hadden we nog een klein pannetje met wat vlees en een scampi erin, een bordje met twee soorten vis en een kommetje misosoep. het drinken was ・volont・ Jammer genoeg heb ik geen foto van dit alles getrokken, maar ik denk dat het sowieso niet allemaal op één foto kon. Na het eten (ongeveer een uurtje) haalden onze begeleiders een bingobord boven. We mochten immers gratis deelnemen aan een spelletje bingo, en de prijzen waren niet de minste. De eerste prijs was een iPod, de tweede en derde een geheugenstick van 1 gygabyte en voor de rest (in totaal 20 prijzen) waren het vooral dingen ter waarde van zo'n 15-30 euro. Ik heb niets gewonnen, een meisje van mijn klas (in Leuven) wel, met name een leuk fotokader. Daarna was er karaoke, maar zo voor een stuk of tweehonderd mensen leek het me geen goed idee dat voor de eerste keer te doen. Het was wel leuk om naar te kijken, en ik heb ondertussen alweer met wat interessante mensen kunnen spreken, namelijk een paar Taiwanezen, twee Thai en nog een stuk of wat Japanners.

Wanneer ik (of iemand anders uit Leuven) met een Japanse begeleider spreek, valt het wel op dat die mensen ons niveau van Japans meestal toch wel vrij hoog schatten. De KU Leuven en haar proffen heeft hier duidelijk een heel goede reputatie. En dus verwachten ze ook veel van de studenten. Een beetje raar, maar goed, ik denk niet dat iemand te klagen heeft over ons niveau. Ik vind dat de zes mensen uit Leuven zich al goed uit de slag kunnen trekken in het Japans. Uiteraard met wat aarzeling, maar als het over alledaagse dingen gaat kunnen kunnen we meestal zeggen wat we willen zeggen. Het blijft natuurlijk afwachten wat de alom gevreesde placement test, aan de hand waarvan men ons onderverdeelt in niveau's, gaat geven. Wie weet hebben ze hier daarna heel wat minder lof voor ons...

De karaoke heeft jammer genoeg niet lang geduurd (tot 21.30, om de andere hotelgasten niet te hinderen), dus daarna ging iedereen terug naar zijn kamer. De kamer waar ik ging slapen werd echter uitgekozen als rookkamer, en veel interessante rokers waren er niet, dus ben ik vanaf toen gaan praten met de meisjes uit Leuven. Eerst op de gang, waar Matthias, een Duitser en een van de kotverantwoordelijken, er ook is komen bijstaan. Daarna op de kamer van de meisjes, waar we iets later vervoegd werden door de twee andere kotverantwoordelijken, Jamal (uit Australië) en Sergio (een Mexicaan). Opsommen waar we over gepraat hebben zou te lang duren, maar toen we gingen slapen was het in elk geval 03.15. Het heeft wel wat moeite gekost om, eens in mijn kamer, in het pikdonker mijn weg te vinden tussen de slapende lichamen naar mijn eigen plaats.

De volgende dag was iets minder spectaculair. De eerste stopplaats was een museum over waterbeheer, met als belangrijkste gedeelte een video over het water in en rond Kyoto. Echt interessant was die echter niet, aangezien het ten eerste voor de helft pure reclame voor de streek was, en ten tweede ook weer volledig in het niet-student vriendelijke Japans was. Bovendien stond er een groepje Japanners achter ons de hele tijd te praten, wat het luisteren er ook niet gemakkelijker op maakte. En voor het leukste van dat museum, de "rain experience room" (zie foto's), hadden we geen tijd meer. Daarna gingen we immers naar de Touji, een grote tempel in de buurt van Kyoto, maar eigenlijk hebben we daar enkel gegeten. Voor de rest hebben we een foto getrokken voor de tempel, maar binnengaan mochten we niet. Te weinig tijd, dus moesten we direct op de bus en terug naar onze verblijfplaatsen. De tweede dag was dus niet echt fantastisch, maar de eerste dag was al zo goed dat het sowieso niet beter kon worden. De prijs voor dit alles was trouwens maar 1000 yen, terwijl je als je dat op je eentje doet al snel minstens 10000 yen kwijt zou zijn.

Hier ga ik het voorlopig bij laten. Morgen is het immers tijd voor de placement test, en ik moet dus goed uitgeslapen zijn. De kotverantwoordelijken hebben echter wel al gezegd dat we daar echt niet zo bang voor hoeven te zijn, aangezien je zelf kan beslissen over te stappen naar een ander niveau als dat dat je toegewezen krijgt je niet bevalt. Maar we moeten sowieso ons best doen ervoor, dus: slaapwel.

Groetjes,Ruben

Een iets langer bericht

2006-09-25T14:09:00.000+09:00

16/09/2006

Eindelijk tijd om wat meer te schrijven. Eerst iets over mijn toegang tot het internet. Zoals ik reeds gezegd heb, is dit voorlopig niet op mijn kot aanwezig. Na wat rondgevraagd te hebben, ben ik echter te weten gekomen dat het wel mogelijk is. Over de prijs en snelheid kon niemand me met zekerheid antwoorden, maar volgens de meesten is het een vrij snelle connectie en kost ze tussen 25 en 40 euro per maand. Niet goedkoop, maar gezien de mate waarin ik internet gebruik om me te helpen bij mijn studies lijkt het me wel de moeite waard. Een van de kotverantwoordelijken heeft al aangeboden volgende week met mij en anderen die er interesse in hebben naar een elektronicazaak te gaan om de nodige spullen ervoor te kopen. Ik hou jullie op de hoogte. Tot dan zal ik ergens anders heen moeten voor mijn mail, zoals de computerruimtes van de universiteit of internetcafé's. In dat geval kan ik natuurlijk maar een of twee keer per dag mijn mail nakijken, maar het betekent niet dat ik geen lange antwoorden kan typen. Die antwoorden kan ik immers rustig op mijn kot typen, op USB zetten en daarmee naar een computer met internetconnectie trekken. Skypen zal wel pas voor volgende week zijn, als ik het rustig op mijn kot kan doen.

Ook handig om te weten: mijn adres en telefoonnummer hier (voor degenen die het nog niet hebben). Eerst het adres.

Ruben Van Belle
Shurei-ryo, room 414
3-3-1 Yamate-cho, Suita-shi, OSAKA, 564-0073

Het telefoonnummer is 0081-6-6388-1120 (0081 is het landnummer). Als je hiernaar belt kom je normaal gezien terecht bij het onthaal, die eerst kijken of ik er ben (op een bord waarop we dat elke keer we buitengaan moeten aanduiden) en me dan oproepen via een intercomsysteem. Sommigen aan het onthaal kennen wel niet veel Engels, dus spreek niet te snel en zeg vooral mijn naam luid en duidelijk. Nog iets om voor op te letten: de telefoon is enkel beschikbaar tussen 9h en 22h. In België is dat dus tussen 2h en 14h.

De eerste twee dagen zitten er ongeveer op, en het valt hier allemaal goed mee. Gisteren heb ik uiteraard vooral op het vliegtuig gezeten (12 uur), maar ook dat was best leuk. Iedereen had een eigen schermpje en kon zo naar films kijken, maar ook muziek beluisteren of een spelletje spelen. Ik heb me vooral onledig gehouden met een miljoen euro te proberen behalen in de vliegtuigversie van Wie wordt Euromiljonair? Het is me net niet gelukt. We hebben twee maaltijden gekregen, die verbazend goed waren, en mochten op elk moment een drankje, een potje noedels of een frisco (chocolade!) gaan halen. Allemaal gratis (of beter: in de prijs inbegrepen). De vlucht zelf is heel rustig verlopen, we hebben bijna geen last van turbulenties gehad. Bij aankomst in Osaka liepen we de andere drie studenten uit Leuven tegen het lijf, zodat we samen naar onze verblijfplaatsen konden gaan. Daarvoor hebben we wel een bus en trein moeten nemen, maar dat leverde geen problemen op. Die dingen zijn hier trouwens vrij goedkoop, minder dan 1 euro voor een uur rijden met de bus.

Eens aangekomen (ondertussen waren de jongens en meisjes gesplitst, aangezien onze verblijven vrij ver van elkaar liggen) werden we normaal gezien meteen aan onze kamergenoot voorgesteld, maar die van mij was nog aan het bijklussen en zou pas tegen de avond terugkeren. Ik was in elk geval moe genoeg om dat helemaal niet erg te vinden en (na alles uitgepakt te hebben) maakte van de gelegenheid gebruik om wat te rusten. Het was dan pas immers 13h in Japan, dus ik had tijd genoeg. Daarna was het tijd om kennis te maken met de Japanners en de weinige buitenlandse studenten die al aangekomen waren. Onder deze laatsten veel Amerikanen (sidder en beef) en voor de rest Britten, Zwitsers, Thai en nog wat volk. Sommigen (lees: een paar semiredneck-Amerikanen) kunnen echt nog geen woord Japans en doen ook niet veel moeite om snel iets op te pikken. Er is echter wel een vriendelijke Amerikaanse jongen die helemaal op eigen kosten in Japan verblijft en hier de taal wil leren. Buiten de absolute basis kan hij echter ook nog niets zeggen, maar hij doet wel moeite. Gisteren vroeg men mij een conversatie tussen hem en zijn kamergenoot (over de regels van het huis, dus vrij belangrijk) te tolken, wat ik zo goed en (vooral) zo kwaad als ik kon geprobeerd heb. Mijn Japans gaat immers nog niet zo vlot (iets beter dan voor de zomervakantie), maar als ik traag spreek geraak ik in elk geval wel uit mijn woorden en kan ik een deftige conversatie voeren. Ik schat dat het ongeveer drie weken zal duren voor ik overgeschakeld ben naar denken in het Japans en dan ook sneller mijn zinnen zal kunnen maken.

De Japanners zijn... Japans. Ze staan erop elke keer ze een kamer binnen te komen de aanwezigen te begroeten en bij het buitengaan op dezelfde luidkeelse manier afscheid te nemen. Zelfs als ze na vijf seconden al terugkomen. Iedereen probeert er ook zo "cool" mogelijk uit te zien, maar gelukkig betekent dat niet dat je geen deftig gesprek met hen kan voeren. Mijn kamergenoot valt in elk geval tot nu toe zeer goed mee. Hij gaat nu beginnen aan zijn vierde jaar Frans en is dus zeer enthousiast dat ik uit België kom. Hij bood verder spontaan aan zijn koelkast te gebruiken om mijn drinken in te bewaren en heeft me ook al met verschillende praktische zaken geholpen.

Het eten is niet fantastisch (iets te weinig afwisseling), maar qua drank is er overal veel keuze voor weinig geld. Een flesje cola van 400 ml voor slechts 85 eurocent vind je niet zo gemakkelijk in België. Tafelmanieren zijn niet echt streng, zolang je maar niets met je handen eet. En wie zich afvraagt hoe je grote stukken vlees of vis met stokjes kunt eten: gewoon alles in een keer opnemen en er een stuk van afbijten. Alles is mals genoeg om dat te doen.

Het is bijna etenstijd, dus rond ik maar eens af. Alle mails apart beantwoorden gaat nu even niet, maar ik doe dat zo snel mogelijk. Vanaf nu neem ik telkens mijn USB-stick mee naar de computers met intertoegang, zodat ik alle mails daarop kan opslaan en de antwoorden erop hier kan typen. Morgen en overmorgen gaan we wel op "field trip", dus dan zal ik even niet aan mijn mailbox kunnen.

Groetjes,Ruben

Begin

2006-09-25T12:25:00.000+09:00

13/09/2006

Hallo allemaal,

Ik ben vrij moe van de vlucht, dus moet ik het kort houden en kan ik ook geen afzonderlijke mails naar iedereen sturen. Het internet is hier in elk geval niet zo wijdverspreid als in Leuven, dus wordt het misschien moeilijk om elke dag online te gaan. Geen verbinding op de kamer voorlopig, maar de computerruimte is wel vlakbij... Veel meer kan ik er nu nog niet over zeggen, de infodag is pas morgen en mijn kamergenoot heb ik nog niet ontmoet. Buiten wat moe maak ik het in elk geval goed. Vanaf morgen tot vrijdag wordt het wel vrij druk, dus ik kan jammer genoeg niet beloven dat ik deze week nog veel van me zal laten horen. Maar dat maak ik daarna zeker goed!

Moe maar tevreden,
Ruben